*Καλώς ήρθατε* στο kampanokrousia.blogspot.gr *Ευχαριστούμε για την στήριξη σας*...

Translate

Συνολικές προβολές

Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι

Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι
Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι ονομάζεται ένα σχοινί από, συνήθως, μαύρο μάλλινο ή μεταξένιο νήμα πλεγμένο σε κόμπους. Πρόκειται για ένα βοήθημα προσευχής για μοναχούς, κληρικούς αλλά και λαϊκούς της Ορθόδοξης Χριστιανικής θρησκείας.

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Σήκωσε τα μάτια σου στο Θεό, σήκωσε το χέρι σου και κάνε τον σταυρό σου.


Είναι ανάγκη να συμβάλλω με όλοι μας, με κάθε τρόπο, ώστε να μη θρηνούμε θύματα και μάλιστα νέα παιδιά στην άσφαλτο. Ξέρω, σας ξαφνιάζει αυτή η επικοινωνία. Όμως είναι απαραίτητη. Θέλησα μ’ αυτό τον τρόπο : Να εκφράσω την πολλή μου αγάπη σε σένα.. Το ανύσταχτο ενδιαφέρον μου. Την ανησυχία μου για σένα. Τον πόνο της καρδιάς μου Γι’ αυτό σου λέω. Πρόσεχε! Μη βάζεις σε κίνδυνο την ζωή σου. Έχεις μηχανή... αυτοκίνητο... Πριν ανέβεις να οδηγήσεις, Σκέψου. Η ζωή σου είναι πολύτιμη. Η κοινωνία σε χρειάζεται. η οικογένειά σου σε περιμένει. Οι γονείς σου  σε λατρεύουν. οι φίλοι σου σε αγαπούν. Αν είσαι πατέρας ή μητέρα, σκέψου ότι τα παιδιά σου σε λαχταρούν .
Πρέπει να γυρίσεις στο σπίτι. Πρέπει να χαρείς τι ζωή, που είναι δώρο Θεού ρκετός πόνος σκέπασε τον τόπο μας και τα δάκρυα σαν ποτάμι κυλούν, για όσα παιδιά χάθηκαν στην άσφαλτο. Το αίμα, από όπου και αν περάσουμε, αχνίζει νωπό. Είναι το αίμα κάποιου φίλου σου, γνωστού σου αλλά και όποιου αγνώστου πού με το ξαφνικό του πάθημα, την κοινωνία όλη σε πόνο βύθισε. Κάποια παιδιά δεν θα μπορέσουν ποτέ, να περπατήσουν και κάποια αλλά για πολύ καιρό θα ταλαιπωρηθούν σε κάποιο Νοσοκομείο . Γνωρίζω, ότι παραξενεύεσαι, με όσα σου γράφω. Όμως θα σου πω κάτι πολύ οδυνηρό.  Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω και βρήκα αυτό τον τρόπο να σου πω, ότι κουράστηκα, δεν αντέχω άλλο!!! Μην τρέχεις.ας φτάσεις λίγα λεπτά αργότερα, όμως θα φτάσεις. Θυμήσου, ότι οι μεγάλες ταχύτητες σκοτώνουν. Να φοράς τη ζώνη σου. Σώζει τη ζωή σου. Μη καταναλώνεις οινοπνευματώδη ποτά, είναι επικίνδυνο για τη ζωή σου. Μη μιλάς στο κινητό σου τηλέφωνο, όταν οδηγείς, μη διαβάζεις και μη στέλνεις μηνύματα. Κινδυνεύει η ζωή σου. 
Να φοράς το κράνος σου, όταν οδηγείς τη μηχανή. Αφού είσαι κουρασμένος, είσαι ξενύχτης, γιατί έπιασες στο χέρι σου το τιμόνι του αυτοκινήτου, γιατί ανέβηκες  στη μηχανή σου; Μη κάνεις προσπεράσεις σε δρόμους δύσκολους, ο κίνδυνος καραδοκεί. Να τηρείς τούς κανόνες οδικής κυκλοφορίας. Πρόσεχε αναγνώστα μου εσύ,!!! γιατί μπορεί να μη προσέχει αυτός πού έρχεται απέναντι σου. Μπορείς να προφτάσεις. Μη παραβιάζεις τα σήματα οδικής κυκλοφορίας . 
Πριν πιάσεις το τιμόνι του αυτοκινήτου σου ή ανέβεις στη μηχανή, σήκωσε τα μάτια σου στο Θεό, σήκωσε το χέρι σου και κάνε τον σταυρό σου. Προσευχή σου. Χρειάζεσαι την προστασία του Θεού, την Χάρη της Παναγίας μας και των Αγίων μας. Χαίρομαι, Όταν κτίζονται μεγάλες Εκκλησίες ή μικρά Εκκλησάκια. Όμως λυπάμαι, όταν στους δρόμους στήνονται προσκυνητάρια, πού το καθένα από αυτά θυμίζει  ένα τροχαίο ατύχημα, στο οποίο χάθηκε κάποιος ή κάποιοι ή άλλοι κτύπησαν λίγο ή πολύ. Φτάνει πια! όχι άλλα προσκυνητάρια στους δρόμους, εξαιτίας   τροχαίων ατυχημάτων.


ΥΓ, Φίλοι μου κοινοποίησε το συνδυασμό σε φίλους σας ίσως αυτός που θα το διαβάσει να προλάβει  ένα σοβαρό τροχαίο η ενημέρωση πιστεύω είναι το παν για την  ζωή του ανθρώπου







Γράφει ο Αλέξανδρος Μπαξεβανης




Ο όσιος Παχώμιος ο Χίος βίντεο

IMG_13352222Ο σύγχρονος άνθρωπος μεθυσμένος από τα εντυπωσιακά επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας στοχεύει στις υλικές απολαύσεις του σήμερα και παραγκωνίζει κάθε τι το ηθικό  και πνευματικό, το διαχρονικό και αιώνιο. Τα δηλητηριώδη καυσαέρια του σύγχρονου τρόπου ζωής μολύνουν τις ψυχές των ανθρώπων, «υπέρ ων Χριστός απέθανε» ( Ρωμ. ιδ  15) και εμποδίζουν την πνευματική τους ανάπτυξη και την επιχορήγηση στην πίστη της αρετής, η οποία με τη σειρά της κατά τον απόστολο Πέτρο (Β  Πετ. α  5-7) οδηγεί στη γνώση και αυτή διαδοχικά στην εγκράτεια, την υπομονή, την ευσέβεια, τη φιλαδελφία και την αγάπη. Αυτά τα καυσαέρια της αμαρτίας μαζί με τις αναθυμιάσεις της ακόρεστης ηδονής δηλητηριάζουν τις αγνές ψυχές των νέων μας. Έρχεται, όμως, ο όσιος Παχώμιος, ο σύγχρονος μεγάλος της Χίου ασκητής, ο οποίος σαν νέος πιάστηκε στα δίχτυα του αρχέκακου πτερνιστή με την παρατολμία του, το ευέξαπτο της χαρακτήρος του και το αχαλίνωτο νεανικό του σφρίγος, για να μας διδάξει ότι η καλή αλλοίωση είναι εφικτή, αρκεί με ζέση πίστεως να παρακαλέσουμε τον Κύριο, που περιμένει έτοιμος μπροστά στην πόρτα της ψυχής μας να του ανοίξουμε, για να κατασκηνώσει σ’ αυτή, να την αλλοιώσει και να την οδηγήσει στη μετάνοια και τη σωτηρία.Βλάστημα περίβλεπτο της μυροβόλου Χίου ο όσιος Παχώμιος γεννήθηκε στο χωριό Ελάτα το 1840. Πτωχοί οι γονείς του, αλλά πιστοί, δεν είχαν τη δυνατότητα να τον προωθήσουν στα γράμματα, ενστάλαξαν, όμως, στη ψυχή του τα σωτηριώδη νάματα της πίστεως, από τα οποία αργότερα τροφοδοτήθηκε για να αποπλύνει το ρύπο της αμαρτίας και να φθάσει σε μέτρα αρετής, που δύσκολα κανείς συναντά στις ημέρες μας.Για καλλίτερες ημέρες ο νεαρός, τότε Παναγιώτης, κατέφυγε στη Κωνσταντινούπολη, όπου κέρδιζε τα προς το ζην αναγκαία πουλώντας λεμόνια στους δρόμους της παλαιάς πρωτεύουσας του Βυζαντίου. Ο κοσμικός του, όμως, περίγυρος ατόνησε τα πνευματικά του ενδιάφεροντα και η ορμή της νεότητός του μαζί με τη εγωκεντρική σωματική του δύναμη, ξεχνώντας τα λόγια του Κυρίου μας: «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιω. ιε’ 5) τον παρώθησαν σε εκδηλώσεις βίας εναντίον των Τούρκων και μάλιστα, ευρισκομένου σε άμυνα, σε ακούσιο φόνο ενός από αυτούς. Οι περιπέτειές του τότε, η φυλάκισή του, τα βασανιστήριά του και η καταδίκη του σε θάνατο αλλοίωσαν το χαρακτήρα του και μόνη παρηγορία εύρισκε στο Κύριο μας, που έγινε άνθρωπος για μας πλύνει το ρύπο της αμαρτίας, να «καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» (Α  Ἰω. α  9) και καθαρούς να μας οδηγήσει στη βασιλεία Του.Η συγκυρία του μαρτυρικού θανάτου μιας νεαρής παρθένου στη Βάρνα, της Κυριακής, για την τιμή της και η οποία δέχθηκε το στεφάνι της παρθενομάρτυρος, βοήθησε το νεαρό κατάδικο να απαλαγεί της θανατικής ποινής και αργότερα, μετά από υπόσχεσή του στην Παναγία μας, να επιτύχει να δραπετεύσει από τη φυλακή.Ο πνευματικός ορίζοντας ανοίχθηκε τότε μπροστά του και ως «έλαφος επί τας πηγάς των υδάτων» (Ψαλμ. 41, 1) ο Παχώμιος έδραμε προς τους Αγίους Τόπους. Εκεί, αφού άφησε τα δάκρυά του να πλημμυρίσουν το φρικτό Γολγοθά έσπευσε να υποταχθεί στη μονή του Αγίου Σάββα, από την οποίαν άρχισε η πνευματική του αναγέννηση. Ο τρόπος ζωής του εκεί υποδειγματικός· η υπακοή του στους πατέρες χωρίς όρια. Η ταπείνωσή του και η σκληραγωγία του σώματός του μοναδική. Με τη συμπεριφορά του αυτή ο νεαρός μοναχός κέρδισε την εμπιστοσύνη των πατέρων και το θαυμασμό τους για την αγγελική πολιτεία του με αποτέλεσμα να λάβει με την αξία του το μέγα αγγελικό σχήμα παίρνοντας το όνομα Παχώμιος. Ο Θεός, όμως, ήθελε το θεοφύτευτο αυτό δένδρο να μεταφυτευθεί στην πατρίδα του, τη Χίο, για να αποδώσει εκεί τους εύχυμους καρπούς των αγώνων του.Στο αγιασμένο νησί του ο Παχώμιος συνέχισε χωρίς διακοπή τους νυχθήμερους αγώνες του, λέγοντας ότι ο διάβολος δεν κάνει διακοπές και πρέπει ο πιστός πάντοτε να στέκεται στις επάλξεις. Το σπήλαιο της ασκήσεως των Τριών Πατέρων, των κτιτόρων της Νέας Μονής, Ιωάννου, Ιωσήφ και Νικήτα στάθηκε η πνευματική του παλαίστρα. Την πότισε με τα δάκρυα και τους ιδρώτες του και την αγίασε με την ευλογημένη του άσκηση, αφού γνώριζε καλά ότι δεν είχε να παλαίψει με ομοίους του αντιπάλους, αλλά «προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις» (Εφεσ. στ  12). Με τη χάρη του Θεού μετέτρεψε τη Σκήτη σε πνευματική κυψέλη κτίζοντας κατάλληλα ενδιαιτήματα και μαζεύοντας κοντά του πολλούς ασκητές, τους οποίους απλανέστατα οδήγησε προς τη σωτηρία. Εδώ δέχθηκε ως μαθητή και τον άγιο Νεκτάριο, τον μετέπειτα θαυματουργό, με τον οποίο συνδέθηκε με ισχυρή φιλία μέχρι το τέλος της ζωής του, γεγονός που μαρτυρεί η αλληλογραφία τους. Πιστοποιητικό της οσιότητος του Παχωμίου αποτελεί η παραμυθητική επιστολή του θαυματουργού Αγίου της Αιγίνης προς τις μονάζουσες του Παρθενώνος της Χίου μετά την κοίμηση του Γέροντος. Σε αυτήν αναφέρει: Ο Γέροντας Παχώμιος διανύσας το επί γης στάδιον του βίου του και αγωνισθείς και παλαίσας κατά του αντιπάλου και νικήσας μετέβη, ίνα λάβη παρά του αγωνοθέτου Θεού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τον ητοιμασμένον στέφανον της δόξης…. Ημείς πάντες εσμέν μάρτυρες του αγώνος αυτού και της νίκης αυτού. Στο πιστοποιητικό αυτό ο Άγιος Νεκτάριος αναλύοντας τη ζωή του Οσίου Παχωμίου αναφέρει τέσσερα στάδια της ζωής του Οσίου Γέροντος κοσμημένα με ασκητικά παλαίσματα στη γη και στεφάνωμα στον ουρανό και  με τα οποία τεκμηριώνει τις θεολογικές του σκέψεις και εμπειρίες χρησιμοποιώντας τέσσαρες μετοχές αλληλοδιαδόχως. Γράφει ότι «ο Όσιος Παχώμιος διανύσας το επί γης στάδιον του βίου του και αγωνισθείς και παλαίσας κατά του αντιπάλου και νικήσας μετέβη, ίνα λάβη παρά του αγωνοθέτου Θεού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τον ητοιμασμένον στέφανον της δόξης….».Ο Όσιος Παχώμιος με τους νυχθήμερους αγώνες του και τα σύντονα ασκητικά του κατορθώματα μας διδάσκει, όπως δίδαξε τον Άγιο Νεκτάριο στα νεανικά του χρόνια, πως να αγωνιζόμαστε, πως να παλεύουμε με τον εχθρό της σωτηρίας μας και πως να νικούμε. Έργο των πνευματικών αγώνων του Οσίου Παχωμίου αποτελεί και ο μεγάλος παρθενώνας του Αγίου Κωνσταντίνου, στον οποίον και άφησε την τελευταία του πνοή, ενώ στον κόπο των χεριών του ανήκει και ο ναός της Αγίας Τριάδος στην πατρίδα του, την Ελάτα. Η ταφή του Γέροντος  μετά από επιθυμία του έγινε στη Σκήτη των Αγίων Πατέρων, κοντά στο αγαπημένο του σπήλαιο, στο οποίο με την προσευχή του κατέστρεψε τις παγίδες του διαβόλου και χαροποίησε τους χορούς των αγγέλων, οι οποίοι από τον ουρανό έβλεπαν τα υπεράνθρωπα κατορθώματά του. Κοιμήθηκε τον ύπνο των δικαίων στις 14 Οκτωβρίου του 1905 στα εξηνταπέντε του χρόνια αφήνοντας πίσω του ισάριθμα πνευματικά τέκνα, για να μεταβεί στην ατελεύτητη μακαριότητα, ένθα «ήχος καθαρός εορταζόντων και βοώντων απαύστως: Κύριε δόξα Σοι». Οι πνευματικές του νουθεσίες, οι συμβουλευτικές του επιστολές, οι κανόνες και το τυπικό της μονής του εντυπωσιάζουν και δείχνουν σ’ όλους το ύψος της πνευματικής τελειώσεως και της του Θεού αγαπήσεως του νέου αυτού ασκητού της Χίου και πατρός της Εκκλησίας μας, ο οποίος είχε προικισθεί μεγάλως και με το προορατικό χάρισμα


πηγη pemptousia.gr

βιντεο απο το 4ο Γυμνάσιο Χίου



Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Νενήτων Χιος Βιντεο










Στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Νενήτων
πηγη Αληθεια

Ι. Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών ΝενήτωνΙδρύθηκε το 1305 και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Το 1306 μετονομάστηκε σε Μονή Ταξιαρχών ύστερα από την εύρεση της εικόνας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ 

Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βέροιας Βιντεο


Η Μονή τιμάται στην Κοίμηση της Θεοτόκου, έχει ιδρυθεί τον 12ο αιώνα. ειλητάριο μάλιστα της Μονής, που χρονολογείται το 12ο αι., φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Αθηνών. Η Μονή λειτούργησε αδιάλειπτα μέχρι το 1822. Κατά την περίοδο της Επαναστάσεως υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα εθνικά και θρησκευτικά κέντρα της περιοχής. Εδώ αναπτύσσει τη δράση του ο γνωστός οπλαρχηγός Καρατάσσος και εδώ αντιμετωπίζονται επιτυχώς οι δυνάμεις των Τούρκων. Με την καταστροφή του 1822 η Μονή πυρπολείται και ο ηγούμενος της, ιερομόναχος Γεράσιμος, απαγχονίζεται. Το καθολικό που σώζεται σήμερα κτίσθηκε το 1844. Η Μονή επανιδρύθηκε το 1995 ως Ανδρώα Κοινοβιακή Μονή. Στους χώρους της Μονής λειτουργούν οι εκκλησιαστικές κατασκηνώσεις και το εκπαιδευτικό Κέντρο Βυζαντινών Τεχνών (αγιογραφία, ψηφιδωτό, ξυλογλυπτική και συντήρηση). Από το 2005 η αδελφότητα του μοναστηριού συνθέθηκε με τον νεοφανή Άγιο της Ρωσικής γης, Άγιο Λουκά τον Ιατρό και Θαυματουργό επίσκοπο Συμφερουπόλεως. Η Ιερά Μονή κατέχει ένα τεμάχιο Ιερού λειψάνο του Αγίου.
Τα πολλά θαύματα και η έντονη παρουσία του Αγίου στο μοναστήρι και στην γύρω περιοχή έκαναν τον Άγιο αμέσως γνωστό και με πρωτοβουλία του Σεβασμιωτάτου και με την υποστήριξη ευλαβών χριστιανών εγείρεται η πρώτη μεγάλη εκκλησία προς τιμή του αγίου Λουκά του Ιατρού τουλἀχοστον στην Ελλἀδα μέσα στον χώρο της Ιεράς Μονής. Κάθε Σάββατο τελείται Θ. Λειτουργία και κάθε Τρίτη το απόγευμα τελείται στον υπο κατασκευή Ιερό Ναό του Αγίου εσπερινός και παράκληση και έχει την ευκαιρία ο κάθε πιστός να προσκυνήσει τα χαριτόβρυτα λείψανά του.


πηγή imverias.blogspot.gr
πηγή κειμένου απο youtube

Τα παιδιά που θα φέρετε στο κόσμο να είναι υποψήφιοι Άγιοι τις εκκλησιάς μας



Όσοι έχουν συναντήσει αγίους, όχι ως οπτασία ούτε ως απόμακρους και «αόρατους ασκητές», αλλά ως ανθρώπους απλούς και καθημερινούς, νιώθοντας κοντά τους ότι ήταν όπως εμάς. Τότε καταλάβαν την ομορφιά της αγιότητας, το φυσικό και φυσιολογικό χαρακτηριστικό για τον άνθρωπο ως εικόνας Θεού, ήταν η αρχή της συνειδητοποίησης ότι και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που όχι απλά μιλούν για το Θεό αλλά ζουν το Θεό.  Η Εκκλησία του Χριστού είναι στον κόσμο για να αγιάζει τους ανθρώπους και να γίνονται έτσι σημεία που να δείχνουν τη μεγάλη αγάπη του Μεγάλου Θεού μας σε όλους τους ανθρώπους τους «ἐγγύς καί τούς μακράν»Η Εκκλησία, ως μάνα στοργική, προσφέρει στο σύγχρονο άνθρωπο ως το κύριο και ουσιαστικό έργο της, είναι η αγιότητα ως βίωση της ζωής του Θεού. Τότε του προσφέρει αυτό που ζητά στο βάθος η ύπαρξή του. Κι ο άνθρωπος γίνεται «εἰκόνα Θεοῦ ζῶντος», δηλαδή βρίσκει τη φύση του, τη χαρά και την ολοκλήρωσή του. Χαίρεται τη ζωή. Στο μυστήριο του γάμου μου όπου και παρέστει και ευλόγησε την συζυγία     μας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χίου Ψαρών Οινουσσων Κκ Μάρκος στο κήρυγμα του μας είπε ο χριστός είναι ο μόνος Άγιος, από εσάς έχουμε να περιμένουμε για αυτό και ευλογήσαμε την σχέση σας για να δημιουργήσετε  αγίους  τα παιδιά που θα φέρετε στο κόσμο να είναι υποψήφιοι Άγιοι τις εκκλησιάς μας. Ήθελα να ξερά όταν ένας πατέρας περιμένει το παιδί του η μια μανά είναι έτοιμη  να γεννήσει το παιδί της και σκέπτεται  να είναι το παιδί τις καλά ,να είναι γερό όταν μεγαλώσει τι θα κάνει;  ποιος γονιός ; Ετοιμάζετε να φέρει ένα παιδί στον κόσμο σκέπτεται ότι το παιδί αυτό είναι ένας υποψήφιος Άγιος όλοι οι Άγιοι που είναι γύρο μας  γεννήθηκαν από έναν πατέρα και μια μανά! για  βάλετε και αυτό το κριτήριο στην ζωή μας ότι μπορεί τα παιδιά μας να είναι οι αυριανοί Άγιοι τις εκκλησία μας μήπως σε ένα κόσμο που έχουμε τα πάντα έχουμε επιστήμονες  έχουμε καλλιτέχνες έχουμε αθλητές έχουμε πλούσιους έχουμε  επιτυχημένους  επιχειρηματίες τα πάντα έχουμε μήπως πρέπει να αρχίσουμε να  ψάχνουμε ότι μέσα στο κόσμο  μας πρέπει να έχουμε και αγίους  εύχομαι παιδιά μου να είναι αγία η ζωή σας εύχομαι να αγωνιστείτε εσείς να αγιάζεται τους εαυτούς σας και κυρίως να διαπαιδαγωγήσετε τα παιδιά σας  κατά το θέλημα του χριστού για να είναι και εκείνοι αύριο οι Άγιοι τις εκκλησιάς μας .Φίλοι μου  Ο Θεός μας έδωσε ορισμένα χαρίσματα που δεν είχαν τα άλλα δημιουργήματα του. Με τη λέξη εικόνα, δεν εννοείται η εξωτερική μορφή, αλλά τα θεϊκά χαρίσματα, που πήρε ο άνθρωπος από το Θεό. αυτα τα χαρίσματα είναι η αγάπη, η ελευθερία και όλες οι άλλες αρετές. Ο άνθρωπος μπορεί να σκέφτεται, να αποφασίζει ελεύθερα, να αγαπάει, να συνεργάζεται. Αν ο άνθρωπος καλλιεργήσει αυτά τα χαρίσματα, και μπορεί να το κάνει αφού έχει τη συνεχή βοήθεια του Θεού, τότε ο τρόπος που ζει ο άνθρωπος, θα πλησιάσει, θα μοιάσει με τον τρόπο που ζει ο Θεός, θα μπορούσε να γίνει κατά το δυνατό τέλειος, να γίνει ένας «κατά χάριν» θεός (καθ’ ομοίωσιν). Αυτό το ανεκτίμητο χάρισμα, τη δυνατότητα ομοίωσης με το Θεό, ονομάζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας «θέωση». .  Με τα χαρίσματα αυτά ο άνθρωπος έχει όλες τις δυνατότητες να προκόψει στην αρετή και να γίνει όμοιος με το Θεό. Προορισμός του δηλαδή είναι, χρησιμοποιώντας τα τόσα χαρίσματα και προτερήματα που του έδωσε ο Θεός πλάθοντας τον «κατ' εικόνα» Του, να πετύχει το «καθ' όμοίωσιν»να γίνει όμοιος με το Θεό. Να μοιάσει ο άνθρωπος με το Θεό στην αρετή, στην αγιότητα, στη δικαιοσύνη, στην αγάπη, στην καλοσύνη, στη στοργή και στη μακροθυμία προς τους άλλους ανθρώπους. Προορισμός δηλαδή του ανθρώπου είναι να γίνει και αυτός «θεός» κατά χάρη, όμοιος με το Θεό και Δημιουργό Του. Αυτό το υψηλό νόημα κρύβει η φράση «καθ' όμοίωσιν»Όσο ευγενική είναι η καταγωγή του ανθρώπου, άλλο τόσο υψηλός είναι και ο προορισμός του. 
Γράφει ο Αλέξανδρος Μπαξεβάνης

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

O φύλακας

Κατά την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας, ο φύλακας άγγελος δίνεται στον άνθρωπο στο Άγιο Βάπτισμά του.
Ποιος, όμως, είναι ο σκοπός του φύλακα αγγέλου στην ζωή του ανθρώπου και πώς τον βοηθάει στην σωτηρία;
Ο σκοπός του φύλακα αγγέλου είναι να φυλάει τον άνθρωπο με αόρατο τρόπο από τους πειρασμούς του διαβόλου, από κάθε είδους αμαρτωλή πτώση, να τον κατευθύνει στην Εκκλησία, στην μετάνοια, στην προσευχή. Να τον παρηγορεί στις στενοχώριες της ζωής και να τον προτρέπει στα καλά έργα. Ο φύλακας άγγελος δόθηκε από τον Θεό για την σωματική και ψυχική προστασία του ανθρώπου. Ουδέποτε κοιμάται, κατά τον λόγο του ψαλμωδού: «Μηδέ νυστάξει ο φυλάσσων σε» (Ψαλμός ρκ’ [120] 3).

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΟΝ ΦΥΛΑΚΑ ΑΓΓΕΛΟ
Άγιε Άγγελε, ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής και ταλαιπώρου μου ζωής, μη εγκαταλίπης με τον αμαρτωλόν, μηδέ αποστής απ' εμού δια την ακρασίαν μου, μη δώης χώραν τω πονηρώ δαίμονι κατακυριεύσαί μου τη καταδυναστεία του θνητού τούτου σώματος, κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου, και οδήγησόν με εις οδόν σωτηρίας. Ναι, Άγιε Άγγελε του Θεού, ο φύλαξ και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής και του σώματος, πάντα μοι συγχώρησον, όσα σοι έθλιψα πάσας τας ημέρας της ζωής μου, και εί τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν, σκέπασόν με εν τη παρούση νυκτί και διαφύλαξόν με από πάσης επήρειας του αντικειμένου, ίνα μη έν τινι αμαρτήματι παροργίσω τον Θεόν, και πρέσβευε υπέρ εμού προς τον Κύριον, του επιστηρίξαι με εν τω φόβω αυτού, και άξιον αναδείξαι με δούλον της αυτού αγαθότητος. Αμήν.

Επιμέλεια Δήμητρα Δράμαλη
πηγή Πνευματικοί διάλογοι με τον π. Ηλία Κλεόπα

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Δοξασμένο το Άγιο Όνομά Σου!!!» ( Αληθινό περιστατικό.18/9/1991)

Ο Κύριός μας, μας είπε: «-Αλήθεια σας λέγω. Ό,τι κι αν ζητήσετε με πίστη στην προσευχή σας, θα σας δοθεί…» Η καρδιά της Λένας βρισκόταν σε τρικυμία. Η μικρή της αδερφή ήταν άρρωστη βαρειά. Παραλυσία νευρικού συστήματος που την χτύπησε στο μάτι και στο πόδι. Έχασε την όραση από το αριστερό μάτι και το αριστερό της πόδι δεν την άκουγε πια. Σιγά- σιγά θα προσβαλλόταν και το άλλο της μάτι και το άλλο πόδι, μέχρι γενικής παραλυσίας, μέχρι… Η Λένα προσπαθούσε να μην το σκέφτεται, μέχρι που μπορούσε να φτάσει η αρρώστεια της Δήμητρας. Γονάτισε και προσευχήθηκε με δάκρυα. Δεν μπόρεσε να το εξηγήσει, μα την ώρα που προσευχόταν, ένοιωσε κάτι σαν ανακούφιση. Από πού κι ως πού, αφού καλυτέρευση δεν υπήρχε στην υγεία της Δήμητρας. Όμως μάλωσε τον εαυτό της διότι ήξερε πολύ καλά και το πίστευε πέραν πάσης αμφιβολίας, πως ο Ένας και Μοναδικός Πατέρας, ακούει τα παιδιά Του, σ’ ό,τι κι αν Του ζητήσουν. Ξέρει Εκείνος τι χρειάζονται τα παιδιά Του, πριν ακόμα αυτά να Του το ζητήσουν. Κι αν μερικές φορές δεν απαντά στα αιτήματά τους, αυτό γίνεται γιατί έχει τους λόγους Του. Η Λένα λογάριασε σαν απάντησή Του την ανακούφιση που ένοιωσε προσευχόμενη. Μα η λύπη της την ακολουθούσε σε κάθε βήμα μέσα στο σπίτι. Έτσι, κατέβηκε στον κήπο. Μουντός ο καιρός και ψιλόβρεχε. Ο μολυβένιος και φορτωμένος ουρανός, συναγωνιζόταν σε χρώμα και σε βάρος την ψυχή της. Το συγκρατημένο παράπονό του, σαν να της έλεγε πως ήταν θέμα λίγων λεπτών το ξέσπασμα της άγριας μπόρας που ερχόταν. Σκοτείνιασε γύρω της θαρρείς και ήταν βράδυ. Τα πουλιά αλαφιάστηκαν και οι γουστερίτσες έτρεχαν να κρυφτούν στις τρύπες τους. Μα η Λένα, δεν αναζήτησε την ζεστασιά του σπιτιού της. Έμεινε εκεί στον κήπο κι ας βρεχόταν. -Η Παρουσία Σου, αυτή είναι η ζεστασιά που ζητώ. Το αποκούμπι μου κι η σιγουριά μου. Σε εμπιστεύομαι Κύριε. Κάμε όπως νομίζεις, είπε με το νου της. - Γεννηθήτω το θέλημά Σου… Η βροχή ξέσπασε με ορμή και στο δρόμο ακουγόντουσαν οι φωνές των περαστικών που ζητούσαν πρόχειρο καταφύγιο κάτω από τα υπόστεγα. Οι γάτες της γειτόνισσας πέρασαν μέσα από την τρύπα του τοίχου κι έτρεξαν να βρούν καταφύγιο, έξω από τον κήπο της Λένας. Μόνο οι τριανταφυλλιές περίμεναν καρτερικά τη βροχή. Άλλωστε την είχαν τόση ανάγκη… Και τότε τα πρόσεξε. Μέσα στην τόση μαυρίλα, τα κάτασπρα τριαντάφυλλα ξεχώριζαν σαν πανέμορφα μάτια της Φύσης που την κυττούσαν και προσπαθούσαν κάτι να της πούν. Πλησίασε σε μια από τις τόσες πολλές τριανταφυλλιές του κήπου, που ήταν κατάφορτη από μπουμπούκια ανείπωτης ομορφιάς. Εντελώς απρόσμενα ήρθαν στο νου της τα λόγια του Κυρίου:- Κυττάξτε τα λουλούδια, που ούτε κοπιάζουν ούτε γνέθουν. Κι όμως σας λέγω, ότι ούτε ο σοφός Σολομών, σε όλη τη βασιλική του μεγαλοπρέπεια, δεν περιεβλήθη ένδυμα τόσο θαυμάσιο, όπως περιβάλλεται ένα από τα άνθη αυτά. Η Λένα κατάλαβε κι έσκυψε το κεφάλι σαν παιδάκι που μόλις αναγνώρισε το λάθος του. Αλήθεια, γιατί είχε έγνοια; Έκανε την προσευχή της, είπε το αίτημά της. Από κεί κι ύστερα, την έγνοια θα την είχε Εκείνος. Και ναι, πράγματι, ήταν θέμα λίγων λεπτών το ξέσπασμα της άγριας μπόρας που είχε έρθει. Μα το ξέσπασμα των δακρύων της δεν ήταν άγριο. Ήταν πλούσιο και ήρεμο. Μέσα από το πνίξιμο των δακρύων της χάϊδεψε το βελούδινο τριαντάφυλλο και είπε: - Σε ευχαριστώ Κύριε για την αρρώστεια. Σε ευχαριστώ για την βροχή. Σε ευχαριστώ για τα ωραία τριαντάφυλλα που ανθίζουν ακόμα στον κήπο μου, ανάμεσα σε τόσα αγκάθια. Γύρω μου καταιγίδα και βρώμικος αέρας και ζιζάνια. Μα μέσα μου έχω ακόμα τριαντάφυλλα που ανθίζουν. Έτσι όμορφο τριαντάφυλλο είναι και η ψυχή της αδερφής μου. Ό,τι κι αν της συμβεί, η ψυχή της θα φοράει αυτό το πάλλευκο ένδυμα. Σε ευχαριστώ Κύριε για το ωραίο τριαντάφυλλο. Γεννηθήτω το θέλημά Σου… Το βράδυ πρίν κοιμηθεί ανάμεσα στα άλλα αιτήματά της, ζήτησε κι αυτό.«Φιλάνθρωπε Κύριε, έχεις τόσους θαυμαστούς αγίους!! Στείλε σε παρακαλώ έναν από τους αγίους Αναργύρους, ή όποιον θέλεις Εσύ και κάνε καλά την αδερφή μου. Σε παρακαλώ Κύριε…». Πέρασαν κάνα –δυό μέρες κι η Λένα ξέχασε για λίγο τη στενοχώρια της για την αδερφή της και την προσευχή που είχε κάνει. Την τρίτη μέρα ξανατηλεφώνησε στην Αθήνα. Η Δήμητρα πήγαινε καλύτερα!! Πως ήταν δυνατόν; Η όραση επανήλθε και το πόδι της καλυτέρευε κι αυτό. Η Λένα δεν σταμάτησε να προσεύχεται. Μάλιστα παρακάλεσε κι άλλους εν Χριστώ αδελφούς να κάνουν κι εκείνοι προσευχή. Και, ώ των θαυμασίων Σου Χριστέ! Η Δήμητρα έγινε καλά. Αργότερα η Λένα άκουσε από το στόμα της αδερφής της κι αυτό που δεν το ήξερε: -Όταν ήμουν στο νοσοκομείο, ένα βράδυ κοιμόμουν. Άνοιξε η πόρτα και μπήκε ένας γιατρός. Δεν τον έβλεπα, αλλά μέσα στον ύπνο μου ήξερα πως ήταν γιατρός. Έβλεπα και την άσπρη μπλούζα που φορούσε. Μου έκανε μια ένεση κι από τον πόνο ξύπνησα, μα δεν είδα κανέναν. Όμως από κείνη την ώρα, έγινα καλά. -Δόξα τω Θεώ, είπε η Λένα και συμπλήρωσε από μέσα της: «Κύριε, ποιόν από τους αγίους σου έστειλες κι έκανε το θαύμα Σου; Δεν έχει σημασία όποιος κι αν ήταν. Σημασία έχει πως ακούς τις προσευχές μας και μας έχεις πάντα στην έγνοια Σου. Ευχαριστώ Κύριέ μου, χίλια ευχαριστώ!! Δοξασμένο το Άγιο Όνομά Σου!!!» ( Αληθινό περιστατικό.18/9/1991)

Γράφει η Βασιλική Πασβαντίδου

Τί να γνωρίζουμε για την Ανάληψη του Κυρίου.


Ἡ Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ 
(δέκα τοποθετήσεις σὲ δέκα ἐρωτήσεις)
1. Γιατί ἔγινε ἡ Ἀνάληψη μετὰ ἀπὸ 40 μέρες καὶ ὄχι ἀμέσως μετὰ τὴν Ἀνάσταση;

Ὁ ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς, ποὺ ἔλυσε τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου μὲ τὴν Ἀνάστασή του, συναναστράφηκε μὲ τοὺς μαθητὲς του ἐπὶ σαράντα ἡμέρες καὶ ἐπιβεβαίωσε σ’ αὐτοὺς τὴν Ἀνάστασή του μὲ πολλὲς ἀποδείξεις. Δὲν ἀνέβηκε στοὺς οὐρανοὺς τὴν ἴδια ἡμέρα ποὺ ἀναστήθηκε, γιατί κάτι τέτοιο θὰ δημιουργοῦσε ἀμφιβολίες καὶ ἐρωτηματικά. Διαφορετικά, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἄπιστους θὰ μποροῦσαν νὰ προβάλλουν τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ἡ Ἀνάσταση δὲν ἦταν παρὰ ἕνα ἀκόμη ἀπὸ τὰ ὄνειρα εὐσεβῶν πόθων ποὺ γρήγορα ἔρχονται καὶ πιὸ γρήγορα παρέρχονται. Γιὰ αὐτὸ ἀκριβῶς ἔμεινε ὁ Χριστὸς σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες στὴ γῆ, καὶ ἐμφανίστηκε ἐπανειλημμένα στοὺς μαθητές του, καὶ τοὺς ἔδειξε τὶς οὐλὲς ἀπὸ τὰ πληγές του, τοὺς μίλησε γιὰ τὶς προφητεῖες ποὺ ἐκπλήρωσε μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὰ πάθη του ὡς ἄνθρωπος, καὶ μάλιστα συνέφαγε μαζί τους.
2. Γιατί ἔφαγε ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ψητὸ ψάρι καὶ μέλι;

Στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιον τῆς Ἑορτῆς ἀκοῦμε ὅτι ζήτησε καὶ ἔφαγε ὁ Χριστὸς «ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος καὶ ἀπὸ μελισσίου κηρίου», δηλ. ἕνα κομμάτι ἀπὸ ψητὸ ψάρι καὶ ἀπὸ κηρύθρα μὲ μέλι (Λουκ. 24:42). Γιατί ἀναφέρεται ἡ λεπτομέρεια αὐτή; Κατὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, ἡ λεπτομέρεια αὐτὴ εἶχε πολὺ σπουδαία ἀλληγορικὴ σημασία. Ὅσον ἀφορᾶ στὸ ψάρι, γνωρίζουμε ὅτι ἂν καὶ ζεῖ μέσα στὴν ἁλμυρὴ θάλασσα, τὸ σῶμα του δὲν εἶναι ἁλμυρό, ἀλλὰ γλυκό. Κατὰ παρόμοιο τρόπο καὶ ὁ Χριστός, ποὺ ἔζησε μέσα στὴν «ἁλμυρὴ θάλασσα τῆς ἁμαρτίας» τοῦ κόσμου τούτου, «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησε, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ», δηλ. δὲν ἔκανε καμιὰ ἁμαρτία, οὔτε ξεστόμισε τίποτε τὸ δόλιο (Ἠσ. 53:9). Ἐπίσης, ὁ Χριστὸς παρέμεινε πιὸ ἄφωνος καὶ ἀπὸ τὸ ψάρι ὅταν ὑπέστη τὸ σωτήριο πάθος του καὶ δέχτηκε τὰ ἀνήκουστα ἐκεῖνα βασανιστήρια καὶ ἀκατανόμαστους ὑβρισμούς. Ὅσον ἀφορᾶ στὸ μέλι καὶ στὸ κερί, γνωρίζουμε ὅτι τὸ μέλι εἶναι γλυκὸ καὶ τὸ κερὶ φωτιστικό, γι’ αὐτὸ καὶ θεωροῦνται σὰν σύμβολα τῆς πνευματικῆς ἡδονῆς καὶ τοῦ φωτισμοῦ ποὺ μεταδίδει στοὺς πιστοὺς ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν Ἀνάστασή του. Ἐπίσης, συμβολίζουν, τὸ μὲν πρῶτο τὴν θεραπεία τῆς μεγάλης πίκρας τῆς ἁμαρτίας τὴν ὁποίαν συμβολίζει ἡ χολὴ ποὺ τοῦ δόθηκε στὸ πάθος του, τὸ δὲ δεύτερο, τὴν διάλυση τοῦ πυκτοῦ σκοταδιοῦ τῆς ἁμαρτίας τὴν ὁποία συμβολίζει τὸ σκοτάδι ποὺ ἔγινε κατὰ τὴν σταύρωσή του.

3. Γιατί ἔγινε ἡ Ἀνάληψη στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν;

Ἀφοῦ λοιπὸν ἐπιβεβαίωσε ὁ Χριστὸς τὴν ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασή του στοὺς μαθητές του μὲ μελιστάλακτους λόγους, καὶ φώτισε τὸν νοῦ τους καὶ θέρμανε τὴν καρδιά τους μὲ τὴν παρουσία του, τοὺς ὁδήγησε τὴν 40ην ἡμέρα ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή του στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ποὺ βρίσκεται στὰ ἀνατολικά τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἔπρεπε σ’ αὐτὸ τὸ Ὄρος νὰ γίνει ἡ Ἀνάληψη, γιατί σ’ αὐτό, σύμφωνα μὲ μία ἀρχαία παράδοση, θὰ ἐπανέλθει ὁ Κύριος σωματικὰ καὶ μὲ δόξα γιὰ νὰ κρίνει τὸν κόσμο κατὰ τὴν ἔσχατη ἡμέρα. Ἐκεῖ θὰ ἐλεηθοῦν μὲ τὸ μέγα ἔλεος οἱ δίκαιοι, καὶ ἐκεῖ θὰ θρηνήσουν μὲ τὸν αἰώνιο καὶ ἀπαρηγόρητο θρῆνο οἱ ἁμαρτωλοί. Τὶς δύο αὐτὲς ἀντίθετες καταστάσεις τῶν ἀνθρώπων δηλώνει ἡ ὀνομασία τοῦ Ὄρους τούτου, γιατί οἱ κορυφὲς του ὀνομάζονται Ὄρος Ἐλαιῶν, ἐνῶ οἱ πρόποδές του, κοιλάδα τοῦ Κλαυθμῶνος. Τὸ ἴδιο προμήνυσε καὶ ὁ χρησμὸς τοῦ προφήτη Ζαχαρία ποὺ ρητὰ δήλωσε «Ἰδοὺ ἡμέρα ἔρχεται Κυρίου, καὶ στήσονται οἱ πόδες αὐτοῦ ἐπὶ τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν κατέναντι Ἱερουσαλὴμ ἐξ ἀνατολῶν» (Ζαχ. 14:4).

4. Γιατί ἔπρεπε νὰ ἦταν παρόντες οἱ Ἀπόστολοι καὶ ἡ Θεοτόκος;

Σ’ αὐτὸ τὸ Ὄρος ὁδήγησε ὁ Κύριος τοὺς μαθητές του καὶ τὴν Θεοτόκο ποὺ τὸν γέννησε, γιὰ νὰ δοῦν μὲ τὰ μάτια τους τὴν ἔνδοξη Ἀνάληψή του. Ἔπρεπε ἡ κατὰ σάρκα Μητέρα του νὰ εἶναι παροῦσα σ’ ἐκείνη τὴν μεγάλη δόξα τοῦ Υἱοῦ της, ἔτσι ὥστε ὅπως σὰν Μητέρα πληγώθηκε ψυχικὰ γιὰ τὸ πάθος του πάνω ἀπὸ ὅλους, ἔτσι κατὰ τρόπο ἀνάλογο νὰ χαρεῖ πάνω ἀπὸ ὅλους βλέποντας τὸν Υἱό της νὰ ἀνέρχεται μὲ δόξα στοὺς οὐρανούς, νὰ προσκυνεῖται σὰν Θεὸς ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους καὶ νὰ καθίζεται στὸν θρόνο τῆς Μεγαλοσύνης πάνω ἀπὸ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία. Ἔπρεπε ἐπίσης καὶ οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι νὰ γίνουν αὐτόπτες τῆς Ἀνάληψής του, γιὰ νὰ πληροφορηθοῦν, ὅτι ὁ θεῖος Διδάσκαλός τους ποὺ ἀνεβαίνει τώρα στοὺς οὐρανούς, ἀπὸ ἐκεῖ εἶχε κατεβεῖ, καὶ ἐκεῖ θὰ τοὺς περιμένει σὰν ἀληθινὸς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτήρας τοῦ κόσμου.

5. Πῶς ἔγινε ἡ πρωτόγνωρη καὶ μοναδικὴ Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ;

Εἶχαν ἤδη φτάσει στὴ μεσαία κορυφὴ τοῦ Ὄρους. Μπροστά τους ἁπλωνόταν ἡ πόλη τῶν Ἱεροσολύμων. Ἦταν ἀκόμα ἀνοιχτὴ στὸ χῶμα ἡ ὀπὴ στὴν ὁποία στήθηκε ὁ Σταυρός. Ἀνοιχτὴ ἦταν ἐπίσης καὶ ἡ εἴσοδος στὸν Τάφο τοῦ Σωτήρα, ἀφοῦ ἦταν ἀκόμα πεσμένος στὸ χῶμα ὁ μέγας λίθος μὲ τὸν ὁποῖον εἶχε σφραγισθεῖ. Τότε στρέφει ὁ Σωτήρας τὰ νῶτα του πρὸς τὴν ἀχάριστη πόλη τῶν Ἱεροσολύμων καὶ τὸ βλέμμα του ἀτενίζει πρὸς ἀνατολάς, ὅπως ἀναφέρει ὁ Δαυὶδ μὲ χαρὰ σὲ κάποιο ψαλμό του, «Ψάλλατε τῷ Θεῷ τῷ ἐπιβεβηκότι ἐπὶ τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ κατὰ ἀνατολάς» (Ψαλμ. 67:34). Καὶ ἐνῶ ἀποχαιρετάει τοὺς μαθητές του, ὑψώνει τὰ ἄχραντα χέρια του καὶ εὐλογεῖ γιὰ τελευταία φορὰ –τὰ χέρια ἐκεῖνα μὲ τὰ ὁποῖα ἀνάπλασε τὸν ἄνθρωπο ποὺ εἶχε δημιουργήσει στὴν ἀρχή, καὶ τὰ ὁποῖα ἅπλωσε ἀπὸ φιλανθρωπία ἐπάνω στὸν Σταυρὸ καὶ συνένωσε «τὰ διεστῶτα», δηλ. αὐτὰ ποὺ βρίσκονταν σὲ διάσταση. Ἐνῶ δὲν χόρταιναν τὰ μάτια τῶν μαθητῶν νὰ βλέπουν τὸ θεοειδὲς καὶ γλυκύτατο ἐκεῖνο πρόσωπο τοῦ Κυρίου τους, ξαφνικὰ ἄρχισε Ἐκεῖνος νὰ ἀνέρχεται στὸν οὐρανό. Τὸ βλέμμα τους ἔμεινε καρφωμένο στὸ παράδοξο καὶ ἀκατανόητο ἐκεῖνο θέαμα τῆς σωματικῆς Ἀνάληψης τοῦ Κυρίου, μέχρις ὅτου τὸν ἔκρυψε ἡ φωτεινὴ νεφέλη.

Τί πρωτόγνωρη καὶ μοναδικὴ ποὺ ἦταν ἡ μεγαλοπρέπεια αὐτῆς τῆς Ἀνάληψης! Καὶ ὁ Ἠλίας εἶχε ἀναληφθεῖ στοὺς οὐρανούς, ὅπως ἀναφέρει ἡ Γραφή, ὅμως ἡ ἀνάληψή του ἔγινε μὲ πύρινο ἅρμα καὶ πύρινους ἵππους, γιατί ἦταν ἁπλὸς ἄνθρωπος καὶ χρειαζόταν βοήθεια γιὰ νὰ ἀναληφθεῖ πάνω ἀπὸ τὴν γῆ. Ὁ Χριστὸς ὅμως ἦταν Θεάνθρωπος ποὺ ἀναλήφθηκε ἀπὸ μόνος του, μὲ μόνη τὴν παντοδυναμία του. Ὅσον ἀφορᾶ στὴν νεφέλη ἐκείνη, ἐπρόκειτο γιὰ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως ἀκριβῶς συνέβη καὶ στὴν Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως ἡ κάθοδός του καὶ ἡ Ἐνσάρκωσή του ἔγιναν «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου», σύμφωνα μὲ τὸ μήνυμα τοῦ Γαβριὴλ πρὸς τὴν Παρθένο («Πνεῦμα Κυρίου ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναμις Ὑψίστου ἐπισκιάσει σε» Λουκ. 1:35), ἔτσι καὶ τώρα «συνανέρχεται» (ἀνεβαίνει μαζὶ μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα) γιατί Ἐκεῖνο τὸν παρακολουθεῖ καὶ συνυπάρχει μαζί του ὡς ὁμοούσιό του, συμπροσκυνούμενο καὶ συνδοξαζόμενο.

6. Γιατί ἐστάλησαν οἱ δύο ἀνθρωπόμορφοι καὶ λευκοφόροι Ἄγγελοι;

Ἐνῶ ἀτένιζαν ἔκθαμβοι στὸν οὐρανὸ οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, δύο ἄνδρες παρουσιάστηκαν σ’ αὐτοὺς ντυμένοι μὲ λευκὴ στολή. Ἦταν ἄγγελοι οἱ δύο αὐτοὶ ἄνδρες ποὺ εἶχαν πάρει ἀνθρώπινη μορφὴ γιὰ νὰ μὴ φοβίσουν τοὺς μαθητές. Καὶ ἦταν λευκοφόροι γιὰ νὰ φανερωθεῖ ἡ ἁγνότητά τους καὶ τὸ διαφωτιστικὸ καὶ χαρμόσυνο μήνυμά τους τὸ ὁποῖο εἶχαν ἀποσταλεῖ νὰ παραδώσουν. Τοὺς ἀπόστειλε ὁ Χριστὸς ποὺ ἀναλήφθηκε, γιὰ νὰ τοὺς παρηγορήσει τὴν στιγμὴ τῆς λύπης τους γιὰ τὸν ἀποχωρισμό του, ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς διαφωτίσει ὅτι ὁ ἀόρατος πλέον Κύριός τους καθόταν στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ ὅτι θὰ κατεβεῖ καὶ πάλι στὴ γῆ γιὰ νὰ κρίνει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς ζωντανοὺς καὶ τοὺς νεκρούς.

7. Ποιὸ ἦταν τὸ μήνυμα τῶν λευκοφόρων Ἀγγέλων;

«Ἄνδρες Γαλιλαῖοι», τοὺς εἶπαν, «γιατί στέκεστε μὲ τὸ βλέμμα σας προσηλωμένο στοὺς οὐρανούς; Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖον σήμερα βλέπετε νὰ ἀναλαμβάνεται, θὰ ἐπανέλθει γιὰ νὰ κρίνει τὸν κόσμο, καὶ ἡ ἐπάνοδός του θὰ εἶναι ἴδια μὲ τὴν ἀνάληψή του». Δηλαδή, θὰ ἔλθει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ φορώντας τὸ ἴδιο ἄχραντο Σῶμα, τὸ ὁποῖο παρέλαβε ἀπὸ τὰ αἵματα τῆς ἁγνῆς Παρθένου, καὶ τὸ ὁποῖο θὰ ἔχει ἐπάνω του χαραγμένες τὶς πληγὲς ποὺ ἔλαβε στὸ πάθος του. Τώρα μόνο ἐσεῖς οἱ λίγοι τὸν βλέπετε νὰ ἀνέρχεται στὸν οὐρανό, ὅταν ὅμως ἐπανέλθει, ὅλες οἱ φυλὲς τῆς γῆς θὰ τὸν δοῦν νὰ κατεβαίνει ἀπὸ ἐκεῖ μὲ δόξα ἐπάνω σὲ νεφέλες. Ἡ ἔνδοξη αὐτὴ κατάβασή του θὰ ἀποβεῖ πρόξενος μακαριότητας καὶ χαρᾶς γιὰ ὅσους ἔζησαν δίκαια. Γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὅμως θὰ εἶναι αἰτία θλίψεως καὶ συμφορᾶς.»

8. Ποιὸς ἦταν ὁ ἀντίκτυπος τῆς Ἀνάληψης στοὺς Ἀποστόλους καὶ στὸ μικρὸ ποίμνιο τῆς πρώτης Ἐκκλησίας;

Αὐτὰ ἄκουσαν οἱ Ἀπόστολοι καὶ προσκύνησαν τὸν Σωτήρα στὴν Ἀνάληψή του καὶ ὕστερα ἐπέστρεψαν μὲ χαρὰ στὰ Ἱεροσόλυμα. Ἡ χαρὰ τους ἦταν πολὺ μεγάλη, γιατί ἔμαθαν ὁριστικά, ὅτι ὁ θεῖος Διδάσκαλός τους εἶναι Θεὸς ἀληθινός, ποὺ ἀναλήφθηκε στοὺς οὐρανούς, ὄχι γιὰ νὰ ἐγκαταλείψει τὴ γῆ, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὴν ἐνώσει μὲ τὸν οὐρανό. Ἡ χαρὰ τους ἦταν ἐπίσης πολὺ μεγάλη γιατί πῆραν τὴν εὐλογία τοῦ Σωτήρα τους στὴν Ἀνάληψή του. Μὲ αὐτὴν τὴν εὐλογία ἡ ὀλιγάριθμη Ἐκκλησία τῶν μαθητῶν, τὸ μικρὸ ἐκεῖνο ποίμνιο, αὐξήθηκε μέσα σὲ ἕνα μικρὸ διάστημα καὶ ἔγινε πολὺ μεγάλη, καὶ παίρνοντας τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀναδείχτηκε στὴν Ἐκκλησία ἐκείνη ποὺ ἐγκαθιδρύθηκε σὲ ὅλα τὰ μέρη τῆς γῆς.

9. Ποιὸς ἦταν ὁ ἀντίκτυπος τῆς Ἀνάληψης στὶς ταξιαρχίες τῶν Ἀγγέλων στοὺς οὐρανούς;

Ἐνῶ αὐτὰ συνέβαιναν στὴ γῆ ἐξ αἰτίας τῆς Ἀνάληψης, στοὺς οὐρανοὺς οἱ Ἄγγελοι ἔστηναν μεγαλειῶδες πανηγύρι. Οἱ τάξεις τῶν Ἀγγέλων ποὺ ὑπηρέτησαν τὸν Σωτήρα ἐπάνω στὴ γῆ καὶ τὸν συνόδευαν τώρα στὴν θεία του Ἀνάληψη καλοῦσαν τὶς ἄνω ταξιαρχίες νὰ ἀνοίξουν τὶς οὐράνιες πύλες γιὰ νὰ εἰσέλθει ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης. «Ἄρατε πύλας οἱ ἄρχοντες ὑμῶν,» ψάλλει ὁ προφητάναξ Δαυίδ, «καὶ ἐπάρθητε πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης» (Ψαλμ. 23:7). Ἐπειδὴ μὲ τὸ σωτήριο πάθος του ἔγινε ὁ Σωτήρας Χριστὸς ἐνδοξότερος καὶ ὑψηλότερος –ὅπως τὸ διατυπώνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ἐταπείνωσε τὸ ἑαυτόν του καὶ ἔγινε ὑπήκουος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα θανάτου Σταυρικοῦ, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερύψωσε καὶ τοῦ χάρισε τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα» (Φιλιππ. 2:9), γι’ αὐτὸ ἀπαιτοῦν καὶ οἱ πύλες τοῦ οὐρανοῦ νὰ γίνουν ὑψηλότερες γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχτοῦν ἐπάξια. Ἐπίσης, ἐπειδὴ ἡ δόξα τοῦ νικητῆ τοῦ Ἅδη καὶ τοῦ θανάτου, ποὺ δὲν χώρεσε στὴν μικρὴ γῆ, πλήρωσε τοὺς οὐρανούς, ἀπαιτοῦν νὰ ὑψωθοῦν καὶ ἐκεῖνοι (οἱ Ἄγγελοι) στὴν ἐμφάνισή του.

Ὡστόσο, οἱ ἀνώτερες ταξιαρχίες τῶν Ἀγγέλων, βλέποντας ἀνθρώπινο σῶμα νὰ μεταφέρεται πάνω ἀπὸ αὐτούς, καταλαμβάνονταν ἀπὸ θάμβος καὶ ἔκπληξη. Γιατί, ὅπως ἕνας ἄνθρωπος ποὺ βλέπει Ἄγγελο στὴ γῆ καταλαμβάνεται ἀπὸ ἔκπληξη φόβου, ἔτσι καὶ οἱ ἀσώματοι Ἄγγελοι, βλέποντας τότε ἕνα σῶμα νὰ ὑψώνεται μέσα σὲ νεφέλη, ζητοῦσαν ἔκθαμβοι νὰ μάθουν γι’ αὐτὸ τὸ παράδοξο θέαμα, ζητώντας δύο φορὲς νὰ βεβαιωθοῦν, Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης; Μαθαίνοντας, ὅμως, ὅτι εἶναι ὁ ἰσχυρὸς στοὺς πολέμους Κύριος, ποὺ πάλεψε μὲ τὸν διάβολο καὶ τὸν κατέβαλε, ποὺ τώρα ἀνέρχεται στοὺς οὐρανούς, ἀποροῦν, πῶς τὸ ὑπέρλαμπρο ἐκεῖνο σῶμα εἶναι ἐρυθρό, καὶ ρωτοῦν, «Τὶς οὗτος ὁ παραγενόμενος ἐξ Ἐδώμ; ;» ὅπως ψάλλει ὁ πρῶτος τῶν προφητῶν, «ἐρύθημα ἱματίων αὐτοῦ ἐκ Βοσόρ; Οὗτος ὡραῖος ἐν στολῇ αὐτοῦ» (Ἠσαΐας 63:1); Δηλαδή, ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ γήινος ποὺ ἔρχεται φορώντας σάρκα σὰν ὑπέρλαμπρο καὶ ἐρυθρὸ ἱμάτιο; Γιατί γήινος εἶναι ἡ ἑρμηνεία τοῦ Ἐδὼμ καὶ σὰρξ εἶναι τὸ Βοσόρ, καὶ τὸ σημεῖο ἀναφορᾶς ἐδῶ εἶναι τὸ δοξασμένο ἐκεῖνο Σῶμα τοῦ Δεσπότη Χριστοῦ ποὺ φαινόταν κατὰ τὴν ἄνοδό του στοὺς οὐρανοὺς σὰν ἐρυθρὸ γιατί ἔφερε ἐπάνω του τὸν τύπο τῶν πληγῶν τῆς ἄχραντης πλευρᾶς, τῶν χειρῶν καὶ τῶν ποδῶν.

10. Γιατί διατηρήθηκαν τὰ ἀποτυπώματα τῶν πληγῶν στὸ Ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ;

Πῶς ὅμως φαίνονταν οἱ πληγὲς σ’ ἐκεῖνο τὸ ἄφθαρτο σῶμα; Ἦταν θέμα οἰκονομίας αὐτὸ ποὺ φαινόταν, καὶ εἶχε σὰν σκοπὸ νὰ φανερώσει τὴν ἄρρητη (ἀνέκφραστη) καὶ ὑπερβολικὴ ἀγάπη τοῦ Θεανθρώπου γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Δηλαδὴ τὸ ὅτι καταδέχτηκε ὄχι μόνο νὰ δεχθεῖ πληγές, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασή του νὰ τὶς διατηρήσει μὲ παράδοξο τρόπο ἐπάνω σ’ ἐκεῖνο τὸ ἀφθαρτοποιημένο σῶμα, καὶ νὰ τὶς δείξει στὴν Ἀνάληψή του καὶ στὸν κόσμο τῶν Ἀγγέλων σὰν τὰ σύμβολα τοῦ πάθους του καὶ σὰν τὰ ἀνεξίτηλα τεκμήρια τῆς ἀγάπης του πρὸς ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους. Ἐπίσης, διατήρησε τὶς πληγὲς τοῦ ἄχραντου σώματός του γιὰ νὰ μᾶς πείσει νὰ μὴν λησμονοῦμε ποτὲ τὰ πάθη του, διότι ὅταν τὰ ἔχουμε ἐνώπιόν μας, ἡ καρδιά μας θὰ πλημμυρίζει ἀπὸ εὐγνωμοσύνη πρὸς αὐτὸν καὶ ἀπὸ ἱερὰ συναισθήματα. Τίποτε ἄλλο, λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος δὲν εἶναι ἱκανὸ νὰ γεννήσει μέσα μας τὰ σωτήρια αὐτὰ ἀποτελέσματα ὅσο τὸ νὰ βλέπουμε τὸν Θεὸ νὰ μεταφέρει τὰ ἴχνη τοῦ Σταυροῦ μέχρι τὸ θρόνο τῆς μεγαλοσύνης του. Κατὰ τὸν ἱερὸ Αὐγουστίνο, ὁ Θεάνθρωπος διατήρησε τὶς πληγές του στοὺς οὐρανούς, γιὰ νὰ μᾶς δείξει, ὅτι καὶ στὴν κατάσταση τῆς δόξης του δὲν θὰ μᾶς λησμονήσει, ὅπως ἄλλωστε μᾶς διαβεβαιώνει γι’ αὐτὸ καὶ ὁ κορυφαῖος ἀπὸ τοὺς προφῆτες: «Ἰδοὺ ἐπὶ τῶν χειρῶν μου ἐζωγράφησά σου τὰ τείχη, καὶ ἐνώπιόν μου εἶ διὰ παντὸς» (Ἠσ. 49:16), δηλαδή, οὐδέποτε θὰ μᾶς ξεχάσει, διότι θὰ μᾶς ἔχει γραμμένους μὲ ἀνεξίτηλα γράμματα ἐπάνω στὰ χέρια του καὶ θὰ μεσιτεύει γιὰ μᾶς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ Πατρός. Ἴσως ἀκόμη καὶ νὰ διατήρησε τὶς πληγὲς γιὰ νὰ μᾶς διδάξει ὅτι μόνο μὲ παθήματα καὶ θλίψεις θὰ μπορέσουμε νὰ εἰσέλθουμε στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἂν ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος ἀνυψώθηκε μὲ σταυρικὸ πάθος, καὶ ἂν δοξάστηκε μὲ ἐπονείδιστο θάνατο, τότε πῶς ἐμεῖς θὰ μπορέσουμε νὰ εἰσέλθουμε στὴν δόξα ἐκείνη χωρὶς νὰ βαδίσουμε στὴν στενὴ ὁδὸ τῆς ἀρετῆς, καὶ χωρὶς νὰ ὑπομείνουμε θλίψεις καὶ πειρασμοὺς ἀγωνιζόμενοι τὸν καλὸν ἀγώνα; Αὐτὸ εἶναι τελείως ἀδύνατο.

Γράφει ο  π. Γεώργιος Δράγας

πηγη imverias.blogspot.com

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Η αγάπη δεν μπορεί να γίνει κάτι το παρελθοντικό.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
 Ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι "σε αγάπησα". Δηλαδή υπήρξε κάποια χρονική στιγμή που σ'αγαπούσα αλλά τώρα δεν σ'αγαπώ. 
Η αγάπη δεν μπορεί να γίνει κάτι το παρελθοντικό.  Εάν νιώθουμε έτσι μάλλον δεν αγαπήσαμε· ίσως νοιαστήκαμε, ίσως ποθήσαμε, ίσως ερωτευτήκαμε, όμως δεν αγαπήσαμε.Η αγάπη είναι κάτι το διαρκές "ουδέποτε εκπίπτει" όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος.Είναι τραγικό να χρησιμοποιούμε την θεϊκή έννοια της αγάπης τόσο εύκολα εκφράζοντας τις πιο πολλές φορές τις προσδοκίες που έχουμε από τον άλλον.Όταν κάποιο "σ'αγαπώ" μας γίνει παρελθόν σημαίνει δεν είχε αγάπη. 
(Αυτή είναι η αλήθεια όσο σκληρή κι αν είναι για όλους μας).
Ένα λαϊκό τραγούδι λέγει, "σε αγάπησα στον μέγιστο βαθμό", αυτό δείχνει μια βαθιά άγνοια περί του βιωμάτος της γνήσιας αγάπης. Αποδεικνύει την εμπαθή προσέγγιση του ανθρώπου προς τον άλλον άνθρωπο. Το "σ'αγαπώ" του στιχουργού σήμαινει: προσδοκώ από σένα σαρκική ικανοποίηση, οικονομική-συναισθηματική στήριξη, επιβεβαίωση των "θέλω" μου, ανταπόκριση.
-Είναι φοβερό το πόσο εύκολα και συστηματικά διαστρέφουμε τον όρο της αγάπης και από μία συνεχή κατάσταση δοσίματος,ανιδιοτέλειας και θυσίας την μεταστρέφουμε σε ένα ιδιοτελές άρπαγμα πόθων και απαιτήσεων. Απόδειξη των παραπάνω είναι το πόσο εύκολα εκπίπτει η "αγάπη" μας, πόσο εύκολα κάποιος αγαπημένος μας γίνεται μισητός. Και όχι μόνο αυτό αλλά έχουμε την πλάνη να διαλαλούμε εδώ και εκεί ότι εμείς τον "αγαπήσαμε" αλλά αυτός δεν μας αγάπησε και είναι ο υπαίτιος του χωρισμού μας, της ρήξης μας, της σύγκρουσής μας. Για άλλη μια φορά δείχνουμε ότι τοποθετούμαστε λάθος στις σχέσεις μας.  Δεν αγαπώ επειδή θα με αγαπήσουν, ή δεν αφήνω την αγάπη επειδή δεν με αγαπούν. Δεν φταεί ο άλλος για το ότι δεν τον αγαπώ πλέον. Ο άλλος είναι αυτός που είναι. Εγώ είμαι ο υπεύθυνος για το πώς νιώθω. Δεν έχω την τόλμη όμως να παραδεχτώ ότι δεν τον αγάπησα ποτέ. Απλά τον ποθούσα, τον ήθελα για να συμπληρώσει το συναισθηματικό κενό που είχα στην ζωή μου, ένιωθα μαζί του καλά. Άλλο αυτό όμως και άλλο η αγάπη. Ο άλλος πολλές φορές αντιμετωπίζεται ως ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να γίνει κάποιος οπαδός του ειδώλου μου. Εάν όμως ο άλλος δεν με προσκυνά, δεν με νταντεύει, δεν μου κάνει τα χατίρια, τότε και η δική μου "αγάπη" πάει στα αζήτητα. 
Δεν είναι λοιπόν το θέμα ότι κάποτε αγαπήσαμε κάποιον και προδοθήκαμε, αλλά ότι -δυστυχώς- δεν αγαπήσαμε· απλά ίσως προδόθηκαν οι προσδοκίες μας, πληγώθηκε το αυτοείδωλό μας...και αυτό δεν μπορεί να το σηκώσει το "εγώ" μας.


Γράφει ο Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
πηγη imverias.blogspot.gr

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Ο Σταυρός είναι η πόρτα που πρέπει να εισέλθει ο άνθρωπος

Οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες τοποθέτησαν τον Τίμιο και ζωοποιό Σταυρό. Ο Σταυρός είναι η πόρτα που πρέπει να εισέλθει ο άνθρωπος για να μπορέσει να πάει στην Βασιλεία των Ουρανών. Όποιος θέλει να με ακολουθήσει ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθήσει. Αυτό είπε ο ίδιος ο Χριστός. Σταυρό μας υποσχέθηκε. Σταυρός όμως ο οποίος οδηγεί στην Ανάσταση. Δεν υπάρχει σταυρός χωρίς ανάσταση μετά ή και ανάσταση χωρίς να προηγείται ο σταυρός. Και όπως μας τονίζει ο Απόστολος Παύλος ακόμα κι αν όλα τα έκανε για τη σωτηρία μας ο Χριστός έτσι όπως τα έκανε και πέθανε πάνω στο σταυρό, αν όμως δεν υπήρχε η Ανάσταση Του όλα θα ήταν μάταια, όλα ψέμα καιδεν θα υπήρχε καμία ελπίδα. Αλλά τώρα αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί έχουμε την ελπίδα της Αναστάσεως και της αναστάσεως του σώματος με το οποίο θα είναι ο άνθρωπος εις την Βασιλεία των Ουρανών και είμαστε καλεσμένοι από τον Βασιλιά να ζήσουμε εις την βασιλεία Του.Φανταστείτε μια εικόνα ενός πατέρα βασιλιά, που έχει ένα υιό βασιλιά; Όπως παλιά που υπήρχε βασιλεία. Και ο υιός του βασιλέα πατέρα έχει φίλους ανθρώπους, δούλους, υπηκόους και ξαφνικά τους καλεί να εισέλθουν όλοι στην βασιλεία του, στο παλάτι για να ζήσουν μαζί του. Και τους παρουσιάζει στον πατέρα για να τους δεχθεί . Και τι λέει ο πατέρας; Συμφωνώ με σένα υιέ μου και ότι έχεις εσύ στο παλάτι θα το έχουν και οι φίλοι σου. Ο Βασιλέας-Πατέρας είναι ο Θεός Πατέρας, ο Βασιλέας-Υιός είναι ο Χριστός. Οι δούλοι-υπήκοοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι που μας καλεί ο Χριστός να εισέλθουμε στην Βασιλεία του και μας έχει ως φίλους. Και τι σημαίνει πραγματικοί φίλοι; Ότι όλοι είναι ίσοι μεταξύ τους. Εμείς είμαστε ίσοι με τον Θεό. Δύσκολο αυτό να το γνωρίσουμε. Πολλοί δεν μπόρεσαν να γνωρίσουν τι είναι ο χριστιανισμός. Πως ένας Θεός που δημιουργεί τους ανθρώπους και όλη την οικουμένη να κάνει τον άνθρωπο και τους αγγέλους ίσους με τον εαυτό Του. Αυτός είναι ο πραγματικός Θεός! Όλα τα άλλα είναι μύθοι, παραμύθια. Οι προ Χριστού θεοί και οι μετά Χριστόν φιλοσοφίες, ο Βούδας, ο Αλλάχ, ο Μωάμεθ και όλες οι άλλες φιλοσοφίκες θεωρίες οι οποίες οδηγούν τον άνθρωπο στην απόγνωση. Ο δικός μας Θεός είναι φίλος μας, μας θέλει να μας έχει όχι κατώτερους αλλά ίσους μαζί του για αυτό είμαστε ελεύθεροι και αποδεικνύεται ότι είμαστε ίσοι με τον Θεό από την ελευθερία που μας δόθηκε. Μας καλεί λοιπόν να ζήσουμε μαζί του στο παλάτι. Αλλά βέβαια για να εισέλθεις στο παλάτι πρέπει να είσαι κατάλληλα ενδεδυμένος δεν μπορείς να είσαι με λασπωμένα παπούτσια αυτό το μαθαίνει ο Υιός στους υπηκόους του διαμέσου του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα μέσα εις την εκκλησία  με τα Μυστήρια της Εκκλησίας  μαθαίνει σ’αυτούς που έχουν βαπτιστεί στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος πώς να μπορούν να ζήσουν αιωνίως μέσα εις την Βασιλεία του Θεού. Γι αυτό τα κάνουμε  όλα σ’αυτήν εδώ τη ζωή: προσευχή, εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, αρετές που βοηθάν τους ανθρώπους να αγαπάνε όλους τους ανθρώπους. Ειδικά να αγαπάτε, λέει ο Χριστός: «…τους εχθρούς ημών». Αυτό το ανέφερε μόνον ο Χριστός! Κανένας φιλόσοφος. Κανένας ιδρυτής οποιασδήποτε θρησκείας δεν μπόρεσε να συλλάβει αυτήν την μεγάλη πρόταση  «αγαπάτε τους εχθρούς ημών». Αυτό είναι το ένδυμα για να εισέλθεις στην Βασιλεία του Θεού. Η αγάπη προς τον Θεό κι η αγάπη ανεξαιρέτως προς όλους τους ανθρώπους. Αυτό έκανε πρώτη και καλύτερη η Παναγία. Αγάπησε πρώτον, με όλο της το είναι, το Θεό, γι’ αυτό και έγινε και η μητέρα του Θεού. Και φυσικά δεύτερον αγάπησε και όλους εμάς τους ανθρώπους και γι’ αυτό είναι και η μητέρα μας. Είναι η μοναδική μητέρα η οποία προσεύχεται και δέεται εις τον Υιό της ώστε ο Πατήρ να στέλνει το Άγιον Πνεύμα στην οικουμένη, να ηρεμεί και να γαληνεύει τις ψυχές των ανθρώπων, εάν βέβαια φυσικά οι άνθρωποι θελήσουν να ανοίξουν την καρδιά τους και την πόρτα την ψυχή τους για να μπορέσει να εισέλθει ο Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας, το οποίο θα μας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν. Ας ευχαριστήσουμε και ας δοξολογήσουμε τον αληθινό Θεό να μας δίδει δύναμη πνευματική και σωματική αυτές τις ώρες, τις δύσκολες στιγμές που διάγει, όχι μόνον η χώρα μας, αλλά όλη η ανθρωπότητα. Και για ποιόν λόγο; Γιατί δεν θέλει να εισέλθει ο άνθρωπος στο παλάτι του Βασιλιά. Τι ανοησία! Σε καλεί ο Βασιλιάς να εισέλθεις και εσύ λες: Όχι, δεν θέλω, καλά είμαι εδώ μέσα στην λάσπη. Αυτή είναι η ελευθερία του προσώπου. Εμείς όμως, ας ομοιάσουμε τους υπηκόους και τους δούλους εκείνους οι οποίοι ελεύθερα τρέχουν και πέφτουν στην αγκαλιά του Θεού και του Αγίου Πνεύματος και θέλουν να γίνουν πολίτες της αιωνίου Βασιλείας όπου η Εκκλησία προσεύχεται και δέεται. Και γι’αυτόν το λόγο κοινωνώντας Σώμα και Αίμα Χριστού γινόμαστε πολίτες της Βασιλείας των Ουρανών. Αμήν. 

Γράφει ο ιερομόναχος  Γαβριήλ Σιδηρόπουλος

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος ο ταπεινός ιεράρχης βιντεο

«Πώς, ενώ έμαθα να θαυμάζω την απλή αμφίεση των ιερέων, τώρα να ταυτιστώ με την πολυτελή εμφάνιση που παραπέμπει στη ζωή των Βυζαντινών αυτοκρατόρων; Πώς, ενώ με συγκινεί το στασίδι της προσευχής, τώρα να ανεβώ στον θρόνο της εξουσίας και τιμής; Θα έπρεπε να ομολογήσω ότι είμαι ανέτοιμος. Ούτε όραμα προς αυτή την κατεύθυνση έχω γεννήσει ακόμη ούτε γνώση της επισκοπικής αποστολής διαθέτω ακόμη ενώ γίνομαι Επίσκοπος. Συνειδητά επιλέγω ως πρότυπο ζωής αυτό του μοναχού. Αυτού που έχει υποκαταστήσει τη σκέψη με την προσευχή, τα οράματα με τη θυσία, τα επιχειρήματα με τη μακροθυμία». Πρόκειται για ένα απόσπασμα της ομιλίας του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαου -τον Απρίλιο του 2004-αμέσως μετά τη χειροτονία του από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Εφέτος συμπληρώνονται 13 χρόνια από τότε που εξελέγη μητροπολίτης και ήδη έχει καταγραφεί στη συνείδηση των πιστών όλης της χώρας ως ένας εκ των πλέον δραστήριων ιεραρχών με σημαντικό έργο και δυναμικές παρεμβάσεις.Ο κ. Νικόλαος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1954, όπου και έκανε τις βασικές του σπουδές. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, Αστροφυσική στο Harvard (Master of Arts) και Μηχανολογία στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης - ΜΙΤ (Master of Science in Mechanical Engineering).Οι διδακτορικές σπουδές του στο HST (κοινό πρόγραμμα Harvard και ΜΙΤ) επικεντρώθηκαν στον τομέα της Βιοϊατρικής Τεχνολογίας (Βιορευστοδυναμική, Μαθηματική Φυσιολογία, Αιμοδυναμική της καρδιάς και των αγγείων). Εργάστηκε ως ερευνητής και επιστημονικός συνεργάτης στο Αγγειολογικό Εργαστήριο του New England Deaconess Hospital, στο Τμήμα Αναισθησιολογίας του Massachusetts General Hospital και στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Boston Children’s Hospital. Επίσης, διετέλεσε επί διετία επιστημονικός σύμβουλος μεγάλων εταιρειών σε θέματα Διαστημικής Ιατρικής Τεχνολογίας. Παράλληλα με την επιστημονική του έρευνα, σπούδασε τη Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης, όπου έλαβε τους τίτλους Master of Theological Studies και Master of Theology, και στη συνέχεια στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου ανακηρύχθηκε διδάκτορας στον τομέα της Βιοηθικής. Το 2008 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Δεκέμβριο του 1993 ίδρυσε και ανέλαβε τη διεύθυνση του πρώτου στην Ελλάδα Κέντρου Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας και έκτοτε συστηματικά ασχολείται με την Ορθόδοξη Βιοηθική και τις κοινωνιολογικές επιπτώσεις της Βιοϊατρικής. Ως πρόεδρος της Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος, ανέλαβε την εκπροσώπησή της σε παγκόσμια εκκλησιαστικά, θρησκευτικά και πολιτικά όργανα, όπως στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, στο Βατικανό και στην Αγγλικανική Εκκλησία, είναι δε ο επικεφαλής της ομάδας σύνταξης και επεξεργασίας των επισήμων βιοηθικών κειμένων της Εκκλησίας της Ελλάδος, σχετικά με τις μεταμοσχεύσεις, την ευθανασία, τις αναπαραγωγικές τεχνικές και τη βιοηθική της άνοιας. Κατά τα τέσσερα χρόνια της εργασίας του στο Νοσοκομείο Παίδων της Βοστώνης, συμμετείχε ενεργά σε συλλογική προσπάθεια συμπαράστασης σε μικρά παιδιά και τις οικογένειές τους, πολλές φορές με ασθένειες τελικού σταδίου. Η προσωπική συμμετοχή και ο διάλογος με το πρόβλημα του πόνου και την πρόκληση του θανάτου έγινε αργότερα όρος καθημερινής ζωής της ως κληρικού διακονίας του. Αποτέλεσμα αυτής της εμπειρίας του είναι η ίδρυση μιας πρότυπης Μονάδας Ανακουφιστικής Φροντίδας, που με το όνομα «ΓΑΛΙΛΑΙΑ» λειτουργεί στα Σπάτα Αττικής και σε συνεργασία με το Αντικαρκινικό Νοσοκομείο «Άγ. Σάββας» περιθάλπει σε ολιστική βάση, εντελώς δωρεάν, καρκινοπαθείς της περιοχής των Μεσογείων και της Λαυρεωτικής. Ο ίδιος θα αναφέρει γι’ αυτήν την προσπάθεια: «Η ευρεία επαφή μας με τον ανθρώπινο πόνο, η ανάγκη ανακούφισης των ογκολογικών ασθενών, η απουσία αντίστοιχων φορέων και η συναίσθησή μας ότι το πρόβλημα των ασθενών είναι και δικό μας μας οδήγησαν στην απόφαση να δημιουργήσουμε τη Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας “ΓΑΛΙΛΑΙΑ”. Πυξίδα των προσπαθειών μας είναι ο άνθρωπος που πάσχει. Σκοπός μας είναι να ανακουφίσουμε τον πόνο, να αγκαλιάσουμε τη δυσκολία, να μοιραστούμε το βάρος με τον ασθενή και την οικογένειά του και να συμπαρασταθούμε με κάθε δυνατό μέσο. Ο ενθουσιασμός μας, η πίστη και η αγάπη, μας επιτρέπουν να ελπίζουμε ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε μια μικρή σπίθα, τον πρώτο βασικό πυρήνα για να εκπληρώσουμε το όραμά μας». Στην παρούσα φάση το πρόγραμμα λειτουργεί στη βάση της Κατ’ Οίκον Φροντίδας και της Ημερήσιας Φροντίδας, προγραμματίζεται δε σύντομα και η δημιουργία ξενώνα (hospice) για περίθαλψη βραχείας διαρκείας. Παράλληλα, με δική του πρωτοβουλία, οργανώνεται και η λειτουργία δύο ξενώνων μακράς νοσηλείας για νευρομυϊκούς ασθενείς (δυστροφία Ducénne, Νόσος Κινητικού Νευρώνα κ.λπ.), ένας στην Κύπρο και ένας στα Μεσόγεια, όπως και ένα σύγχρονο Κέντρο Άνοιας στην περιοχή της Παιανίας. Στο πλαίσιο της προσφοράς του στον ευρύτερο τομέα της υγείας και των ασθενών, θα πρέπει να αναφερθεί ο πλήρης εξοπλισμός (κλίνες, αναπνευστήρες, αντλίες, monitors) της Μονάδας Ανάνηψης Καρδιοχειρουργημένων Ασθενών του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» και, φυσικά, οι χορηγίες σε νοσοκομειακές μονάδες (Αγγειοχειρουργική, Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθήνας) και ερευνητικά προγράμματα, η χορήγηση υποτροφιών σε φοιτητές, ειδικευόμενους ιατρούς ή η οικονομική ενίσχυση κοινωφελών ιδρυμάτων του Δημοσίου ή ιδιωτικών φορέων. Ο Μητροπολίτης Νικόλαος στην αρχή της ιερατικής του ζωής εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Στομίου Κονίτσης και είναι αξιοσημείωτη η πνευματική του σχέση με το Άγιον Όρος. Ο ίδιος κατά τη χειροτονία του θα αναφερθεί στον τρόπο ζωής και στα μηνύματα του μοναχισμού και θα αναφέρει: «Στην καρδιά μου αντηχεί η πεποίθηση ότι ο ιερέας πρέπει να είναι ο φτωχότερος από τους πιστούς και ο επίσκοπος ο φτωχότερος από τους κληρικούς. Το πρώτο δεν θα το επιβάλω σε κανέναν, το δεύτερο όμως αποτελεί για μένα αδιαπραγμάτευτο όρο και απαράβατο στόχο ζωής. Δεν θα ήθελα να πληρώνομαι, αλλά μόνο να ξοδεύομαι, ούτε να ασφαλίζομαι στις επίγειες τράπεζες, αλλά στην Αγία Τράπεζα, ούτε να ξεκουράζομαι μακριά από τα βάσανα και τους αγώνες του ποιμνίου μου στις όμορφες αυτές γωνιές του κόσμου, αλλά να αναπαύομαι μέσα στη δρόσο της καμίνου των δοκιμασιών όλων μας. Η ζωή μου επιθυμώ να μη θυμίζει σε τίποτα τη μεγαλοπρέπεια κατά την εις επίσκοπο χειροτονία μου, αλλά τη λιτότητα και την αναζήτηση μυστικού βάθους στη μοναχική μου κουρά. Δεν θα ήθελα η χειροτονία μου να κλείσει με χειροκροτήματα, θα προτιμούσα η νέα μου ζωή να ανοίξει με κραυγές ικεσίας». Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, που φέτος συμπληρώνει 13 χρόνια αρχιερατείας, συχνά συμμετέχει στον δημόσιο διάλογο για θέματα που προκύπτουν μεταξύ Εκκλησίας - Πολιτείας, όπως πρόσφατα για το θέμα των Θρησκευτικών: «Κατ’ αρχάς, τα θρησκευτικά πάντα είχαν και τις υπόλοιπες θρησκείες και φυσικά και πρέπει να τις έχουν. Ακόμα και στην κατήχηση η Εκκλησία πρέπει να πει τι λένε και οι άλλες θρησκείες». Για το αν η Εκκλησία πρέπει να έχει λόγο στο τι διδάσκεται στα σχολεία ο Μητροπολίτης Μεσογαίας τόνισε: «Ε, πώς δεν πρέπει να έχει; Φυσικά και πρέπει να έχει λόγο η Εκκλησία, όπως πρέπει, και πολύ σωστά προβλέπεται αυτό το δικαίωμα, και κάθε άλλης θρησκείας να εκφράζει αυτό που η ίδια ζει και πιστεύει στους μαθητές της. Αυτό ζήτησε και η Εκκλησία, να έχουμε λόγο κι εμείς».
Γράφει η Μαίρη Ορφανίδη


Μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὁ Χριστὸς

Μερικὲς φορὲς φοβούμαστε ν' ἀκούσουμε προσεκτικὰ κάποιο πρόσωπο, διότι τὸ ν' ἀκούσεις σημαίνει ν' ἀνταποκριθεῖς κι ὄχι μόνο γιὰ ἕνα λεπτὸ ὅσο ἡ καρδιὰ εἶναι συγκινημένη καὶ μὲ μιὰ περαστικὴ σκέψη ἀλλὰ γιὰ πάντα. Μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὁ Χριστὸς ἀνταποκρίθηκε στὴν ἀνθρώπινη θλίψη καὶ τὴ φρίκη τῆς στέρησης τοῦ Θεοῦ κι ἔγινε γιὰ πάντα ἄνθρωπος.

Δὲ σωζόμαστε ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀγωνιζόμαστε καὶ πετυχαίνουμε κάποιου εἴδους ἀποτέλεσμα, σωζόμαστε ἀπὸ τῆς ψυχῆς μας τὸν πόθο ποὺ μᾶς τραβᾶ στὸ ζωντανὸ Θεό, ἀπὸ τὴν ἀγάπη ποὺ μᾶς τραβᾶ στὸ Χριστό. Καὶ ὅταν ἀκόμα ἀποτυγχάνουμε - καὶ αὐτὸ ἰσχύει καὶ στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις -δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦμε ὅτι ἀκριβῶς, ὅπως καὶ ὁ Ἄπ. Πέτρος ἀφοῦ εἶχε ἀρνηθεῖ τὸ Χριστὸ ἦταν ἱκανὸς νὰ ἀπαντήσει τὴν τριπλῆ ἐρώτησή του, μποροῦμε νὰ ποῦμε: «Κύριε, ἐσὺ γνωρίζεις τὰ πάντα, γνωρίζεις τὴν ἀσθένειά μου, τὶς ἐκτροπές, τὴν ἀβεβαιότητα, τὴν ἀστάθειά μου, γνωρίζεις ὅμως καὶ ὅτι σὲ ἀγαπῶ, ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ τελευταῖο, τὸ βαθύτατο πράγμα μέσα μου».

Κανεὶς δὲν μπορεῖ ν' ἀγαπᾶ ἕναν ἀόρατο Θεὸ ἂν πρῶτα δὲ μάθει ν' ἀγαπᾶ τὸ συγκεκριμένο, ζωντανό, πραγματικὸ πρόσωπο τὸ ὁποῖο ἔχει ἀπέναντί του. Πρὶν λοιπὸν θέσουμε τὸ ἐρώτημά τοῦ πῶς θὰ φτάσουμε στὸ Θεό, ἂς ρωτήσουμε τοὺς ἑαυτοὺς μας ποιὰ εἶναι ἡ στάση μας ἀπέναντι στὸν πλησίον μας· ἂν ἡ καρδιὰ μας εἶναι κρύα, ἐπιφυλακτικὴ καὶ κλεισμένη, ἂν μᾶς τρομοκρατεῖ ἀκόμη καὶ ἡ ἰδέα ὅτι ὁ πλησίον μας μπορεῖ νὰ ἀπαιτήσει τὴν καρδιὰ καὶ τὴ ζωή μας δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος νὰ ἐπιζητοῦμε συνάφεια μὲ τὸ Θεό. Θὰ πρέπει πρῶτα νὰ μάθουμε τὸ πῶς ν' ἀποκτήσουμε μιὰ καρδιὰ ζεστή, μιὰ καρδιὰ ζωντανή, μιὰ καρδιὰ ποὺ νὰ ἀνταποκρίνεται στὸν πλησίον μας καὶ ἡ καρδιὰ ἐκείνη τότε, ἀνοιγμένη, μὲ τὴν καθαρότητά της θὰ δεῖ τὸ Θεό.

Ἡ ἀγάπη δὲ γνωρίζει ὅρια. Δὲν εἶναι ποτὲ δυνατὸ νὰ ποῦμε ὅτι ἔχουμε ἀγαπήσει, ὅτι ἔχουμε κάνει πράξη τὴν κάθε παρακίνηση τῆς καρδιᾶς μας, ὅτι ἔχουμε ἀγαπήσει μὲ τρόπο τέλειο γιατί τέλεια ἀγάπη ἦταν ἐκείνη μὲ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς ἀγάπησε τοὺς μαθητές Του. Μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Εὐαγγελιστῆ (Ἰω. 15.13): «μείζονα ταύτης ἄγαπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ».

Πρὶν δοκιμάσουμε νὰ ζήσουμε μὲ μόνη βάση τὴν ἀγάπη ἂς κάνουμε μιὰ προσπάθεια, ἂς δοκιμάσουμε νὰ ζήσουμε σύμφωνα μὲ τὸ νόμο, νὰ μὴν παραβλέπουμε δηλαδὴ τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ νόμου: τὴ δικαιοσύνη καὶ τὴν εἰλικρίνεια, ὅλες τὶς ἀπαιτήσεις τῆς φύσης ὅσον ἀφορᾶ τὸν τομέα τῶν σχέσεων ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους. Τότε μόνο θὰ εἶναι δυνατὸ νὰ φτάσουμε σ' ἕνα τέτοιο ἀνάστημα, ποὺ ἔχοντας προχωρήσει πέρα ἀπὸ τὸ νόμο θ' ἀγαπᾶμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, μὲ ὅλη μας τὴν ψυχή, ὅλη τὴ δύναμη καὶ τὸ εἶναι μας, μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸ θάνατό μας.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπέραντη καὶ βαθειὰ καὶ ἀγκαλιάζει τοὺς πάντες. Αὐτὸ τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ ἀλλάξει στὴν ἀγάπη αὐτὴ εἶναι μία κάποια ἐσωτερικὴ ἰδιότητά της: ὁ Θεὸς μπορεῖ ἀγαπώντας νὰ χαίρεται ἤ ἀλλοιώτικα νὰ πληρώνει τὸ τίμημα τῆς ἀγάπης Του πάνω στὸ σταυρό.

Πρέπει νὰ πάρουμε φωτιὰ μὲ ὁλόκληρο τὸ εἶναι μας, μὲ μυαλὸ καὶ καρδιὰ καὶ θέληση καὶ σῶμα καὶ νὰ γίνουμε ἡ καιόμενη βάτος τὴν ὁποία εἶδε ὁ Μωυσῆς νὰ καίγεται ὁλόκληρη χωρὶς νὰ ἀναλίσκεται.

Μόνο ἂν ἡ ἀνθρώπινη ἀγάπη φωτιστεῖ μὲ τὸ θεϊκὸ μυστήριο θὰ πάψει νὰ καταναλίσκει τὸ ὑλικὸ τὸ ὁποῖο τὴν τρέφει. Ἡ θεϊκὴ ἀγάπη καίει, κάνει τὸ κάθε τι μιὰ ζωντανὴ φλόγα, δὲν τρέφεται ὅμως μὲ τὸ ὑλικό της: καταστρέφει αὐτὸ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει στὴν αἰωνιότητα• αὐτὸ ποὺ μένει εἶναι μία καθαρὴ φλόγα ἡ ὁποία μεταμορφώνει τὸν ἄνθρωπο σὲ Θεό.

Γράφει ο Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914- 2003))

πηγη Αγια Ζωνη

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Να μείνεις άνθρωπος παιδί μου…

Ο κόσμος δεν είναι μια αποστειρωμένη γυάλα, παιδί μου. Οι άνθρωποι θα σε σπρώξουν, θα σε χτυπήσουν με τα λόγια ή τις πράξεις τους...

Γράφει η Γεωργία Ανδριώτου


περισσότερα διαβασε εδω



πηγη panagia-ierosolymitissa.blogspot.com

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Τὸ Ἅγιον Ὅρος ἀπὸ ψηλὰ – Ὁδοιπορικὸ στὸν Ἄθω βιντεο

Ἡ γυμνὴ κορυφὴ τοῦ ὅρους Ἄθω, στὴ μέση του Αἰγαίου. Ἡ πρώτη εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Ὅρους ποὺ ἀντικρίζει κανεὶς ἀπὸ ψηλά...

Περισσότερα διαβάστε εδώ



Πηγή panagia-ierosolymitissa.blogspot.gr

Όπως την νιώθει και την βιώνει ο καθένας μας

+Αρχιμ. Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος
Ιεράς Μονής Εσφιγμένου
Αγίου Όρους
Η αγάπη έχει πολλές ερμηνείες, όπως την νιώθει και την βιώνει ο καθένας. Οι διάφορες ερμηνείες, όμως, δεν μπορούν να αποδώσουν την ακριβή έννοια της αγάπης.
Μιλώντας για εγωισμό, δεν περιορίζομαι μόνο σε εγωιστικές κινήσεις και αντιδράσεις του ανθρώπου, αλλά σε όλη την ύπαρξή του, με τα πάθη του, τα λάθη και τις σκέψεις του.
Αυτός, λοιπόν, ο άνθρωπος αδυνατεί να συλλάβει στον νου του την έννοια της αγάπης. Αδυνατεί να καταλάβει ο ανθρώπινος νους την θυσία ως αγάπη. Δυσκολεύεται να αποδεχθεί το «μπορώ να πεθάνω για να ζήσεις εσύ».
Δεν αποδέχεται ο ανθρώπινος νους την αγάπη ως τρόπο συμπεριφοράς: «στον πικρό λόγο του αδελφού πρέπει να καταπιώ την πίκρα, για να του δώσω την γλύκα, που πηγάζει από την αγάπη μου γι’ αυτόν». Δεν συμβιβάζεται ο ανθρώπινος νους με την αγάπη ως υπέρβαση: «είσαι αδύναμος και σε εκμεταλλεύονται, επειδή δεν αντιδράς από αγάπη! Πρέπει να αντιδράσεις!», δηλαδή προτείνει «στην φωτιά, αντί για νερό, να ρίξεις πετρέλαιο»! Αντιδρά η λογική, που δεν κατανοεί την υπέρβαση ως αγάπη!
Η λογική μειώνει το μεγαλείο της αγάπης! Η αγάπη δεν ερμηνεύεται! Είναι δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Είναι στην φύση του ανθρώπου!
Αγάπη είναι ο Θεός! Γι’ αυτό αγαπούμε χωρίς σκέψη, όπως δεν σκεφτόμαστε να αναπνεύσουμε. Έτσι μένει ανόθευτη η αγάπη!
Η υπέρβαση απελευθερώνει τον άνθρωπο, τον τοποθετεί πάνω από τα προβλήματά του, τα οποία έρχεται η αγάπη και τα σβήνει!
Η αγάπη είναι μυστήριο, η αγάπη μυστηριωδώς καλύπτει τον άνθρωπο, μετατρέποντάς τον, από θνητό άνθρωπο των παθών, σε άνθρωπο αγάπης, «κατά χάριν Θεό», που ξέρει μόνο να αγαπά και να αγαπιέται!


Γράφει ο Αρχιμ. Βαρθολομαίος

πηγή exapsalmos.gr

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος: «Η Εκκλησία καλλιεργεί το χώρο της καρδιάς, οχι την σκληρή λογική» ΒΙΝΤΕΟ


Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος: «Ἡ Ἐκκλησία καλλιεργεῖ τὸ χῶρο τῆς καρδιᾶς, ὄχι τὴν σκληρὴ λογική»
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος μιλάει γιὰ τὴν καρδιὰ ὡς κέντρο τῆς Ὀρθόδοξης παράδοσης καὶ τῆς λογικοκρατίας ποὺ χαρακτηρίζει ἄλλες παραδόσεις


Προαιώνιος και Υπερένδοξος

Υπάρχει φάρμακο, που να θεραπεύει την αρρώστια της υπερηφάνειάς μας,και να μας βοηθάει να αποκτήσουμε την ταπεινοφροσύνη; 
Ναι υπάρχει!
Είναι το παράδειγμα του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού. Προαιώνιος και Υπερένδοξος.Αλλά από αγάπη για εμάς άφησε την δόξα Του.Εταπείνωσε τον εαυτό Του.Και έγινε άνθρωπος. Πήρε μορφή δούλου. Εταπείνωσε τον εαυτό Του μέχρι θανάτου, θανάτου δια Σταυρού. Ανέχθηκε για εμάς τον χειρότερο, τον πιο εξευτελιστικό, τον πιο επονείδιστο θάνατο.
Έτσι και μεις. Πρέπει να ταπεινώνουμε τον εαυτό μας.Και τότε ο Θεός θα μας δεχθεί και θα μας υψώσει. Θα μας κάνει τέκνα Του και κληρονόμους της Βασιλείας Του!


Γράφει η Μαίρη Βογιατζή

Η αγάπη του Θεού!!!

H τροφοδοσία της ψυχής με  πνευματικές ομιλίες και θεματα  ενισχύει σημαντικά το έργο της σωτηρίας της ψυχής του κάθε ανθρώπου, που είναι το πρώτο ζητούμενο σε αυτή τη ζωή. Επιπρόσθετα όμως μεγαλώνει και την ελπίδα μας για ένα καλύτερο αύριο, αφού μέσα από τις ομιλίες αυτές και γενικά μέσα από τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας διδάσκεται ο άνθρωπος την αγάπη
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 Αποσπάσματα απο τον πνευματικό λόγο Του μακαριστού Αρχιμ. π. Ευσεβίου Βίττη

Η αγάπη του Θεού
«Ο Θεός αγάπη εστί» (Α' Ιω. δ' 8). Όσο κι αν μας φαίνεται κατανοητή η φράση αυτή και ο προσδιορισμός του νοήματός της, όμως αποτελεί μυστήριο, γιατί μυστήριο είναι ο ίδιος ο Θεός, με τον οποίο ταυτίζεται. Όσο άπειρος είναι ο Θεός, τόσο άπειρη είναι και η αγάπη του. Και όσο λίγο κατανοούμε τον Θεό, τόσο λίγο μπορούμε να κατανοήσουμε και το νόημα αυτής της φράσεως, ότι ο Θεός είναι αγάπη στην ολότητά του, γιατί ξεπερνάει τα όρια της περιωρισμένης μας λογικής. Μένουν όμως κάποια στοιχεία και μερικά περιθώρια κατανοήσεως κάποιων εκδηλώσεων της αγάπης του Θεού, τόσο στη σύνολη δημιουργία, όσο και στη σχέση του Θεού με τον άνθρωπο. Αλλιώς δεν θα είχε νόημα η ομιλία αυτή.

Μια προσπάθεια προσεγγίσεως της θείας αγάπης αποτελεί η περιγραφή, που επιχειρεί σχετικά ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μιλώντας για την αγάπη του Θεού ως «εκστατικότητα του Θεού». Η αγάπη του Θεού είναι μια κατά κάποιον τρόπο μυστικόν και απροσπέλαστον νοητικά «έκσταση», δηλαδή έξοδος του Θεού από τον εαυτό του, χωρίς όμως να «εξίσταται» ο Θεός, χωρίς δηλαδή να βγαίνη από τον εαυτό του! Ακατανόητο αυτό και αντινομικό, αλλά μόνον έτσι μπορεί να εκφρασθή αυτή η διαπίστωση. Ο Θεός πληροί τα πάντα και περιέχει τα πάντα, αλλά ο ίδιος δεν περιέχεται από τίποτε. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να «εξίσταται» ο Θεός, αφού δεν υπάρχει χώρος για να «εκστή» έξω από αυτόν, γιατί είναι απερίληπτος; Πώς μπορεί δε να εξίσταται, και όμως να παραμένη μη εξιστάμενος; «Μείωση» ή «σμίκρυνση» του Θεού είναι απαράδεκτη και ακατανόητη. Ας ιδούμε όμως τί ακριβώς μας λέει ο Άγιος και ας κατανόηση ο καθένας μας ό,τι μπορεί, αφού ο χρόνος δεν μας επιτρέπει αναλύσεις και σχολιασμούς.

«Ας τολμήσουμε, λέει, να πούμε ετούτο χάριν της αλήθειας, ότι αυτός ο αίτιος των όλων εξαιτίας του καλού και αγαθού έρωτος για όλα, από υπερβολή ερωτικής αγαθότητος βγαίνει έξω από τον εαυτό του με τις πρόνοιές του για όλα τα όντα. Και θέλγεται κατά κάποιον τρόπο από την αγαθότητα και την αγάπη και τον θείον έρωτα. Από εκεί, που είναι πάνω από όλα και υψηλότερος απείρως από αυτά, κατεβαίνει σε όλα με εκστατική δύναμη υπερούσια χωρίς να εξέρχεται ουσιαστικά από τον εαυτό του. Γι' αυτό και εκείνοι, που ξέρουν καλά τα θεία τον αποκαλούν ζηλωτή, (Δευτερ. ε' 9), επειδή έχει πολύν αυτόν τον έρωτα προς τα όντα. Και επειδή γι' αυτά προνοεί».

Και επεξηγεί ο άγιος Ιερόθεος την έννοια του όρου έρως: «Τον έρωτα είτε θείον ειπούμε είτε αγγελικόν είτε νοερόν είτε ψυχικόν είτε ακόμη και φυσικόν, πρέπει να τον εννοήσουμε ως μια δύναμη που προξενεί ένωση. Και κινεί τα ανώτερα να προνοούν για τα κατώτερα, εκείνα που είναι της ίδιας σειράς τα κινεί να έχουν αμοιβαία συνοχή και κοινωνία και τέλος κινεί τα κατώτερα να επιστρέψουν στα καλύτερα και ανώτερά τους».

Και ο άγιος Διονύσιος συνεχίζει: «Επομένως ο Θεός "εξίσταται" με μια πνευματική κίνηση αγαπητική προς τα δημιουργήματά του και ειδικώτερα προς τα λογικά πλάσματά του, όπως είναι ο άνθρωπος. Ο θείος έρως είναι από τη φύση του εκστατικός. Δεν αφήνει τους εραστές να ανήκουν στον εαυτό τους. Και αυτό το δείχνουν από την πρόνοια, που δείχνουν για τα κατώτερα. Εκείνα που είναι της ίδιας σειράς τη δείχνουν από την μεταξύ τους συνοχή. Και τα χαμηλότερα από τη θειότερη επιστροφή τους προς τα πρώτα. Γι' αυτό ο θείος Παύλος, που κυριεύθηκε από τον θείον έρωτα και δοκίμασε την εκστατική του δύναμη, λέει με ένθεο στόμα: "δεν ζω εγώ, αλλά ζη μέσα μου ο Χριστός". (Γαλ. β' 13) ως αληθινός εραστής, που μέσα του είχε υποστή έκσταστη προς τον Χριστό, όπως λέει ο ίδιος στην προς Κορινθίους Επιστολή του (Β', ε' 13). Δεν ζούσε επομένως τη δική του ζωή, αλλά τη ζωή του αγαπημένου του ως υπερβολικά αγαπητή και ποθητή».

Και ο μεγάλος θεολόγος, ο όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής, (Ζ' εκατοντ. Θεολογίας, όπου και τα παραπάνω των αγίων Διονυσίου και Ιεροθέου κεφ. 84 εξ.) λέει τα εξής: Οι θεολόγοι ονομάζουν το θείον άλλοτε έρωτα, άλλοτε αγάπη, άλλοτε εραστό και αγαπητό. Γι' αυτό ο έρως, που είναι αγάπη κινείται (προς τα έξω), ως εραστό δε και αγαπητό κινεί προς τον εαυτό του όλα όσα είναι δεκτικά έρωτος και αγάπης. Και, για να το ξαναπούμε καθαρώτερα και σαφέστερα, κινείται προς εκείνα, που είναι δεκτικά έρωτος και αγάπης προξενώντας μια εσωτερική σχέση. Και κινεί, γιατί είναι εκ φύσεως ελκυστικός της επιθυμίας εκείνων, που κινούνται προς αυτόν. Και πάλι κινεί και κινείται, γιατί ο θείος έρως διψάει να τον διψούν, ποθεί να ποθήται και αγαπάει να τον αγαπούν. Το ίδιο άλλωστε ισχύει και από την πλευρά των αγαπημένων εν σχέσει προς τον Κύριο, ως πηγή της θείας αγάπης.

Και συνεχίζει (κεφ. 87): Πηγή και γεννήτορας της αγάπης και του θείου και αγίου έρωτος είναι ο ίδιος ο Θεός. Γιατί αυτός, ενώ υπήρχε αυτή η αγάπη μέσα του, την πρόβαλε προς τα έξω, δηλαδή προς τα κτίσματά του. Σύμφωνα με αυτό έχει λεχθή ότι «ο Θεός είναι αγάπη» (Α' Ιω. δ' 16). Και πάλι λέγεται για τον Θεό, ότι είναι «γλυκύτης και επιθυμία», δηλαδή αγάπη και θείος έρως (Άσμα Ασμ. ε' 16). Υποκείμενο λοιπόν, άλλα και αντικείμενο αγάπης και θείου έρωτος είναι ο ίδιος. Λοιπόν με το να ξεχύνεται από αυτόν ο θείος έρως και η θεία αγάπη, αυτή η έκβλυση σημαίνεται ως κίνηση. Με το να είναι αυτός το πράγματι αξιέραστο και αγαπητό και επιθυμητό και προτιμητό, κινεί εκείνα, που στρέφονται προς αυτόν ανάλογα προς τη δύναμη της επιθυμίας τους.
β) Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο
Ο Θεός ο υπεράγαθος και υπεράγιος, ο Θεός, που είναι η αγάπη η άπειρη και απερινόητη, δεν ανεχόταν να περιορίζεται σε μόνον τον εαυτό του το αγαθό, που τον χαρακτηρίζει, και η χωρίς όρια μακαριότης του, χωρίς αυτά τα αγαθά να μετέχωνται και από άλλους εκτός του εαυτού του. Γι' αυτό δημιούργησε τις νοερές αγγελικές δυνάμεις, τον αισθητό κόσμο και ανάμεσά τους τον άνθρωπο, τον περιβεβλημένον υλικό σώμα, αλλά και προικισμένον με πνευματικόν πλούτο μέσα σε αυτό. Όλα έγιναν από πολλή αγάπη και μόνο, γιατί ο Θεός είναι ανενδεής, δηλαδή δεν έχει ανάγκη από τίποτε. Είναι παντοδύναμος και δεν χρειάζεται συμπλήρωση από τίποτε. Είναι απολύτως μακάριος και δεν χρειάζεται προσθήκη άλλης δυνάμεως. Είναι πάνσοφος και δεν χρειάζεται συμβούλους και έξωθεν σοφία όντας αυτός αυτοσοφία και πηγή κάθε σοφίας. Ο μόνος λόγος νοερής και υλικής δημιουργίας ήταν η απέραντη αγάπη του για να μετάσχουν και τα δημιουργήματά του από τον πλούτο των αγαθών, των οποίων είναι ο ίδιος φορεύς και να γεύωνται τον πλούτο της αγάπης του.

Έτσι έχουμε μια κίνηση αγάπης, που εκπορεύεται από τον Θεό, διαπερνάει και διαποτίζει όλα τα όντα, πνευματικά και υλικά, και επιστρέφει πάλι στον ίδιο τον Θεό ως πηγή της. Ιδιοποιούμενα δε τα πλάσματά του αυτήν την αγάπη, την προσφέρουν με τη σειρά τους στην αέναη πηγή της, για να συνεχίζη ακατάπαυστα αυτή η θεία ροή και η υπερλογική ανακύκληση. Έτσι ο λόγος «Τα σα εκ των σων» αποτελεί μια ατέλειωτη και αδιάκοπη και διαρκώς επαναλαμβανόμενη περίοδο αγάπης, που ζωοποιεί και χαρίζει ό,τι καλό σε όλους τους αποδέκτες της και προ πάντων στους λογικούς αποδέκτες της, που του προσφέρουν με τη σειρά τους ως δική τους, συνειδητά δική τους, την αγάπη τους στον Θεό, από τον οποίο και ξεκίνησε.

Αυτό τονίζει και ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: «Η ερωτική κίνηση του αγαθού, η οποία προϋποθέτει τον Αγαθό Κύριο του παντός και το Αγαθό, που σε Αυτόν προϋπάρχει και που από Αυτόν προέρχεται, ξαναγυρίζει στον ίδιο, γιατί η κίνηση αυτή είναι χωρίς τέλος και χωρίς αρχή. Αυτό φανερώνει και την ακατάπαυστη επιθυμία μας προς ένωση μαζί του. Γιατί η αγαπητική ένωση με τον Θεό είναι πολύ πιο πάνω από κάθε άλλη ένωση» (όπ. π. κεφ. 89).

Η κίνηση αυτή είναι κίνηση αγαπητική κοινωνίας με τον Θεό. Ιδιαίτερα τα λογικά πλάσματα, ακριβώς γιατί έχουν λογικό και αυτοσυνειδησία, κοινωνούν συνειδητότερα και βαθύτερα με τον Θεό. Η κοινωνία αυτή βέβαια δεν είναι κοινωνία ίσων προς ίσον, αλλά κοινωνία πλασμάτων σχετικών και περιορισμένων προς τον άπειρο Δημιουργό τους. Με άλλα λόγια. αλλιώς αγαπάει ο Θεός τα πλάσματά του και αλλιώς τα πλάσματα τον Θεό. Η αγάπη του Θεού είναι απροσμέτρητη και άπειρη σε μέγεθος και βάθος και πλάτος και γνησιότητα. Η αγάπη των πλασμάτων προς τον δημιουργό τους πάντοτε περιορισμένη και σχετική και οπωσδήποτε ανάλογη με τη δύναμη προσφοράς τους.

Ο άνθρωπος, όπως είπαμε, δημιουργήθηκε από τον Θεό ως έκφραση της απέραντης αγαθότητος και κοινωνικότητός του. Και δημιουργήθηκε με κέντρο της υπάρξεώς του τον Δημιουργό του, από τον οποίο την πήρε και η οποία μόνο από αυτόν μπορεί να συνεχίζεται και να διατηρήται αλώβητη, όπως π.χ. τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών, η γη διατηρήται και διατηρεί όλον τον πλούτο της από τον ήλιο, που τη συγκρατεί στην τροχιά της και την ζωογονεί με το φως και τη θερμότητά του.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Θεού». Και αυτό σημαίνει μεταξύ άλλων ότι δημιουργήθηκε και με τα ιδιαίτερα χαρίσματα της λογικότητος, της αυτοσυνειδησίας και της ελευθερίας και επομένως με τη δυνατότητα προσωπικής και αγαπητικής κοινωνίας με τον Θεό. Και αυτή πάντοτε εν ελευθερία. Αυτός ήταν ο πρωταρχικός σκοπός, όπως ήδη τονίσθηκε και πιο πάνω και για τα άλλα λογικά και πνευματικά όντα. Όχι βέβαια γιατί είχε ανάγκη ο Θεός, το τονίζουμε και πάλι αυτό, της κοινωνίας του ανθρώπου μαζί του, αλλά από αγαθότητα απέραντη και από αγάπη και με την επιθυμία να μετέχη διαρκώς και περισσότερο ο άνθρωπος στις πνευματικές και άλλες δωρεές του Θεού, στη μακαριότητα και στην απεριόριστη χαρά και ευτυχία του. και, αν μπορούμε να το πούμε και αλλιώς, να χαίρεται ο Θεός βλέποντας χαρούμενον και μακάριον τον άνθρωπο και διαρκώς προοδεύοντα στην μαζί του σχέση.

Ο Θεός φύσηξε στον Αδάμ πνοήν ζωής. Και του έδωσε άφθονη τη θεία χάρη γιατί προίκισε τον Αδάμ με «ψυχήν ζώσαν» και όχι απλώς ψυχή, που είχαν άλλα έμβια όντα. Και δεν ήταν η ψυχή του ανθρώπου απλώς ζωή, αλλά ψυχή, που δεχόταν την επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος και που θα μπορούσε να τη διατηρή, εφόσον θα ζούσε πνευματικά. Έτσι το Άγιον Πνεύμα θα γινόταν η ψυχή της ψυχής του, ο μόνιμος κάτοικός της, και επομένως θα γινόταν «τέλειος και ολόκληρος και εν μηδενί λειπόμενος». Όσο θα εξακολουθούσε αυτή η ψυχή του Αδάμ να είναι τέτοια, θα του έδινε συνεχή δόξα και θεόμορφη και θεοειδή λαμπρότητα. Θα έβλεπε τα πράγματα διορατικά και προφητικά και θα γινόταν συνδημιουργός του Θεού στην κλίμακα και τον κύκλο της ανθρώπινης υπάρξεώς του.

Όπως δημιουργήθηκε ο πρώτος άνθρωπος, μας λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, «δεν χρειαζόταν να παρεμβάλλεται μεταξύ αυτού και του Θεού κάτι, που να χρειάζεται να το γνωρίζη και που να τον εμποδίζη στην αυτόβουλη σχέση και συγγένειά του με τον Θεό. Αυτό θα πραγματοποιούνταν μέσω της αγάπης κατά την κίνησή του προς αυτόν. Επειδή με τη βοήθεια της θείας χάριτος ο άνθρωπος ήταν απαθής, δεν θα μπορούσαν να τον εξαπατήσουν με την ηδονή οι φαντασίες των παθών. Επειδή δε ήταν χωρίς ανάγκες, ήταν ελεύθερος από τις περιστατικές ανάγκες των τεχνών, για την οποιαδήποτε χρεία του. Και επειδή ήταν σοφός, ήταν χάρις στη γνώση ελεύθερος από την εξάρτηση και αναγκαστική θεώρηση της φύσεως, γιατί θα την γνώριζε άμεσα και με τη βοήθεια της χάριτος. Αυτή δε η κατάσταση μονιμοποιούμενη ελεύθερα με την προσωπική προσπάθεια και ελεύθερη συμβολή του ίδιου του ανθρώπου θα τον ωδηγούσε στη θέωση».

Όμως ο Αδάμ έπεσε θεληματικά παρακούοντας την σαφή εντολή του Θεού. Έπεσε πολύ βαριά. Και ευρισκόμενος στην κατάσταση της παρακοής στερήθηκε τη θεία χάρη και αποξενώθηκε από τον Θεό. Έχασε το ζωοποιό και φωτιστικό Άγιο Πνεύμα, αφού δεν θέλησε να τιμήση και την προνομιακή θέση, που σε αυτήν τον τοποθέτησε ο Θεός καθώς και τις ανεκτίμητες ευεργεσίες, που του έκανε ο Δημιουργός του. «Και άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε. Παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς». Έτσι βυθίστηκε στην άγνοια και στο σκοτάδι μη έχοντας πια οδηγό του το Άγιο Πνεύμα και δεν του ήταν πια δυνατή η πρώτη οικεία σχέση του με τον Θεό. Κατάντησε λοιπόν ο άνθρωπος γεώδης και βοσκηματώδης, σκλάβος των παθών του και της αμαρτίας, που τον κυρίεψε ολοκληρωτικά. Ο άνθρωπος έμεινε πια μόνος του, με μόνο σύντροφό του την πικρή, την κατάπικρη, τώρα για την κατάστασή του ανάμνηση μιας τρομερής πτώσεως και καταπτώσεως, αλλά και μιας ανέφικτης πια και οριστικά χαμένης ευτυχίας και ενός απολεσθέντος Παραδείσου.

«Οίμοι! ο Αδάμ εν θρήνω κέκραγεν, ότι όφις και γυνή Θεϊκής παρρησίας με έξωσαν, και Παραδείσου της τρυφής ξύλου βρώσις ηλλοτρίωσεν! Οίμοι! Ου φέρω λοιπόν το όνειδος. ο ποτέ βασιλεύς πάντων κτισμάτων του Θεού, νυν αιχμάλωτος ώφθην, υπό μιας αθέσμου συμβουλής και ο ποτέ δόξαν αθανασίας ημφιεσμένος της νεκρώσεως την δοράν περιφέρω. Οίμοι! Τί­να των θρήνων συνεργάτην ποιήσομαι;» (Στιχηρόν των αίνων της Κυριακής Τυρινής).

Άδικα λοιπόν δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο; Θα έμενε πια όνειρο μακρινό η αρχέγονη κατάσταση; Θα ήταν για πάντα κλειστός για τον άνθρωπο ο ουρανός;
γ) Η ανόρθωση και ο θρίαμβος της αγάπης
Ο Θεός όμως δεν είναι μικροπρεπής ούτε εκδικητικός. «Ουκ εις τέλος οργισθήσεται ουδέ εις τον αιώνα μηνιεί. Ου κατά τας ανομίας ημών εποίησεν ημίν ουδέ κατά τας αμαρτίας ημών ανταπέδωκεν ημίν». Θα ψάλη αργότερα ο ιερός Ψαλμωδός. Αλλά ο Θεός ήταν και είναι πάντα ο ίδιος. Το πλάσμα του ελεύθερα τον παρήκουσε. Διεχώρισε την πορεία του από την πορεία, που του χάραξε ο Δημιουργός του. Αλλά εκείνος, μακρόθυμος ων και πολυέλεος, δεν μπορούσε να υποφέρη βλέποντας το πλάσμα του καταδικασμένο στη φθορά και στον θάνατο από τον ίδιο τον εαυτό του. Αν ο άνθρωπος λησμόνησε τον Πλαστουργό του, ο Πλαστουργός του δεν λησμόνησε ποτέ το πλάσμα του το ξεπεσμένο και δυστυχισμένο από τη δική του παράνοια και ανυπακοή. «Ο Θεός αγάπη εστί». Και η αγάπη του Θεού «ουδέποτε εκπίπτει» σε μη - αγάπη. Ο Θεός δεν έπαψε να αγαπά το δημιούργημά του, στο οποίο μάλιστα εγκατέστησε την εικόνα του. Ως Παντογνώστης, αλλά και πλήρως Προγνώστης του μέλλοντος είχε σχεδιάσει «προ καταβολής κόσμου» την επανόρθωση του πεσόντος Αδάμ και της καταπεσμένης ανθρώπινης φύσεως. Και προγραμμάτισε κάτι, που όχι ανθρώπου διάνοια, αλλά και αυτών των αγίων αγγέλων ο άγιος νους ήταν αδύνατο να φαντασθή.

Επειδή δε δεν ήθελε με κανένα τρόπο να παραβιά­ση την ελευθερία του ανθρώπου, που ο ίδιος του χάρισε και την οποία δεν ήθελε χρησιμοποιώντας τη θεία δύναμή του να αναγκάση τον άνθρωπο να δεχθή τη λύτρωσή του, έπρεπε να χρησιμοποιήση τρόπο τέτοιον, που να βοηθηθή ο άνθρωπος να δεχθή ελεύθερα και αβίαστα την επάνοδό του στην αγαπητική σχέση με τον Δημιουργό του.

Δύο ενέργειες καθιστούν φανερόν και γνήσιον τον εραστή και φορέα της θείας αγάπης.
Πρώτον, η ευποιΐα και ευεργεσία προς τον αγαπημένο και
Δεύτερον, η αδίστακτη προσφορά και των μεγαλυτέρων θυσιών και δεινών χάριν του αγαπημένου.
Η δεύτερη ενέργεια είναι ανώτερη από την πρώτη. Η δεύτερη ενέργεια είναι επίσης πειστικώτερη από την πρώτη. Και γι' αυτό και είναι σπανιώτερη από την πρώτη. Στον ανθρώπινο βίο βέβαια, όχι όμως και προκειμένου περί του Θεού.

Και η πρώτη ενέργεια για τον Θεό ήταν προχειρότατη. Και την είχε εκδηλώσει προηγουμένως με πλούσια δώρα στον άνθρωπο και μπορούσε να την επαναλάβη με περισσότερες και ακόμη ανώτερες δωρεές και ευεργεσίες. Η δεύτερη όμως ενέργεια θα σκόνταβε στο ότι ο Θεός είναι απρόσβλητος από ο,τιδήποτε μειωτικό και αρνητικό, γιατί ο Θεός δεν είναι παθητός. Όμως η αγάπη του δεν σταμάτησε σε αυτό το εμπόδιο. Η αγάπη του ως πάνσοφη και απείρως εφευρετική θα εύρισκε τον τρόπο να προχωρήση και στη δεύτερη ενέργεια, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να πείση την ανθρώπινη φύση για τη γνησιότητα της αγάπης του χωρίς να την παραβιάση ή να την παραμορ­φώση ή να την άρη και να την αφαιρέση. Ο Θεός χαρίζει αμεταμέλητα ό,τι χαρίζει. Δεν μετανοιώνει ποτέ για ό,τι έκανε, γιατί δεν κάνει τίποτε, που να μην είναι και σοφά καμωμένο και ακριβώς σύμφωνο με αυτό ακριβώς, που ήθελε να κάνη. Και λοιπόν βρήκε τη λύση. Βρήκε τη λύση όχι περιμένοντας την πτώση του ανθρώπου, αλλά προαιωνίως, γιατί ό Θεός ήξερε τί επρόκειτο να συμβή με τον άνθρωπο. Και ποια θα ήταν η λύση; Η λύση θα ήταν η «κένωση». Η κένωση; Τί σημαίνει κένωση; Σημαίνει, ότι θα άδειαζε από τη θεότητά του και θα έπαιρνε σάρκα και οστά ο μονογενής Υιός του, η απόλυτη αγάπη του θείου προσώπου του, το θείο και υπερφυσικό Γέννημά του.

Τί πιο μεγαλειώδες και πιο υπέροχο σχέδιο από αυτό; Σχέδιο, που μόνον Αυτός μπορούσε και να το σκεφθή και προ πάντων να το θέση σε εφαρμογή επισκεπτόμενος τον άνθρωπο ο Θεός σαν άνθρωπος και αυτός στο πρόσωπο του αγαπημένου του Μονογενούς Υιού και Λόγου του, που ήταν και είναι ισοδύναμος και συνάναρχος με τον Πατέρα, Θεός εκ Θεού. Και θα τον έστελνε όχι με θείο μεγαλείο και δόξα ουράνια και στρατιές αγγέλων δορυφορούντων αυτόν, αλλά ως ταπεινόν άνθρωπο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

“Μητροπόλεις”

“Μητροπόλεις”
Στην ενότητα “Μητροπόλεις” μπορείτε να ενημερωθείτε για την διοικητική δομή και την οργάνωση της εκκλησιαστικής ζωής, ανά Ιερά Μητρόπολη, για τα μοναστικά κέντρα, την τοπική αγιολογία και το κοινωνικό έργο. Για πρακτικούς λόγους έχουν συμπεριληφθεί εκτός των Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος και οι Μητροπόλεις της ημιαυτονόμου Εκκλησίας της Κρήτης, καθώς και οι υπαγόμενες απευθείας στη διοίκηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου. Για καθεμία από τις Μητροπόλεις δημοσιεύουμε τις διευθύνσεις επικοινωνίας, τα τηλέφωνα και τους διαδικτυακούς τόπους, όπου υπάρχουν. Σε πολλές από τις Μητροπόλεις, στο Αρχείο Ειδήσεων, μπορείτε, τέλος, να πληροφορηθείτε για σημαντικά δρώμενα και τη ζωή της τοπικής Εκκλησίας.

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ
CLIK ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ