*Καλώς ήρθατε* στο kampanokrousia.blogspot.gr *Ευχαριστούμε για την στήριξη σας*...

Translate

Συνολικές προβολές

Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι

Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι
Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι ονομάζεται ένα σχοινί από, συνήθως, μαύρο μάλλινο ή μεταξένιο νήμα πλεγμένο σε κόμπους. Πρόκειται για ένα βοήθημα προσευχής για μοναχούς, κληρικούς αλλά και λαϊκούς της Ορθόδοξης Χριστιανικής θρησκείας.

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Ιστορικά + Άγιο Όρος

Το Άγιο Όρος αποτελεί αυτοδιοίκητο τμήμα του Ελληνικού Κράτους, που βρίσκεται στη χερσόνησο του Άθω της Χαλκιδικής στη Μακεδονία. Περιλαμβάνει είκοσι Ιερές Μονές και άλλα μοναστικά ιδρύματα και ανεπίσημα χαρακτηρίζεται ως «Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία». Από το 1988 συγκαταλέγεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς Λίγα μίλια ΝΑ του Άθω βρίσκεται το μεγαλύτερο βάραθρο του Αιγαίου που από τα 80μ βάθος, απότομα φθάνει τα 1070μ Η χερσόνησος του Άθω είναι η ανατολικότερη και τραχύτερη των τριών επιμέρους παράλληλων χερσονήσων (Κασσάνδρας ή Παλλήνης, Λόγκου ή Σιθωνίας -κεντρική, και Άθω ή Αγίου Όρους) που απαρτίζουν την χερσόνησο της Χαλκιδικής. Η χερσόνησος αυτή καλύπτεται από το όρος Άθω, ύψους 2033μ., εξ ου και το όνομά της, καταλήγει δε στο ακρωτήριο Νυμφαίο ή Ακρόθωον. Στερείται ποταμών και λιμνών. Συνδέεται με τη Χαλκιδική με τον στενό ισθμό του Ξέρξη, χαμηλή λωρίδα γης, μήκους 2 χλμ., ιστορικό από τους Περσικούς πολέμους το 480 π.Χ.. Μεταξύ της χερσονήσου του Άθω και της Σιθωνίας ή Λόγκου σχηματίζεται ο Σιγγιτικός ή κόλπος Αγίου Όρους, ενώ ΒΑ ο κόλπος της Ιερισσού.Καθιέρωση ονόματος Το όρος Άθως Την πρώτη ονομασία και μετονομασία τη συναντούμε στον βίο των μαρτύρων της Τιβεριούπολις του Θεοφύλακτου Αχρίδος, όπου διαβάζουμε [...]το πάλαι μεν ιερόν,νυν δε άγιον όρος καταλαμβάνει[...]. Κατά το θεωρούμενο πρώτο Τυπικό που επικύρωσε ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής, ο Άθως καλείται απλώς «Όρος». Ίίσως αυτή να ήταν η συνήθης τότε ονομασία του χώρου. Η επικράτηση όμως του ονόματος «Άγιον Όρος» φαίνεται να έγινε κατά το πρώτο μισό του 12ου αιώνα, συγκεκριμένα σε χρυσόβουλο έγγραφο του Αυτοκράτορα Αλέξιου Α' Κομνηνού προς την Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας το 1144, η οποία αναγνωρίζεται οριστικά και επίσημα και επιβάλλεται το νέο όνομα όπως αναγράφεται σ΄ αυτό: «Εφεξής το όνομα του Άθω καλείσθαι Άγιον Όρος παρά πάντων». Σε μεταγενέστερα αυτοκρατορικά και άλλα έγγραφα αναφέρεται ως «Το Αγιώνυμον Όρος του Άθω»
Πρώτα σημάδια μοναστικού βίου
Το πότε ακριβώς διαδόθηκε ο Χριστιανισμός στον Άθω δεν είναι γνωστό. Κατά μία ρωσική παράδοση φέρεται η ίδια η Θεοτόκος να εμφανίζεται στην περιοχή και οι κάτοικοι να ασπάζονται τον Χριστιανισμό. Συγκεκριμένα η Θεοτόκος μαζί με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη παραπλέοντας τον Άθω, πηγαίνοντας στην Κύπρο για να επισκεφθούν τον Λάζαρο, λόγω φοβερής θαλασσοταραχής αποβιβάστηκαν στην ακτή όπου βρίσκεται σήμερα η Ιερά Μονή των Ιβήρων. Εκεί η Θεοτόκος θαυμάζοντας το χώρο ακούσθηκε φωνή εξ ουρανού που έλεγε: "Έστω ο τόπος ούτος κλήρος σός και περιβόλαιον σόν καί παράδεισος, έτι δε και λιμήν σωτήριος των θελόντων σωθήναι".
Έτσι το Άγιο Όρος καθιερώθηκε να λέγεται ως "κλήρος και περιβόλι της Παναγιάς".
 Επίσης παραδίδεται παράδοση κατά την οποία ο Μέγας Κωνσταντίνος έκτισε στον Άθω πλείστους ναούς. Από την έρευνα όμως ουδέν θετικό επ΄ αυτής μαρτυρείται. Βέβαιο όμως είναι από κείμενα ότι κατά τον Δ' αιώνα υπήρχαν χριστιανοί, τα ίχνη και η τύχη των οποίων όμως παραμένουν άγνωστα. Είναι πιθανό ότι μεμονωμένοι ερημίτες ασκήτεψαν στον Άθωνα κατά τη διάρκεια του τέταρτου και πέμπτου αιώνα, ενώ ήταν πολυάριθμοι κατά τον ένατο αιώνα, όταν έγιναν οι πρώτες προσπάθειες για οργάνωση σε μοναστηριακές κοινότητες. Κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι μοναχοί από τον Άθωνα παρευρέθηκαν στη Σύνοδο που οργανώθηκε στην Κωνσταντινούπολη για την αποκατάσταση των εικόνων το 843. Επίσης κατά το 2ο ήμισυ του Θ' αιώνα ο Ιωάννης Κολοβός έκτισε, στο βόρειο τμήμα, τη λεγόμενη Μεγάλη Βίγλα, το πρώτο Μοναστήρι. Τότε και ορίσθηκαν τα σύνορα του Άθω και απαγορεύτηκε η είσοδος σε αυτόν των λαϊκών, μη εξαιρουμένων και των ποιμένων. Έτσι ο Άθως άρχισε να αποτελεί αποκλειστικό τόπο ασκητών και «οικητήριο βίου Αγίου». Ανεξάρτητα όμως των παραπάνω, από ιστορικής άποψης, τρεις υπήρξαν οι κύριοι λόγοι της ανάπτυξης του μοναχισμού του Αγίου Όρους.
  1. Η προηγούμενη διάλυση των αρχαίων πόλεων, με συνέπεια όλος ο χώρος να είναι κενός και επομένως κατάλληλος για ασκητές.
  2. Η εξάπλωση των εχθρών των Βυζαντινών στις ανατολικές περιοχές, όπου και κατέστρεψαν τα παλαιότερα εκεί μοναστήρια.
  3. Η εικονομαχία που ξέσπασε στην Κωνσταντινούπολη, ένεκα της οποίας πολλοί μοναχοί αναζήτησαν κάποιο νέο χώρο ως "καταφύγιο".
Με δεδομένα αυτά συμπεραίνεται πλέον ασφαλώς ότι ο μοναχισμός του Αγίου Όρους άρχισε περί τον 8ο αιώνα, ενώ από τον επόμενο αιώνα το Άγιο Όρος αποτελεί πλέον και ιστορικά το σημαντικότερο μοναστικό κέντρο της εποχής και όλων των μετέπειτα εποχών.Ιστορικά η αρχή της αθωνικής μοναστικής ζωής συμπίπτει με τη Σύνοδο του 843 που συγκάλεσε η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα για την αναστήλωση των ιερών εικόνων επί Πατριάρχου Μεθοδίου Α΄, και ειδικότερα με την άφιξη στον Άθωνα δύο μεγάλων προσωπικοτήτων. Πρώτος ησυχαστής αναφέρεται ο Πέτρος ο Αθωνίτης, του οποίου η άφιξη μπορεί να τοποθετηθεί στο τέλος του Ζ' αιώνα, ενώ ο δεύτερος είναι ο Ευθύμιος ο Νέος, ο οποίος ήρθε στο Όρος από τη Θεσσαλονίκη περί το 860. Οι δύο αυτοί άνδρες, αν και περίπου σύγχρονοι, εκπροσωπούσαν διαφορετικές ασκητικές τάσεις μοναχισμού: ο μεν πρώτος του λεγόμενου "ερημιστισμού" και ο δεύτερος του λεγόμενου "λαυριωτισμού". Τέλος με χρυσόβουλο του Αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄ το 885 ο Άθως ορίσθηκε ως αποκλειστικός τόπος διαμονής ασκητών αποκλειομένων οποιονδήποτε άλλων κοσμικών, ακόμα και ποιμένων ή γεωργών. Έτσι ο αγιορείτικος μοναχισμός άρχισε να αναπτύσσεται όπως και στα παλαιότερα κέντρα του στην Ανατολή περνώντας από τρια στάδια: του ασκητικού, του κοινοτικού και του κοινοβιακού μέσα σε σύντομο διάστημα. Οι πρώτοι ερημίτες μοναχοί εγκαταστάθηκαν στην αρχή της χερσονήσου όπου το έδαφος ήταν ομαλό, λόγω όμως των επιδρομών των Σαρακηνών πειρατών άρχισαν σιγά σιγά να μεταφέρονται σε τελείως απρόσιτες περιοχές μέσα στη χερσόνησο. Στη συνέχεια οι μοναχοί εκείνοι συγκεντρώθηκαν στις λεγόμενες "λαύρες" (οργανωμένες ομάδες), όπως εκείνες παλαιότερα της Παλαιστίνης. Από αυτές δύο έμειναν γνωστές, εκείνη του Κλήμεντος, κοντά στη σημερινή Μονή Ιβήρων, και η λεγόμενη "Καθέδρα των Γερόντων" επί του υψώματος "Ζυγός" που ήταν και η σπουδαιότερη. Επίσης πολλών παλαιών ασκητικών συνοικισμών και ασκητηρίων διατηρήθηκε η μνήμη όπως και το «Αθωνικόν Πρωτάτον» (αρχαιότατος μοναστικός οικισμός του Αγίου Όρους).Οργάνωση των ΜονώνΗ πλησιέστερη επισκοπική έδρα ήταν αυτή της Ιερισσού και ο οικείος Επίσκοπος απαίτησε να έχει στη δικαιοδοσία του τους μοναχούς της χερσονήσου. Στα 985 ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β' Βουλγαροκτόνος με χρυσόβουλλο απάλλαξε τους ερημίτες από τη δικαιοδοσία της Μονής Αγίου Ιωάννου του Κολοβού, που βρισκόταν κοντά στην Ιερισσό, και παραχώρησε τον Άθωνα ως ιδιοκτησία τους.Σύντομα, το παλαιότερο των κυρίαρχων μοναστηριών, η Ιερά Μονή του Ξηροποτάμου, χτίστηκε και εισήλθε υπό το μοναχικό τυπικό του Αγίου Βασιλείου. Σαρακηνοί πειρατές παρενοχλούσαν τους μοναχούς τον ένατο και δέκατο αιώνα, αλλά η αυτοκρατορική γενναιοδωρία ήρθε πάντα στην ενίσχυση αυτών των εσωτερικών «Αγίων Τόπων» των Ελλήνων.Περί το 960, εισήχθη εκτεταμένη μεταρρύθμιση από τον Πόντιο μοναχό Αθανάσιο τον Τραπεζούντιο, που αργότερα έγινε γνωστός ως Όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης. Με συντρόφους του από τη Μικρά Ασία και με τη βοήθεια του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, του οποίου ήταν φίλος και εξομολογητής, ίδρυσε τη Μονή Μεγίστης Λαύρας, όπου επέτυχε να φθάσει τη μοναστική ζωή σε υψηλό βαθμό τελειότητας. Η μεταρρύθμιση που απέληξε στο μοναστικό τυπικό του Αγίου Αθανασίου έγινε αποδεκτή ως πρότυπο. Οι οπαδοί του αυστηρού μοναστικού βίου με επικεφαλής τον Παύλο τον Ξηροποταμίτη αντέδρασαν στις καινοτομίες του Αθανασίου και ζήτησαν παρέμβαση του αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή.Τη σύγκρουση των δύο αντιθέτων ρευμάτων ρύθμισε ο πρώτος Καταστατικός Χάρτης του Αγίου Όρους, που συνέταξε ο Αθανάσιος και επικύρωσε με την υπογραφή του ο Τσιμισκής. Είναι ο λεγόμενος «Τράγος» (δηλαδή περγαμηνή από δέρμα τράγου), που φυλάσσεται στις Καρυές και αποτελεί το σημαντικότερο κειμήλιο της Αθωνικής Πολιτείας. Με τη βοήθεια της αυτοκρατορικής αρχής του Ιωάννη Τσιμισκή (969 - 976) οι αντιθέσεις μεταξύ των μοναχών τέθηκαν κατά μέρος και η κοινοβιακή ή κοινοτική ζωή διαδόθηκε στους ερημίτες που ζούσαν διασκορπισμένοι στις κοιλάδες και τα δάση. Ο Αθανάσιος έγινε γενικός αββάς ή Πρώτος των πενήντα οκτώ μοναστικών κοινοτήτων του Όρους και δίκαια χαρακτηρίστηκε ως ο κύριος ιδρυτής του "κοινοβιακού μοναχισμού" του Αγίου Όρους. Από αυτήν την περίοδο χρονολογούνται οι Μονές των Ιβήρων, Βατοπεδίου, Εσφιγμένου και Ζυγού.Βυζαντινή περίοδος ακμής Με τη βοήθεια του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, το 1046, ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος (1042 – 1054) ρύθμισε την εσωτερική διακυβέρνηση των μοναστηριών, τη διαχείριση των ακινήτων τους και την εμπορική δραστηριότητά τους. Από το αυτοκρατορικό έγγραφο (Δεύτερο Τυπικόν) που εξέδωσε, απαγορεύεται η είσοδος γυναικών στη χερσόνησο, απαγόρευση τόσο αυστηρή, ώστε από τότε ακόμη και ο Τούρκος αγάς ή ο ανώτερος υπάλληλος, που κατοικούσαν στις Καρυές, δεν έπαιρναν μαζί τους το χαρέμι τους. Λατινική κυριαρχίαΈναν αιώνα αργότερα, μετά την πρώτη Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1204), οι Λατίνοι Σταυροφόροι βασάνισαν, έκαψαν, έπνιξαν αλλά και κρέμασαν τους μοναχούς και προέβησαν σε καταστροφές των Μονών. Οι μοναχοί απευθύνθηκαν στον Πάπα Ιννοκέντιο Γ’, ο οποίος τους πήρε υπό την προστασία του και στις επιστολές του (ΧΙΙΙ, 40 XVI, 168) αποτίει φόρο τιμής στις μοναστικές αρετές τους. Εντούτοις, με την αποκατάσταση της βυζαντινής πολιτικής κυριαρχίας οι μοναχοί επέστρεψαν (1313) στην κανονική εξάρτησή τους από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.Ο 14ος αιώναςΤο 14ο αιώνα η Καταλανική Εταιρεία επέδραμε εναντίον του Άθωνα για δύο έτη (1307 – 1309), καταστρέφοντας ριζικά πολλά μοναστήρια, λεηλατώντας τους θησαυρούς τους και τρομοκρατώντας τους μοναχούς. Από τα 300 μοναστήρια που υπήρχαν στην αρχή του 14ου αιώνα, μόνο 35 αφέθηκαν..Οι μοναχοί του Αγίου Όρους είχαν αποδεχτεί τον Ησυχασμό. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο το Σιναΐτη, ιδρυτή του ησυχαστικού κινήματος, οι μοναχοί θα μπορούσαν να δουν το «άκτιστο φως» του Θεού, το φως που έλαμψε στη Μεταμόρφωσή του Ιησού στο όρος Θαβώρ, εάν ήταν ενάρετοι και αφιερωμένοι αποκλειστικά στην προσευχή. Η πρακτική των ησυχαστών ήταν να επαναλαμβάνουν συνεχώς την επίκληση, τη λεγόμενη ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν». Τα μοναστήρια βρίσκονταν σε άθλια οικονομική κατάσταση το 18ο αιώνα. Αλλά παρά την ένδειά τους, μια κίνηση προέκυψε για τη διάδοση της ελληνικής παιδείας στην περιοχή του Άθωνα. Στα μέσα του 18ου αιώνα, η Αθωνιάδα Ακαδημία ιδρύθηκε σε ένα κτήριο κοντά στη Μονή του Βατοπεδίου. Σκοπός της ήταν οι σπουδαστές να διδάσκονται θεολογία, φιλοσοφία και λογική. Τα πρώτα έτη, όταν ο διαφωτιστής κληρικός Ευγένιος Βούλγαρης ήταν διευθυντής, η Ακαδημία προσέλκυσε μεγάλο αριθμό σπουδαστών και απέκτησε ιδιαίτερη φήμη. Αλλά όταν ο Βούλγαρης παραιτήθηκε, περιήλθε σε μαρασμό και έκλεισε το 1799. Επανιδρύθηκε τέλη του 18ου αιώνα και έκτοτε λειτουργεί κανονικά. Ένταξη στο ελληνικό κράτος Το αυτόνομο καθεστώς του Αγίου Όρους αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά διεθνώς πριν την αναγνώριση της κυριαρχίας του ελληνικού κράτους στη Χαλκιδική, με τη Συνθήκη του Βερολίνου του 1878. Αυτή η συνθήκη προέβλεπε ότι "οι μοναχοί του Αγίου Όρους, ανεξάρτητα από τη χώρα καταγωγής τους, διατηρούν τις κτήσεις και τα πρότερα πλεονεκτήματά τους και χωρίς καμία εξαίρεση απολαύουν απόλυτη ισότητα δικαιωμάτων και πλεονεκτημάτων". Στα τέλη του 19ου αιώνα, βάσει εγγράφου εβρισκόμενου στα Γενικά Αρχεία του Κράτους με τίτλο Κατάστασιν των Μονών του Αγίου Όρους ο συνολικός αριθμός των μοναχών ανερχόταν σε 4.046 και διέμεναν 1465 λαϊκοί. Το Άγιο Όρος απελευθερώθηκε από το Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Συγκεκριμένα στις 2 Νοεμβρίου 1912 κατέπλευσαν και αγκυροβόλησαν στον όρμο της Δάφνης η ναυαρχίδα του ελληνικού στόλου, το Θωρηκτό «Αβέρωφ», με το αντιτορπιλικό «Θύελλα» και τα ανιχνευτικά «Ιέραξ» και «Πάνθηρ» υπό τις χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες εκατοντάδων καμπανών των Ιερών Μονών που αντελήφθησαν την προσόρμιση του ελληνικού στόλου. Αποβιβάσθηκε άγημα, ο επικεφαλής του οποίου αξιωματικός «εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων», επικύρωσε την αποβατική ενέργεια χαρακτηρίζοντας τον καϊμακάμη, τους υπαλλήλους και την εκεί μικρή οθωμανική δύναμη ως αιχμαλώτους πολέμου "άνευ πολεμικής τινός ενέργειας", οπότε και υψώθηκε η Ελληνική Σημαία. Το ελληνικό κράτος κύρωσε με το Ν.Δ. 10/16 Σεπτεμβρίου 1926 τον Καταστατικό Χάρτη του Αγίου Όρους, ο οποίος άρχισε να ισχύει το 1927 μετά τη θέση σε ισχύ του νέου Συντάγματος, οπότε και για πρώτη φορά επισημοποιήθηκε η συνταγματική προστασία του καθεστώτος αυτοδιοίκησης του Αγίου Όρους.Σύμφωνα με το άρθρο 105 του Συντάγματος της Ελλάδας, το Άγιο Όρος αποτελεί «αυτοδιοίκητο τμήμα του Ελληνικού Κράτους». Διοικητικά τελεί υπό την εποπτεία του Κράτους και πνευματικά υπό την ανώτατη εποπτεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, εξ ου και δεν επιτρέπεται η μνημόνευση άλλου Επισκόπου πλην του Οικουμενικού Πατριάρχη. Πάντως σύγχυση μπορεί να προκαλέσει ο τίτλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου της Εκκλησίας της Ελλάδος ως προς την πνευματική υπαγωγή της περιοχής, παρόλο που το Άγιο Όρος έχει αποσπαστεί από την εν λόγω Μητρόπολη και υπαχθεί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ήδη από το 1313

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΑ ΓΙΑ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ


Γνώρισε τις 12 Ιερές Σκήτες του Αγίου Όρους

Οι δώδεκα Ιερές Σκήτες υπάγονται στη δικαιοδοσία ορισμένης Ιεράς Μονής και διακρίνονται σε κοινόβιες και ιδιόρρυθμες.
Με το όνομα Σκήτη (πληθυντικός Σκήτες) φέρεται μοναστικό ίδρυμα που υπάγεται σε Κυρίαρχη Μονή ή Μοναστήρι.
Οι Σκήτες είναι μικρές μονές που και αυτές διακρίνονται όπως οι Αθωνικές Ιερές Μονές σε "κοινόβιες" και "ιδιόρρυθμες". Πρόκειται για οργανωμένες κοινότητες που συγκροτούνται από πολλές μοναστικές καλύβες. Στο μέσον της κάθε Σκήτης βρίσκεται το λεγόμενο "Κυριακό" που είναι ο κοινός ναός για όλους και γύρω απ΄ αυτόν είναι κτισμένες οι καλύβες.
Τη διοίκηση στη Σκήτη ασκεί ο επονομαζόμενος "Δικαίος", που εκλέγεται κάθε χρόνο συνήθως στις 8 Μαΐου από τους "γέροντες" της Σκήτης με τη βοήθεια 2 ή 4 συμβούλων εκ των οποίων οι μισοί προέρχονται από την ίδια τη Σκήτη και οι άλλοι μισοί από την Κυρίαρχη Μονή στην οποία υπάγεται η Σκήτη.
Οι εγκατεστημένοι σ΄ αυτές μοναχοί καλούμενοι σκήτες ασχολούνται επίσης με γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες καθώς επίσης και με την αγιογραφία, ξυλογλυπτική, μουσική κ.ά. Στην Ελλάδα σημαντικότερες τέτοιες Σκήτες είναι οι Αθωνικές
πατήστε πάνω στις σκήτες για να δείτε την ιστορία τους 
ΣκήτηΤύποςΙερά ΜονήΕθνικότητα
Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Βογορόδιτσα)κοινόβιαΑγίου Παντελεήμονος (Ρωσικού)ρωσική
Προφήτου ΗλιούκοινόβιαΠαντοκράτοροςελληνική
Τιμίου ΠροδρόμουκοινόβιαΜεγίστης Λαύραςρουμανική
Αγίου ΑνδρέουκοινόβιαΒατοπεδίουελληνική
Αγίας ΆννηςιδιόρρυθμηΜεγίστης Λαύραςελληνική
Αγίας Τριάδος (Καυσοκαλυβίων)ιδιόρρυθμηΜεγίστης Λαύραςελληνική
Αγίου ΔημητρίουιδιόρρυθμηΒατοπεδίουελληνική
Τιμίου ΠροδρόμουιδιόρρυθμηΙβήρωνελληνική
Αγίου ΠαντελεήμονοςιδιόρρυθμηΚουτλουμουσίουελληνική
Θεοτόκου (Νέα Σκήτη)ιδιόρρυθμηΑγίου Παύλουελληνική
Αγίου Δημητρίου (Λάκκου)ιδιόρρυθμηΑγίου Παύλουρουμανική
Ευαγγελισμού της ΘεοτόκουιδιόρρυθμηΞενοφώντοςελληνική

Καστορίας κ. Σεραφείμ Μη φοβείσθε

Μέσα στην αναστάσιμη χαρά του ιερού Πεντηκοσταρίου, προβάλλονται οι σεμνές μορφές των Αγίων Μυροφόρων, ανδρών και γυναικών. Είναι τα πρόσωπα εκείνα που στάθηκαν κοντά στον Σωτήρα Χριστό τις ώρες του μαρτυρίου και της θυσίας. Για τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο που έγιναν Χερουβίμ κατά τον ενταφιασμό Του, μόνο μια λέξη αρμόζει στα άγια πρόσωπά τους.Και η λέξη αυτή είναι η τόλμη: «τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού». Δεν ήταν τόσο απλή η πράξη του Ιωσήφ. Μπορούσε την ώρα εκείνη να του στοιχίσει την περιουσία, την υπόληψη αλλά και αυτή τη ζωή του. Κι όμως παραμερίζει τους φόβους και με τόλμη προχωρεί εκεί που η συνείδηση τον καλεί. Αλλά και οι Μυροφόρες γυναίκες «οψέ σαββάτων, τη επιφωσκούση εις μίαν σαββάτων», ξημερώνοντας δηλαδή Κυριακή, έρχονται επί το μνημείο για να αλείψουν με μύρα και δάκρυα το Σώμα του Χριστού.Η ιστορία τους δεν είναι συνηθισμένη. Τα αρώματα δεν είναι προϊόν της ανοιξιάτικης γης. Είναι ιερό απόσταγμα καρδιών που έρχονται να προσφέρουν ότι πολύτιμο διαθέτει η ύπαρξή τους. Να προσφέρουν μύρα στο Ουράνιο Μύρο που ευωδίασε ολόκληρη την οικουμένη. Το χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι η αφοσίωση και η ευγνωμοσύνη στο πρόσωπο του Χριστού. Αλλά ήταν η μειοψηφία... Μόνες μέσα στο μισοσκόταδο του φρικτού Γολγοθά, στέκονται δίπλα στο Σταυρό του Χριστού όταν ο όμιλος των Μαθητών με πρώτο τον θερμόαιμο Πέτρο Τον έχει εγκαταλείψει. Μόνες· αλλά πρώτες ευαγγελίζονται το γεγονός της Αναστάσεως και ακούνε από το πρόσωπο του Χριστού το «Χαίρετε».Εκείνες που δοκίμασαν την άφατη οδύνη στο Σταυρό δεν χρειάζεται από τώρα και στο εξής να θρηνούν πλέον τον Θεάνθρωπο. Έχουν πλέον μέρος και κλήρο στη χαρά και στη δόξα της Αναστάσεως καθώς και στο αιώνιο εγκώμιο της Εκκλησίας. Ο Γρηγόριος Αντιοχείας γράφει γι’ αυτές τις αγνές υπάρξεις και τις ηρωίδες γυναίκες τα εξής: «Ω παράξενα και παράδοξα θαύματα! Ο Πέτρος, ο πρώτος στρατηγός του Χριστού, εφοβήθη την γλώσσα της παιδίσκης και ηρνήθη ζωντανόν τον Κύριόν του, και γυναίκες τόσο αδύνατες και δειλές ήλθαν να τιμήσουν νεκρό τον διδάσκαλό τους. Ήλθαν να ιδούν τον τάφο· διότι δεν είχαν ακόμη πιστέψει ότι θα αναστηθή. Ήλθαν να ιδούν τον τάφο, ώστε να παρηγορήσουν λίγο την λύπη τους με την θέα του μνήματος. Διότι ο τάφος γνωρίζει να παρηγορή τις πονεμένες ψυχές με τη θέα του, καθώς και το δάκρυ όταν έρχεται». Γι’ αυτό και ο εξαστράπτων Άγγελος, αφού πρώτα τις άφησε να απολαύσουν το ήμερο και ιλαρό βλέμμα του, έπειτα απέβαλλε το φόβο της ψυχής τους λέγοντας: «Μη φοβείσθε». «Ιησούν τον εσταυρωμένον ζητείτε· ουκ έστιν ώδε· ηγέρθη γαρ καθώς είπε». 1. Μη φοβείσθε. Αυτό το μήνυμα του Αγγέλου προς τις Μυροφόρες είναι συγχρόνως και μήνυμα για τη σύγχρονη και ταραγμένη εποχή μας.«Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι»Μη φοβείσθε, όταν στη ζωή σας υπάρχουν εμπόδια και στην καθημερινή βιοπάλη έχετε να αντιμετωπίσετε το κακό, την αμαρτία, τη διαβολή και τη συκοφαντία, την εγκληματικότητα και την καταπάτηση των οικογενειακών αρχών.Αυτές τις ώρες χρειάζεται η τόλμη και η ανδρεία. Όχι απλώς πρέπει να διαμαρτυρηθούμε, αλλά επιβάλλεται να προβάλλουμε το υγιές της υπάρξεώς μας, δηλαδή την πνευματική υγεία την οποία πρέπει να έχουμε και η οποία είναι αποτέλεσμα της παρουσίας της χάριτος του Θεού μέσα στην καρδιά μας. Η κοινωνία δεν θα αλλάξει με λόγια, αλλά κυρίως με ζωντανά και συνεπή παραδείγματα. Χρειαζόμαστε αγιοπατερικές και πνευματοφόρες μορφές που θα έχουν το θάρρος να ανακαλέσουν σε τάξη τον παρεκτραπέντα πολιτισμό μας και να μας διδάξουν πως το κακό δεν αντιμετωπίζεται με τη βία, αλλά με μύρα και δάκρυα, με θυσία και προσφορά. 2. Μη φοβείσθε. Στη διακονία μας θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν ότι η συναίσθηση της παρουσίας του Θεού και η υπακοή στο θέλημά Του θα μας βοηθήσουν αποτελεσματικά. Αν οι άλλοι είναι τολμηροί στη διάπραξη της παρανομίας, του ψεύδους και της αμαρτίας, γιατί άραγε εμείς είμαστε διστακτικοί να ομολογούμε την αλήθεια, την οποίαν κατέχουμε ολόκληρη; Γιατί άραγε να προσέχουμε μόνο τα εμπόδια και τις δοκιμασίες και να λησμονούμε ότι ο Θεός επεμβαίνει όταν αφήσουμε τον εαυτό μας στην πρόνοιά Του;Όπως ο λίθος που έκλεινε το μνημείο του Χριστού «αποκεκύλισται» αν και ήταν μέγας σφόδρα κατά τον ιερό Ευαγγελιστή8, έτσι και το κάθε εμπόδιο θα απομακρύνεται από τη ζωή μας «του Κυρίου συνεργούντος». Δεν πρέπει να είμαστε άτολμοι και δειλοί με την ψευδαίσθηση ότι είμαστε καλοί και με τον τρόπο αυτό να αφήνουμε να κυριαρχούν οι επιτήδειοι, οι πονηροί και οι φαύλοι.Ο Θεός μάς θέλει ενεργά μέλη του Σώματός Του, δηλαδή τολμηρούς, με παρρησία, με θάρρος, με αγάπη, με ταπείνωση. Μας θέλει τελικά αληθινούς, όπως αληθινά ήταν και τα πρόσωπα των Μυροφόρων.Ο Γρηγόριος Αντιοχείας, στο εγκώμιο του στις Μυροφόρες, λέει ότι το Άγιο Πνεύμα έκανε τις γυναίκες αυτές να τρέχουν πιο γρήγορα προκειμένου να φθάσουν στο φοβισμένο όμιλο των Μαθητών.Αυτό χρειάζεται και στη δική μας ζωή. Έτσι μόνο θα σταματήσει η τραγωδία που ζούμε και το δράμα που βιώνει ο άνθρωπος ζώντας μακριά από το Θεό.Και θα το πετύχουμε, αν προχωρούμε με τη χάρη του Θεού εκεί όπου το Άγιο Πνεύμα μάς οδηγεί, με ανδρεία και θάρρος, με παρρησία και τόλμη, όπως οι επώνυμες και οι ανώνυμες Μαθήτριες, όπως οι επώνυμοι και οι ανώνυμοι Μαθητές, που αξιώθηκαν να στρώσουν με τα άνθη της αφοσιώσεως και της καθαρότητος τους, της μετανοίας και του πνευματικού αγώνος, τον δρόμο της αγιότητος και του ευαγγελισμού του κηρύγματος της Αναστάσεως σε όλον τον κόσμο.
Βρισκόμαστε σ’ αυτό το πνεύμα των Αγίων Μυροφόρων;
Κινούμαστε στο ίδιο μήκος κύματος;
Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!
Γραφει ο Σεβ. Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Γνώρισε της μονές του Αγίου Ορους


Το Άγιο Όρος συνίσταται από είκοσι Ιερές Μονές. Σύμφωνα με την ιεραρχική τάξη οι Ιερές Μονές του Αγίου Όρους, καλούμενες και Αθωνικές, οι οποίες είναι αυτοδιοίκητες και διοικούνται σύμφωνα με τον εσωτερικό τους κανονισμό, τον οποίο ψηφίζουν οι ίδιες και εγκρίνει η Ιερά Κοινότητα, είναι οι εξής:
Όλες οι Ιερές Μονές του Αγίου Όρους αποτελούν θρησκευτικά πνευματικά ιδρύματα και όλες χαρακτηρίζονται ως «Κυρίαρχες», «Βασιλικές», «Πατριαρχικές» και «Σταυροπηγιακές».

πατήστε πάνω στην κάθε μονή για να δείτε την ιστορία τους

Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας (963)
Ιερά Μονή Βατοπεδίου (972)
Ιερά Μονή Ιβήρων (976)
Ιερά Μονή Χιλιανδαρίου (1197, Σερβική)
Ιερά Μονή Διονυσίου (1375)
Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου (12ος αιώνας)
Ιερά Μονή Παντοκράτορος (1363)
Ιερά Μονή Ξηροποτάμου (11ος αιώνας)
Ιερά Μονή Ζωγράφου (919, Βουλγαρική)
Ιερά Μονή Δοχειαρίου (11ος αιώνας)
Ιερά Μονή Καρακάλλου (1070)
Ιερά Μονή Φιλοθέου (992)
Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας (1363)
Ιερά Μονή Αγίου Παύλου (11ος αιώνας)
Ιερά Μονή Σταυρονικήτα (1542)
Ιερά Μονή Ξενοφώντος (1070)
Ιερά Μονή Γρηγορίου (14ος αιώνας)
Ιερά Μονή Εσφιγμένου (11ος αιώνας)
Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος (11ος αιώνας, Ρωσική)
Ιερά Μονή Κωνσταμονίτου (1086)
Κυρίαρχες επειδή διατηρούν ιδιοκτησιακό και οργανωτικό αυτοδιοίκητο του χώρου τους, μη υποκείμενο σε κανένα περιορισμό ως προς τον αριθμό των μοναχών.
Βασιλικές επειδή η ίδρυσή τους οφείλεται σε εντολή ή συνδρομή των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων ή η ίδρυσή τους επικυρώθηκε με αυτοκρατορικό χρυσόβουλο.
Πατριαρχικές ονομάστηκαν αργότερα με την έκδοση πατριαρχικών σχετικών σιγιλλίων, όταν συνδέθηκαν με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, που ανέλαβε την πνευματική και μόνο εποπτεία τους.
Σταυροπηγιακές γιατί κατά την ίδρυσή τους τοποθετήθηκε σε αυτές σταυρός, ο οποίος απεστάλη από το Οικουµενικό Πατριαρχείο.
Οι Αθωνικές Μονές σήμερα είναι όλες κοινόβιες. Παλιότερα ορισμένες ήταν ιδιόρρυθμες.
Στις κοινόβιες οι αδελφοί έχουν τα πάντα κοινά και τίποτε ιδιόκτητο. Της Μονής προΐσταται ισόβιος Ηγούμενος, ο Κοινοβιάρχης, έχοντας γύρω του τη Γεροντία και τους Επιτρόπους, εκλεγόμενος δε διά πλειοψηφίας από τη Γεροντία σε μυστική ψηφοφορία, από κατάλογο υποψηφίων, που και αυτός καταρτίζεται από πλειοψηφία από τους έχοντες δικαίωμα ψήφου (διανυόντων του 6ου από της κουράς των έτους) μοναχών. Για τον Ηγούμενο απαιτούνται ορισμένα πνευματικά και ηθικά προσόντα, δύναται όμως να παυθεί με απόφαση της Γεροντίας και κατόπιν πλειοψηφίας των εχόντων δικαίωμα ψήφου της Αδελφότητας. Αν ο εκλεγείς Ηγούμενος δε φέρει το βαθμό του Αρχιμανδρίτη, χειροτονείται αμέσως μετά την εκλογή.
Στις ιδιόρρυθμες Μονές οι μεν μοναχοί ενδιαιτώνται μεμονομένα ο καθένας, τα δε των Μονών αυτών διέπει Επιτροπή και η Σύναξη των Προϊσταμένων.
Κατά ταύτα, των μεν κοινοβίων η Διοίκηση είναι σχεδόν μοναρχική αλλά μετά κοινοκτημοσύνης, των δε ιδιορρύθμων ολιγαρχική αριστοκρατική. Ο αριθμός των είκοσι Μονών, ως ανεγνωρισμένων ανέκαθεν από την Εκκλησία και την Πολιτεία, δεν μπορούν ούτε να αυξηθεί αλλά ούτε και να ελαττωθεί. Από αυτές οι δεκαεπτά είναι ελληνικές, μία σερβική, μία ρωσική και μία βουλγαρ
ική.

Δηλώσεις του Μακαρίστου Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου που άφησαν ιστορία

Προσθήκη λεζάντας

16 Οκτωβρίου 2000
«Το υπέροχο τρίπτυχο Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια. Αυτά τα τρία μοιάζουν με πανίερες εικόνες και οι βάρβαροι εικονοκλάστες του καιρού μας στρέφουν εναντίον τους όλην τους τη μανία και τη λύσσα και τις πολεμούν».
  • 29 Οκτωβρίου 2000
  • «Σήμερα είναι περί το ένα εκατομμύριο (σ.σ. οι μετανάστες), σε λίγα χρόνια θα υπερβαίνουν τα τρία. Σε συνδυασμό με το δημογραφικό πρόβλημα των Ελλήνων και παρότι δεν μας το επιτρέπει ο πολιτισμός μας και η θρησκεία μας να πούμε “έξω οι ξένοι”, από την άλλη αντιλαμβάνεσθε τον κίνδυνο που ελλοχεύει να μετατραπούμε, ύστερα από λίγο, σε πρόσφυγες στην ίδια μας την πατρίδα;».
  • 14 Μαρτίου 2002
  • «Αυτοί που γκρεμίζουν τα εθνικά θεμέλια αυτού του έθνους και δεν δίνουν λόγο σε κανέναν, πρέπει να γνωρίζουν ότι υπονομεύουν το έθνος. Είναι οι ψευτοκουλτουριάρηδες που μας κατηγορούν για εθνικιστές και πρέπει να μπουν στη θέση τους. Ο λαός δεν τους ακολουθεί και τα τρία εκατομμύρια των υπογραφών είναι μάθημα για το έθνος. Είναι φωνές που κανείς δεν έχει το ανάστημα να τις παραβιάσει». «Αν κουνούσαμε το δαχτυλάκι μας, θα γίνονταν 6-7 εκατομμύρια» ( σ.σ. οι υπογραφές).
  • 29 Μαΐου 2003 
  • «Η Ιστορία διδάσκει πως αυτοί οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ήταν εκείνοι που πάντα ήθελαν το κακό μας. Πολύ πριν από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως η ρωμιοσύνη είχε δοκιμάσει τη φρικτή εμπειρία των φράγκων της Δύσεως που με κάθε τρόπο επεδίωκαν τον αφανισμό της».
  • 5 Απριλίου 2004
  • «Η παγκοσμιοποίηση επιδιώκει να μας κάνει χυλό, σούπα, πρόβατα ή μάλλον γαλοπούλες, ώστε κάποιος να μας καθοδηγεί με το καλάμι».\
  • 5 Ιουνίου 2004
  • «Η λέξη έθνος έχει εξοστρακιστεί από τη γλώσσα μας, γιατί ορισμένοι τη συγχέουν με τον εθνικισμό. Οι πατριώτες δεν είναι εθνικιστικές. Ορισμένοι ρομαντικοί δεχόμεθα επίθεση για τις απόψεις μας».
  • 31 Οκτωβρίου 2004
  • «Αλλά σκεφθείτε πού έχουμε φθάσει. Σε ποιο κατάντημα έχει φθάσει σήμερα η ανθρωπότητα, η οποία, αυτό που είναι αμαρτία βοώσα και κράζουσα, θέλει να την καλύψει. Να μη λέμε, να μη μιλάμε, γιατί ενοχλούνται αυτοί που έχουνε το κουσούρι, γιατί θέλουνε όλοι οι άλλοι να το παραδεχθούν ως μια φυσιολογική κατάσταση» (μιλά για την ομοφυλοφιλία).

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Γίνε άνθρωπος,τι σου ζητάνε;

Γίνε άνθρωπος,τι σου ζητάνε; Άσε και μια ρημάδα κουβέντα να πέσει κάτω,μην ψάχνεις συνεχώς λόγους να καυγαδίσεις.

περισσότερα

πηγη panagia-ierosolymitissa.blogspot.com

Στις 28 Απριλίου 1998, ημέρα της εκλογής Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου βίντεο


Σαν σήμερα, πριν από 19 ολόκληρα χρόνια! 28 Απριλίου 1998. Ημέρα Τρίτη. Μια ζεστή και λαμπερή μέρα ήταν και τότε, όπως και σήμερα.
Η Ιεραρχία της Εκκλησίας μας, μετά την εκδημία του Μακαριστού Γέροντος Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, συνήλθε στον Μητροπολητικό Ναό των Αθηνών, για να εκλέξει τον διάδοχό του.
Το κλίμα ήταν φορτισμένο, κυρίως λόγω της κακής και αμετροεπούς συμπεριφοράς ενός εκ των υποψηφίων ο οποίος επεδίωκε, πάση θυσία, να εκλεγεί Αρχιεπίσκοπος.
Οι κατά πάντα ολίγοι αλλά θορυβώδεις υποστηρικτές του ,με την βοήθεια κάποιων αμφιλεγόμενων, σκούρου χρώματος δημοσιογραφίσκων της οκάς, είχαν πάρει σβάρνα όλα τα κανάλια και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς , καθ´όλες τις προηγούμενες ημέρες, υβρίζοντας,απειλώντας και προεξοφλώντας την εκλογή του εκλεκτού των.
Στις 28 Απριλίου, ημέρα της εκλογής , παρά τις υπόγειες και εμφανώς προκλητικές διεργασίες, το τοπίο είχε ξεκαθαρίσει!
–Τρεις οι βασικοί υποψήφιοι : •Δημητριάδος Χριστόδουλος,
• Θηβών Ιερώνυμος και •Αλεξανδρουπόλεως Ανθιμος.
Επικρατέστερος για την κοινή γνώμη ήταν από την πρώτη στιγμή ο Δημητριάδος Χριστόδουλος. Ο πολυτάλαντος, μελίρρυτος και χαμογελαστός Ιεράρχης.
Ωστόσο ο Θηβών Ιερώνυμος είχε εργαστεί περισσότερο από όλους γιαυτή τη μέρα. Είχε επενδύσει πολλά στην εκλογή του γιαυτό και έκανε ό,τι μπορούσε για να εκλεγεί! Έφθασε στο σημείο να συνεργαστεί με αποβράσματα της Ιεραρχίας τα οποία στο παρελθόν κατηγορούσε και αντιμάχετο, διότι πίστευε ότι θα του εξασφάλιζαν την εκλογή. Εις μάτην.
Ο Αλεξανδρουπόλεως Ανθιμος εστηρίζετο στην σοφία των χρόνων του και στην πεποίθηση ότι η Ιεραρχία αν ήθελε μία σοβαρή και μετριοπαθή λύση θα πήγαινε σε αυτόν.
Η Ιεραρχία ωστόσο, μετά την 24χρονη Αρχιεπισκοπεία Σεραφείμ ήταν έτοιμη για την μεγάλη ανατροπή και αλλαγή. Ήθελε να ξεφύγει από την περίοδο της αδράνειας και της μετριότητας. Ήθελε τη δική της ειρηνική επανάσταση, η οποία θα επανέφερε την Εκκλησία στο χάρτη της Κοινωνίας.
Μόνον ο Χριστόδουλος μπορούσε να φέρει το νέο άνεμο που είχε ανάγκη η Εκκλησία, για να μεταφέρει το ζωντανό μήνυμά της στην κοινωνία, στο λαό μας και κυρίως στη νεολαία μας,που είχε απομακρυνθεί εντελώς από την Εκκλησία!
Δεν θέλω να θυμάμαι τα όσα συνέβησαν την ημέρα της εκλογής. Προκλητικές εμφανίσεις στα ραδιόφωνα πριν την οκοκλήρωση της διαδικασίας, από έναν τυφλοπόντικα της δημοσιογραφίας, που παρίστανε τον Porte parole του Θηβών Ιερωνύμου, δηλητηρίασαν το κλίμα και αμαύρωσαν μία τόσο ιερή στιγμή.
Επιπρόσθετα απειλές και ύβρεις κατά ανθρώπων του Χριστοδούλου, από τους ίδιους ανθρώπους, ήλθαν να συμπληρώσουν το άθλιο σκηνικό που είχε δημιουργηθεί έξω από τον Μητροπολητικό ναό, όπου διεξήγετο η ψηφοφορία.
Ο υπογράφων διεσώθη την τελευταία στιγμή από επίθεση και λιντσάρισμα ανθρώπων του Ιερωνύμου από τον αείμνηστο δημοσιογράφο Νίκο Κακαουνάκη και τον γνωστό δημοσιογράφο ποινικολόγο Λάμπρο Σμαίλη. Εκινήθηκαν απειλητικά εναντίον και οι δύο προαναφερόμενοι δημοσιογράφοι τους έκοψαν τη φόρα.
Ηταν οι ίδιοι άνθρωποι, που αμέσως μετά την εκλογή, μη αποδεχόμενοι το αποτέλεσμα εξέδιδαν εφημερίδες αλά κάρτ, για δύο ημέρες και μετά ανέστελαν την κυκλοφορία, προκειμένου να δώσουν σάρκα και οστά στη στημένη φημολογία που διακινούσαν οι ίδιοι, περί στημένης Αρχιεπισκοπικής εκλογής, την οποία στήριξε, δηπθεν, η διαπλοκή.Τόσο βρώμικοι! Τόσο αδίστακτοι!
Όπως τότε, τα ίδια συνεχίζουν και τώρα.
Ο Χριστόδουλος εξελέγη στο τρίτο γύρο με 49 ψήφους. Προηγείτο εξ αρχής όλων των συνηποψηφίων του.
Ο πρώτος γύρος μας έδωσε τα εξής αποτελέσματα με σειρά εκλογής:
1.Δημητριάδος Χριστόδουλος
2.Θηβών( νυν Αρχιεπίσκοπος) Ιερώνυμος
3. Αλεξανδρουπόλεως( νυν Θεσσαλονίκης) Ανθιμος
4. Βρεσθένης(νυν Αμερικής) Δημήτριος
5.Μεγάρων Βαρθολομαίος
6.Ιωαννίνων Θεόκλητος
7. Πισιδίας Μεθόδιος
8.Ζιχνών κ Νευροκοπίου Σπυρίδων
9. Κερκύρας Τιμόθεος
Κατά τον δεύτερο γύρο είχαμε την εξής διαμόρφωση στη σειρά των εκλεγέντων προς την τελική ευθεία:
1. Δημητριάδος Χριστόδουλος
2.Θηβών Ιερώνυμος και
3.Αλεξανδρουπόλεως Ανθιμος
Στο τρίτο και τελευταίο γύρο εξελέγη ο Δημητριάδος Χριστόδουλος με 49 ψήφους, ως ο νέος Προκαθήμενος της Εκκλησίας μας.
Πρόκειται για την πλέον δημοκρατική εκλογή Αρχιεπισκόπου της νεώτερης ιστορίας μας, δηλαδή από το 1962 και εντεύθεν. Αρχιτέκτων αυτής της εκλογικής υπεροχής και διαδικασίας ήταν ο αείμνηστος Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης Μάξιμος που πρώτος είδε και ξεχώρισε τον διαφορετικό και υπεροχικό Ιεράρχη Χριστόδουλο και μας επιστράτευσε όλους στον αγώνα για την εκλογή του! Και ο στόχος επετεύχθη! Ο Μάξιμος έφυγε δυστυχώς πικραμένος από τον Χριστόδουλο και το επιτελείο του! Και το χειρότερο είναι ότι εξέλεξε ως διάδοχό του έναν πιστό υποτίθεται μαθητή του ο οποίος στα δώδεκα χρόνια που διαποιμαίνει τη Μητρόπολη αυτή φρόντισε να ξεχαστεί ο Μάξιμος. Αλλά και η διατήρηση της μνήμης Χριστόδουλου δεν είναι θέμα πρώτης προτεραιότητας!
Επανερχόμενοι στα της εκλογής της 28ης Απριλίου 1998, να πούμε ότι παρά τις προσπάθειες συγκεκριμένων κύκλων δεν κατάφεραν να αμαυρώσουν την όλη διαδικασία.
Έμειναν στη γωνία τους οι μικρόκαρδοι ταραχοποιοί και ο λαός μας τους καταδίκασε με την περιφρόνησή του. Κανείς δεν τους δίνει σημασία και δεν τους υπολήπτεται! Ούτε ο λαός της γενετείρας των!
Αντιθέτως , δεν είναι τυχαίο που ακόμη και μέχρι σήμερα, ενώ ο Χριστόδουλος έχει φύγει από τη ζωή, ο λαός μας τον αναζητά και επικαλείται τις μεσιτείες του προς τον Θεό.
Ο λευκός και απέριττος τάφος του στο Α Νεκροταφείο,γίνεται καθημερινά πόλος έλξης ανθρώπων όλων των ηλικιών και κυρίως νέων παιδιών, που μαζί με τα λουλούδια τους αφήνουν και σημειώματα με παρακλήσεις και αιτήματα προς τον Χριστόδουλο.
Ο Χριστόδουλος ήλθε στη ζωή της Εκκλησίας εκ Θεού. Ήλθε να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά και να αφυπνίσει συνειδήσεις! Και τα κατάφερε!
Δεν προσποιήθηκε, δεν υποκρίθηκε! Μίλησε καθαρά και ειλικρινά και άγγιξε τις ψυχές του λαού μας! Ποτέ άλλοτε δεν αγαπήθηκε τόσο πολύ και τόσο έκδηλα Προκαθήμενος όσο ο Χριστόδουλος! Ο λαός μας τον λάτρεψε! Βγήκε στους δρόμους, στα πεζοδρόμια και στα καλντερίμια γιατί του το ζήτησε!
Σε κάθε δημόσια εμφάνισή του γινόταν σεισμός και πανικός και κινητοποιήσεις που δεν γνώρισε ποτέ άλλος Αρχιεπίσκοπος.
Ο Χριστόδουλος εξελέγη γιατί ήταν Θεοπρόβλητος αλλά πολύ γρήγορα έγινε και λαοπρόβλητος!
Τα ποσοστά δημοτικότητας για το πρόσωπό του από όλες τις μετρήσεις της εποχής εκείνης, ποτέ δεν έπεσαν κάτω από το 90% , ακόμη και τα χρόνια της κρίσης που προκάλεσαν συγκεκριμένα κέντρα για να τον φθείρουν και να τον εξοστρακίσουν . Και ενώ όλα τα πρωτοσέλιδα των ταμπλόιντς τον έβριζαν και στήνονταν τηλεοπτικές εκπομπές εις βάρος του,ο Χριστόδουλος δεν έπαψε ποτέ να είναι » ο Χριστόδουλός μας».
Στα δέκα, σχεδόν, χρόνια που διηκόνησε τον Πρώτο θρόνο της Εκκλησίας της Ελλάδος ήλθε αντιμέτωπος με πολλά προβλήματα και δέχθηκε ύπουλες επιθέσεις από την πρώτη στιγμή.
••Η πρώτη κρίση δημιουργήθηκε από την πρώτη στιγμή της ενθρόνισής του, όπου ο τότε Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, είχε διαφωνήσει με την υποδοχή που του διοργάνωσε στην πλατεία Συντάγματος, ο τότε πληθωρικός Δήμαρχος Αθηναίων Δημήτρης Αβραμόπουλος και γιαυτό αρνήθηκε να παραστεί.
••Η δεύτερη μεγάλη κρίση προκλήθηκε από την επιμονή του ίδιου ατάλαντου και ανειλικρινούς Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, να διαγράψει το θρήσκευμα από τις ταυτότητες ενώ δεν συνέτρεχε κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Ήταν τότε που ο θερμουργός Πρωθιεράρχης ζήτησε από τον λαό να βγεί στους δρόμους και να διατρανώσει το όχι του! Και κατάφερε να διοργανώσει δύο από τις μεγαλύτερες λαοσυνάξεις που έγιναν ποτέ σε δημόσιο χώρο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και να συγκεντρώσει εκατομμύρια Ελλήνων, όλων των ηλικιών στους δρόμους! Αυτό τρόμαξε τους πολιτικούς όλων των αποχρώσεων και από τότε μπήκε στο στόχαστρό τους.
Δεν έχει σημασία αν συμφωνεί κανείς ή όχι με την πρακτική αυτή των λαοσυνάξεων. Προσωπικά είχα διαφωνήσει αρχικά μαζί του και είχα αρθρογραφήσει σχετικά! Αλλά τελικά όταν είδα όλο αυτό τον κόσμο να συγκεντρώνεται για να διαδηλώσει εναντίον των αχρείων πολιτικών που εκμεταλλεύονται το λαό και τη χώρα, κατάλαβα ότι ο Χριστόδουλος ήξερε τί έκανε τότε!
Ας προσπαθήσει ο οποιοσδήποτε σήμερα, ακόμη και ο Οικουμενικός Πατριάρχης να συγκεντρώσει τόσο κόσμο σε ένα του κάλεσμα! Δεν θα τα καταφέρει! Πολύ περισσότερο ο νυν Αρχιεπίσκοπος. Σε μία ενδεχόμενη ανάλογη συγκέντρωση θα μαζευτούν απλώς οι ατάλαντοι αυλικοί του.
••Η τρίτη κάπως μεγαλύτερη κρίση προκλήθηκε όταν δημιουργήθηκε η διένεξη με το Φανάρι. Η εσωτερική αντιπολίτευση που είχε ο Χριστόδουλος από την πρώτη στιγμή εντός της Ιεραρχίας, φρόντισε να δημιουργήσει σκηνικό ανατροπής με φόντο το Φανάρι.
Ο Πατριάρχης επέδειξε ευήκοα ώτα στους αισχρούς διαδρομιστές που δρούσαν τότε υπόγεια, εντός και εκτός Ιεραρχίας και διέσπειραν ανυπόστατες φήμες κατά του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου και των προθέσεών του. Και τα κατάφεραν!
Σήμερα οι ίδιοι αυτοί διαβολείς της τότε κρίσης, απολαμβάνουν τα επίχειρα των δικών τους πράξεων τότε. Και έπονται χειρότερες γιαυτούς ημέρες.
Η κρίση έληξε λίγο μετά την ατιμωτική για τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και την Εκκλησία της Ελλάδος επιβολή του επιτιμίου της διακοπής κοινωνίας του Χριστόδουλου με το Φανάρι. Η τιμωρία αυτή θέριεψε την αγάπη του κόσμου προς τον Χριστόδουλο και προκάλεσε ανήκεστον βλάβη στη σχέση λαού και Μητρός Εκκλησίας! Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε επιλεγεί τότε από τις εταιρείες μετρήσεων να ανταγωνίζεται τον Χριστόδουλο σε δημοφιλία, λόγω της κρίσης που υπήρχε με την Κυβέρνηση Σημίτη, μετά την επιβολή της λεγόμενης ακοινωνησίας, ο Χριστόδουλος πέρασε στα υψηλότερα ποσοστά δημοτικότητας ενώ ο Πατριάρχης έπαθε καταβαράθρωση, γιαυτό και οι εταιρείες τον αφαίρεσαν έκτοτε από τις μετρήσεις.
••Η τελευταία κρίση ήταν το λεγόμενο εκκλησιαστικό τσουνάμι!
Τότε που τα ίδια παράλληλα αλλά εκ διαμέτρου αντίθετα κέντρα επιχείρησαν να πλήξουν ηθικά τον Χριστόδουλο και να τον μειώσουν στα μάτια του λαού που τον υπεραγαπούσε. Ήταν η πιο μεγάλη κρίση της Αρχιεπισκοπείας του, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε σκεφθεί και αυτή ακόμη την παραίτηση.
Βέβαια αυτοί που επιχείρησαν να τον … «δολοφονήσουν» δεν ήξεραν σκοποβολή! Όλες οι ενέδρες τους αποδείχθηκαν αδύναμες και άστοχες.
Το τσουνάμι πέρασε και ο Αρχιεπίσκοπος μπόρεσε πάλι να σταθεί στα πόδια του και να κερδίσει το λαό.Μάλιστα η δοκιμασία αυτή τον έκανε πιο ταπεινό και πιο νουνεχή.
••Η τελευταία δοκιμασία ήλθε με την ασθένειά του. Ο απρόσκλητος επισκέπτης ο θάνατος, ήλθε έξι μήνες πριν την μοιραία τελική αναχώρηση, με δύο ..»φυτευτούς» καρκίνους, για να τον προετοιμάσουν και να τον εξαγνίσουν πριν τη μεγάλη φυγή.
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε οσιακό τέλος. Παρά τα όποια λάθη του και τις ανθρώπινες αδυναμίες του, ο Θεός του έδωσε την ευκαιρία και τον χρόνο που χρειάζεται κάθε άνθρωπος για να προετοιμαστεί σωστά όταν οδεύει προς τον Κύριο και δημιουργό Του.
<< Και εγένετο σιγή εν τω ουρανώ ως ημιώριον>>.
Η μισή ώρα χρόνου που χρειάζεται κάθε άνθρωπος, για να ζητήσει συγνώμη και να κλείσει τις πληγές του, στο Χριστόδουλο δόθηκε πλουσιοπάροχα από τον Θεό.
Σήμερα εννέα χρόνια από την κοίμησή Του και 19 χρόνια από την εκλογή Του στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο των Αθηνών, νοιώθουμε ότι μας λείπει πολύ! Δεν είναι τυχαίο που 9 στους 10 Έλληνες, πιστεύει ότι ο Χριστόδουλος δεν έφυγε φυσιολογικά αλλά τον…. «έφυγαν».
Το κενό που μσς άφησε μεγάλο.
Και μάλιστα σε μία εποχή που η Εκκλησία μας έχει να διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο στην πατρίδα μας.
Δεν είναι τυχαίο που αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ο Χριστόδουλος τα είχε προφητεύσει! Τα είπε! Τα διακήρυξε!
Οι εφημερίδες ακόμη και αυτές που όσο ζούσε τον «σταύρωναν» σήμερα συναγωνίζονται ποιά θα εκδώσει πρώτη τα βιβλία με τη ζωή του ή τα απομνημονεύματα με τις προφητικές επισημάνσεις του, τα οποία συνέγραψε πολλά χρόνια πριν ξεκινήσει η κρίση!
Δυστυχώς η νέα γενιά Ιεραρχών, δεν διακατέχεται από τις ίδιες ανησυχίες! Κανείς δεν βλέπει το ίδιο μακριά που έβλεπε ο Χριστόδουλος ! Όλοι λουφάζουν και περιμένουν ξαπλωμένοι στο ντιβάνι της σιγουριάς που τους δίνει η ισοβιότητα της πρόσκαιρης εξουσίας που έχουν!
Δυστυχώς ούτε ο ίδιος ο Χριστόδουλος φρόντισε δυστυχώς να εκλέξει και να αναδείξει Ιεράρχες που θα έπαιρναν τη δική του σκυτάλη στα χέρια τους! Εκ των υστέρων φαίνονται όλα αυτά και αναδεικνύουν το μεγάλο κενό που υπάρχει!
Σήμερα η πατρίδα μας δοκιμάζεται! Ο λαός μας στενάζει! Και η Εκκλησία μας φαίνεται αλλά και είναι πιο αδύναμη από ποτέ και ανέτοιμη να αντιμετωπίσει τα γεγονότα και τις προκλήσεις!
Ας ελπίσουμε ότι ο Χριστόδουλος από εκεί που ευρίσκεται θα μεσιτεύσει προς τον Θεό για την ευημερία της πατρίδας μας και για να επέλθουν καλύτερες μέρες στη χώρα μας και στην Εκκλησία μας

Γράφει ο Σωτήρης Τζούμας

Πηγή εξαψαλμος

βιντεο kampanokroysia



Πότε και το πως θα εισακουστεί το αίτημα σου

Μην βιαζεσε αδελφε μου ο Θεός ξέρει το πότε και το πως θα εισακουστεί το αίτημα σου και εάν δεν γίνεται δεκτό από τον κύριο και Θεό μας είναι γιατί το σχέδιο που έχει για σένα είναι καλύτερο φτάνει να τον αγαπάμε και να κάνουμε υπακοή στο θέλημα του

Γράφει η Αλεξάνδρα Παπαδόπουλου

Η Θεία Ευχαριστία, ή Θεία Κοινωνία, ή Αγία Κοινωνία, ή Θεία Μετάληψη, ή Δείπνο του Κυρίου

Η Θεία Ευχαριστία, ή Θεία Κοινωνία, ή Αγία Κοινωνία, ή Θεία Μετάληψη, ή Δείπνο του Κυρίου αποτελεί το κυρίαρχο μυστήριο ή τελετή πολλών Χριστιανικών εκκλησιών. Κατά τη χριστιανική παράδοση αποτελεί "θεοσύστατο μυστήριο" διότι στον Μυστικό δείπνο ο Ιησούς προεικόνισε το μυστήριο, όπως περιγράφεται χαρακτηριστικά στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον. Η Θεία Κοινωνία μεταλαμβάνεται συνήθως με ψωμί και κρασί, τα οποία συμβολίζουν, ή μεταβάλλονται, ή μετουσιώνονται, ή συμμετουσιώνονται, σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Αυτός που μεταλαμβάνει τη Θεία Ευχαριστία συμμετέχοντας στο μυστήριο, συμμετέχει στο κοινό σώμα της εκάστοτε εκκλησίας. Εμφάνιση και ρόλος στη Χριστιανική κοινότηταΤο λειτουργικό πλαίσιο της Θείας Ευχαριστίας  Η Θεολογία της Θείας Ευχαριστίας Ορθόδοξη Εκκλησία Η Θεία Ευχαριστία αποτελεί το σπουδαιότερο μυστήριο της Εκκλησίας. Θεωρείται ότι αποτελεί πρόγευση των εσχάτων, της Βασιλείας του Θεού. Στο παρελθόν όλα τα υπόλοιπα μυστήρια τελούνταν μέσα στη Θεία Ευχαριστία, από τον 12ο αιώνα και μετά όμως άρχισαν να τελούνται χωριστά. Στη Θεία Ευχαριστία ο άρτος και ο οίνος, με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος μετατρέπονται-μεταβάλλονται σε «σώμα» και «αίμα» Κυρίου. Κατά τον Ιγνάτιο Φιλαδελεφείας αποτελεί «φάρμακον αθανασίας, αντίδοτον του μη αποθανείν αλλά ζην εν Χριστώ Ιησού δια παντός». Επίσης αναφέρει «την ευχαριστίαν σάρκα είναι του σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, την υπερ ημών των αμαρτιών παθούσαν, εν τη χρηστότητι ο Πατήρ έγειρε». Ο μεταλαμβάνων την θεία Ευχαριστία ενώνεται μυστικώς με τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Ο λόγος που καλείται Θεία Ευχαριστία προκύπτει από δύο λόγους, αφενώς διότι ο Ιησούς Χριστός πρωτού τα παραδόσει Ευχαρίστησε τον Πατέρα και αφετέρου διότι είναι Ευχαριστία και εκ μέρους των πιστών . Η Θεία Ευχαριστία κατά το ρηθέν του Ευαγγελιστή Ιωάννη αποτελεί για ένα ορθόδοξο το κέντρον της ζωής του. Αυτή η λεγόμενη και «αναίμακτη» θυσία, προσφέρεται ως ιλαστήριος, ικετήριος, ευχαρίστήριος θυσία προς την πραγματική αναίμακτον σταυρική θυσία του Χριστού, υπέρ πάντων των Αγίων, εξαιρέτως υπέρ της Υπεραγίας Θεοτόκου, των κεκοιμημένων και ζώντων και εν ασθενείες, των οδοιπορούντων, υπέρ πάντων και πασών. Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός δε, χαρακτηρίζει τη μεταβολή ως ανερμήνευτον και ανεξερεύνητον. Ο κάθε ορθόδοξος δε δύναται να μετέχει κατά βούληση αν δεν έχει προηγηθεί κάθαρση. Ο ιερός Χρυσόστομος αναφέρει «...ο μεν γαρ εναγείς και ακάθαρτος ουδέ εν εορτή δίκαιος...ο δε καθαρός και δια μετανοίας ακριβούς αποσμηξάμενος και πλημελλήματα και εν εορτή και αεί δίκαιος...». Έτσι προ του «φοβερού βήματος του Χριστού» απαιτείται εξομολόγηση, μετάνοια και νηστεία.
Στη χριστιανική εκκλησία του 1ου αιώνα ο όρος εὐχαριστία δεν είχε την ειδική έννοια που του αποδόθηκε αργότερα αλλά σήμαινε «απόδοση ευχαριστιών, ευγνωμοσύνη» αλλά και ευχαριστήρια προσευχή προς τον Θεό.  Στην Καινή Διαθήκη χρησιμοποιούνται οι όροι «κυριακὸν δεῖπνον» («δείπνο του Κυρίου», ) και «κλάση τοῦ ἄρτου» (το κοψιμο του ψωμιού), για να περιγράψουν το τελετουργικό γεύμα που ο Ιησούς Χριστός έδωσε εντολή στους μαθητές του να τηρούν λέγοντας: «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν». Από τα τέλη του 1ου αιώνα, σύμφωνα με τη Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων, φαίνεται ότι άρχισε να καθιερώνεται η ονομασία «ευχαριστία» με την τεχνική αυτή σημασία.  Προφανώς αυτό συνέβη καθώς οι προσευχές πριν από το αναμνηστικό δείπνο άρχιζαν συνήθως με τα λόγια: «Εὐχαριστοῦμέν σοι, πάτερ ἡμῶν». .Κατά τα πρώτα αποστολικά χρόνια η Θεία Ευχαριστία αποτελούσε το κέντρο της λατρευτικής ζωής των Χριστιανών. Με αυτή συνδέονταν όλες οι άλλες λατρευτικές και πνευματικές εκδηλώσεις της εκκλησίας. Στη Θεία Ευχαριστία συμμετείχαν όσοι ήσαν βαπτισμένοι, ενώ συνδυαζόταν με κοινή εστίαση των πιστών, τις λεγόμενες «αγάπες». Με βάση την Καινή Διαθήκη ,η Θεία Ευχαριστία τελείτο συνήθως σε ιδιωτικές κατοικίες. Το εκκλησιαστικό γεγονός τελούνταν με συμμετοχή όλων των πιστών της εκάστοτε τοπικής εκκλησίας, με εξαίρεση ορισμένων ιουδαιοχριστιανικών ομάδων τις Μικράς Ασίας. Η Θεία Ευχαριστία περιείχε «κλάση» του άρτου, την «ευλογία» του ποτηρίου αλλά και κατήχηση με ανάγνωση γραφών, προφητείες, προσευχές και ύμνους. Οι αγάπες κατά το 2ο αιώνα διαχωρίστηκαν από την Θεία Ευχαριστία λόγω καταχρήσεων που παρουσιάστηκαν.Αρχικά τελείτο καθημερινώς τις απογευματινές ώρες. Ήδη όμως κατά τον 1ο αιώνα ξεχώριζε η τελούμενη Θεία Ευχαριστία της Κυριακής. Μάλιστα κατά την Κυριακή τελούνταν δύο συνάξεις μια «εωθινή» και μια «εσπερινή» κατά την οποία και τελείτο η Θεία Ευχαριστία. Ο λόγος για τον οποίο όμως μεταφέρθηκε πρωί η σύναξη, σήμερα δε βρίσκει πειστικές εξηγήσεις. Επικράτησε η άποψη πως η κατηγορία του Πλινίου κατά των Χριστιανών ως «μυστική εταιρία» και ο διωγμός που εξαπέλυσε οδήγησε την εκκλησία να μεταθέσει στην «εωθινή» σύναξη της Κυριακής τη Θεία Ευχαριστία και εν συνεχεία να καθιερωθεί. Αυτό όμως τελικά δε φαίνεται αρκετά πειστικό, αφού αυτή η μεταφορά τελικά δεν απάλλασσε από τις όποιες υποψίες τους χριστιανούς, που συνέχισαν την τέλεσή της.
Ο τρόπος τελέσεως της Θείας Ευχαριστίας κατά τον πρώτο αιώνα παραμένει σήμερα σχεδόν άγνωστος λόγω κυρίως «απόρρητης πειθαρχίας» (disciplina arcani) που επικρατούσε στους εκκλησιαστικούς κύκλους της εποχής, που είχαν μάλιστα οδηγήσει τους αντιπάλους και πολέμιους του χριστιανισμού σε δαιμονοποίηση του Ευχαριστιακού γεγονότος. Οι μόνες πληροφορίες που διαθέτουμε έχουν έμμεσο χαρακτήρα αναφορών, όπως ότι η λειτουργία που τελείτο είχε μέρη διδακτικό και μυστηριακό, εξού και οι κατηχούμενοι απαγορευόταν να παρακολουθήσουν. Σε μια προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση μάλιστα ο H. Lietzmann θεωρεί πως πρέπει να γίνει μια διάκριση του Κυριακού δείπνου σε δύο τύπους, εκ των οποίων ο ένας ήταν δείπνος συναδελφώσεως και ενότητας των χριστιανών μεταξύ τους και προς τον Κύριο, ο δε άλλος ήταν μυστηριακός δείπνος σε ανάμνηση της θυσίας του Κυρίου. Έτσι ο πρώτος ταυτιζόταν προς τη συνεστίαση του Χριστού με του μαθητές του, που τελείτο από την πρώτη χριστιανική κοινότητα της Παλαιστίνης, ενώ ο δεύτερος με το μυστικό δείπνο και τελείτο από τις Ελληνικές κοινότητες των χριστιανών.Κατά το 2ο αιώνα υπάρχει σχετική γραμματεία η οποία συνδυασμένα μας δίνει κάποιες πληροφορίες. Κατά το πρώτο μέρος απαγγέλλονταν αναγνώσματα από προφητικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης ή τους ψαλμούς, πραγμοτοποιείτο κήρυγμα του προεστώτος αλλά και η ανάγνωση ευχών. Ο Τερτυλλιανός υπαινίσσεται και απαγγελία ψαλμών και ύμνων. Στο μυστηριακό μέρος κατά τον Ιουστίνο, έχουμε ασπασμό ειρήνης, προσφορά τιμίων δώρων και ολοκληρωνόταν με την Θεία Ευχαριστία. Το «σώμα» το προσέφερε ο επίσκοπος, ενώ το «αίμα» με το Άγιο ποτήριο ο διάκονος. Το «σώμα» Κυρίου δύνατο να ληφθεί και μετά το πέρας της συνάξεως, όπως δύνατο να το λάβουν και όσοι δεν παρευρίσκονταν στην ευχαριστιακή σύναξη. Επίσης ο Ιουστίνος αναφέρει «κράση» δηλαδή ανάμιξη ύδατος και οίνου. Οι πιστοί όταν λάμβαναν τον άρτο ήσαν ιδιαίτερα προσεκτικοί ώστε να μην πέσουν ψυχία, ενώ τηρείτο συγκεκριμένη στάση των χειρών κατά τη παράδοση, ήτοις το αριστερό χέρι σφιχτά κάτω από το δεξί.


Η Αγιοτέρα πάντων και καθαροτέρα όλων,

Στην ζωή όλων μας, έρχονται ώρες που φεύγει ο ήλιος και χάνεται και παγώνουνε όλα και γύρω και μέσα μας… Όμως δεν είμαστε μόνοι μας. ...
περισσοτερα

Γράφει ο  Μωυσής μοναχός

πηγή panagia-ierosolymitissa.blogspot.gr

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Tο πολύτιμο δώρο του Θεού στον άνθρωπο

Η καρδιά είναι το πολύτιμο δώρο του Θεού στον άνθρωπο! Η καρδιά κατευθύνει, συλλαμβάνει ιδέες, σχεδιάζει, οργανώνει την ζωή του ανθρώπου. «Εργάτης» – «εκτελεστής» της καρδιάς είναι ο νους. Η καρδιά δίνει εντολές και ο νους τις πραγματοποιεί!Η καρδιά καταγράφει όλες τις λεπτομέρειες, τις διαθέσεις και επιθυμίες στην ζωή του ανθρώπου, όπως το μαύρο κουτί στα αεροπλάνα καταγράφει τα πάντα σε όλες τις πτήσεις.Αυτήν την καρδιά θα μας ζητήσει στο τέλος ο Θεός και θα δει εκεί αν ζήσαμε και προσπαθήσαμε «κατά την καρδίαν» μας!Θέλει προσοχή! Δεν παίζουμε με την καρδιά, γιατί αν πονέσει δεν υπάρχει παυσίπονο να εξαλείψει τον πόνο της! Την καρδιά την ξεκουράζουμε, την απαλλάσσουμε από περιττά βάρη με την εξομολόγηση, και την αφήνουμε να χτυπά ελεύθερα …..«τικ – τακ»….. στον ρυθμό της, δίνοντας και τον ρυθμό στην ζωή μας, ώστε να βαδίζουμε ρυθμικά και αρμονικά – καρδιακά!Η καρδιά είναι η φωλιά της αγάπης! Η σιωπή είναι η γλώσσα της καρδιάς και μέσα στην σιωπή ξεχωρίζει μόνο ο παλμός της καρδιάς που είναι ο αρμονικός ήχος της αγάπης. Η γλώσσα της καρδιάς είναι η κοινή γλώσσα των ανθρώπων. Μόνο μ’ αυτήν μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους! Ας πλησιάσουμε καρδιακά τον πλησίον μας ώστε να καταφέρουμε να εκτελέσουμε και την εντολή του Χριστού, που λέει: «αγαπάτε αλλήλους»! Η αγάπη είναι το μόνο φάρμακο που μπορεί να θεραπεύσει τον κόσμο μας από την κατάσταση που έχει περιέλθει σήμερα, και βρίσκεται σίγουρα μέσα στις καρδιές όλων!Σε μας απομένει να ανοίξουμε μόνο την καρδιά μας. Αυτή τότε, η αγάπη, θα περιχυθεί παντού και σαν μαλακτικό θα λειάνει τις ατέλειες και τις διαφορές στις σχέσεις των ανθρώπων!Αυτήν την αγάπη ήρθε και ο Χριστός με την Ανάστασή Του να γεμίσει τον κόσμο, ανοίγοντας ο Ίδιος τις καρδιές μας, οι οποίες είχαν σφραγιστεί σαν τάφοι εξαιτίας της σκληροκαρδίας μας!
Χριστός ανέστη!
Γραφει ο Αρχιμ. Βαρθολομαίος
Πηγή exapsalmos.gr

Δημοφιλείς αναρτήσεις

“Μητροπόλεις”

“Μητροπόλεις”
Στην ενότητα “Μητροπόλεις” μπορείτε να ενημερωθείτε για την διοικητική δομή και την οργάνωση της εκκλησιαστικής ζωής, ανά Ιερά Μητρόπολη, για τα μοναστικά κέντρα, την τοπική αγιολογία και το κοινωνικό έργο. Για πρακτικούς λόγους έχουν συμπεριληφθεί εκτός των Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος και οι Μητροπόλεις της ημιαυτονόμου Εκκλησίας της Κρήτης, καθώς και οι υπαγόμενες απευθείας στη διοίκηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου. Για καθεμία από τις Μητροπόλεις δημοσιεύουμε τις διευθύνσεις επικοινωνίας, τα τηλέφωνα και τους διαδικτυακούς τόπους, όπου υπάρχουν. Σε πολλές από τις Μητροπόλεις, στο Αρχείο Ειδήσεων, μπορείτε, τέλος, να πληροφορηθείτε για σημαντικά δρώμενα και τη ζωή της τοπικής Εκκλησίας.

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ
CLIK ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ