*Χριστέ, το φως το αληθινόν*διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.*...

Translate

Συνολικές προβολές

Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι

Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι
Κομποσκοίνι ή Κομβοσχοίνι ονομάζεται ένα σχοινί από, συνήθως, μαύρο μάλλινο ή μεταξένιο νήμα πλεγμένο σε κόμπους. Πρόκειται για ένα βοήθημα προσευχής για μοναχούς, κληρικούς αλλά και λαϊκούς της Ορθόδοξης Χριστιανικής θρησκείας.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

"Κλίμαξ" ΛΟΓΟΣ ΔΕΚΑΤΟΣ ΟΓΔΟΟΣ Περί ύπνου και προσευχής

1. Ο ύπνος είναι σπουδαίο συστατικό της φύσεώς μας, απεικόνισις του θανάτου, αργία των αισθήσεων.
Είναι μέν ένας, αλλά όπως και η επιθυμία, έχει πλείστες αιτίες και αφορμές. Δηλαδή προέρχεται άλλοτε από την ανθρώπινη φύσι, άλλοτε από τα φαγητά και άλλοτε από τους δαίμονες. Μερικές φορές ίσως και από πολύ υπερβολική νηστεία, από την οποία εξασθενημένη η σάρκα, ζητεί να αυτοπαρηγορηθή με τον ύπνο.
2. Όπως η πολυποσία εξαρτάται και ενισχύεται από την κακή συνήθεια, έτσι και η πολυυπνία. Γι΄ αυτό ιδιαιτέρως στις αρχές της αποταγής ας αγωνισθούμε εναντίον της. Διότι είναι πολύ δύσκολο να θεραπεύση κανείς μία μακροχρόνια συνήθεια.
3. Ας παρακολουθήσωμε και θα ιδούμε πώς ενώ σημαίνει η πνευματική σάλπιγξ, δηλαδή το σήμαντρο, ορατώς μέν συναθροίζονται οι αδελφοί, αοράτως δε συνάγονται οι εχθροί. Έτσι άλλοι δαίμονες έρχονται στο κρεββάτι, μόλις σηκωθούμε, και μας πιέζουν να ανακλιθούμε πάλι. «Μείνε, μας λέγουν, έως ότου συμπληρωθούν οι προοιμιακοί ύμνοι, και έπειτα πηγαίνεις στην Εκκλησία». Άλλοι, ενώ παριστάμεθα στην προσευχή, έρχονται και μας βυθίζουν στον ύπνο. Άλλοι προξενούν έντονη και απροσδόκητη κοιλιακή ενόχλησι. Άλλοι μας προτρέπουν να ανοίγωμε συζητήσεις μέσα στο Κυριακό. Άλλοι παρασύρουν τον νου μας σε αισχρούς λογισμούς. Άλλοι μας κάνουν να ακουμπούμε σαν κουρασμένοι στον τοίχο. Ενίοτε μάλιστα συμβαίνει να μας προκαλούν και πάρα πολλά χασμουρητά. Μερικοί από αυτούς επροκάλεσαν πολλές φορές γέλωτα τον καιρό της προσευχής, ώστε να κάνουν τον Θεόν να αγανακτήση εναντίον μας. Άλλοι μας βιάζουν να διαβάζωμε γρήγορα το Ψαλτήριο από ραθυμία, και άλλοι μας προτρέπουν να ψάλλωμε αργά από φιληδονία. Μερικές μάλιστα φορές κάθονται και στο στόμα μας και το καθιστούν κλειστό και δυσκολοάνοικτο.
4. Εκείνος πού αναλογίζεται ότι προσευχόμενος ίσταται ενώπιον του Θεού και το αισθάνεται αυτό στην καρδιά του, θα είναι στύλος ακλόνητος και δεν θα εμπαίζεται από κανένα δαίμονα από όσους προανέφερα.
Ο πραγματικός υποτακτικός, πολλές φορές μόλις σταθή στην προσευχή, γίνεται όλος φωτεινός και πασίχαρος∙ διότι είναι ο πύκτης παρασκευασμένος και φλογισμένος από πρίν με την ανόθευτη διακονία και υπακοή.
5. Σε όλους είναι δυνατόν να προσεύχωνται μαζί με το πλήθος των αδελφών, σε πολλούς όμως είναι πιο ταιριαχτό μόνο με έναν ομόψυχο. Όταν υμνής τον Θεόν με το πλήθος, δεν μπορείς να κάνης άϋλη προσευχή. Ας έχης όμως τότε ως νοερά εργασία την θεωρία των ψαλλομένων ή πάλι κάποια ωρισμένη προσευχή, έως ότου τελειώση ο στίχος του πλησίον σου.
6. Δεν επιτρέπεται να ασκής την ώρα της προσευχής κάποιο πάρεργο, για να μην ειπώ κάτεργο. Αυτό άλλωστε το εδίδαξε σαφώς ο Άγγελος πού εμφανίσθηκε στον Μέγαν Αντώνιο.
7. Η κάμινος δοκιμάζει τον χρυσό∙ η δε παράστασις στην προσευχή, τον ζήλο και την αγάπη των μοναχών προς τον Θεόν.
Εργασία επαινετή! Όποιος την κατέκτησε, και τον Θεόν πλησιάζει και τους δαίμονες εκδιώκει.

Πηγή Ι.Μ.Παρακλήτου

Τό μυστήριο τῆς Μετανοίας εἶναι τό μυστήριο τῆς ἀληθινῆς ψυχο-θεραπείας.

Ὁ μετανοῶν αὐτομέμφεται, αὐτοκατηγορεῖται, ταπεινώνεται ὁπότε ἑλκύει τή Θεία Χάρη. Ἡ κορύφωση τῆς μετάνοιας εἶναι ἡ ἐξομολόγηση σέ Πνευματικό Ὁδηγό ὅλης μας τῆς ζωῆς. Ἡ προσοχή μετά τήν ἐξομολόγηση, ὥστε νά μήν ἐπαναλάβουμε τά λάθη τοῦ παρελθόντος καί ἡ προσπάθεια νά πράξουμε τά ἀντίθετα καλά καί σωστά ὁλοκληρώνει τήν ψυχοθεραπευτική διαδικασία.
Ἡ ἐξομολόγηση ὅλης μας τῆς ζωῆς, καλό εἶναι νά ἐπαναλαμβάνεται ἀπό καιροῦ εἰς καιρόν. Ἡ γενική αὐτή ἐξομολόγηση, δίδασκε ὁ πολυχαρισματοῦχος καί σοφός ὅσιος Γέροντας  Πορφύριος, θεραπεύει τόν ἄνθρωπο ὄχι μόνο ἀπό τίς βλάβες τῶν προσωπικῶν του ἁμαρτιῶν, ἀλλά καί ἀπό τά ποικίλα ψυχολογικά τραύματα καθώς καί ἀπό τά βιώματα τῶν προγόνων του. Τήν γενική αὐτή ἐξομολόγηση ὁ ἅγιος Γέροντας τήν ὀνόμαζε θεία ψυχανάλυση. Ἀπό αὐτή τήν ὀνομασία πήραμε ἀφορμή νά δώσουμε στό ἱστολόγιό μας τον τίτλο ΘΕΙΑ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ καί τήν διεύθυνση: agiapsychanalysi.
Αὐτή ἡ σπουδαία λειτουργία τοῦ Μυστηρίου τῆς ἐξομολόγησης (δηλ. ἡ θεραπεία τῶν ψυχολογικῶν τραυμάτων τοῦ ἀνθρώπου), μᾶς ἀποκαλύφθηκε ἀπό τόν Ἅγιο Γέροντα Πορφύριο.
Διηγεῖται πνευματικό του παιδί: «Ὁ Γέροντας ἔβλεπε μέσα στήν ψυχή τῶν ἀνθρώπων ὅ,τι τοῦ ἀποκάλυπτε ὁ Θεός. Γιά ἕνα γνωστό μου, μοῦ εἶπε: «Βλέπω μέσα στήν ψυχή του, ὄχι πολύ καθαρά, ἕνα κακό πρᾶγμα. Εἶναι τραῦμα, εἶναι παλιό, εἶναι δαιμονικό. Δέν ξέρω τί ἀκριβῶς εἶναι αὐτό. Μπορεῖ ὁ Θεός νά μοῦ τό φανερώσει ἀργότερα». Καί μετά ἀπό μερικές ἑβδομάδες: «Αὐτό τό κακό πρᾶγμα, πού εἶδα στήν ψυχή του, μπορεῖ νά φύγει, ἀλλά μόνο ἄν ἐκεῖνος ἁγιασθεῖ. Μέ τήν ἁγιότητα ἀλλάζει ὁ ἄνθρωπος. Ὅσο ἁμαρτωλός κι ἄν εἶναι, φεύγουν τά ψυχικά τραύματα. Σήμερα οἱ γιατροί τά λένε ψυχασθένειες, ἐνῶ στήν πραγματικότητα εἶναι δαιμονική ἐπίδραση καί ὀφείλεται στίς ἁμαρτίες»[1].
Μαζί μέ τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν του, ὁ ἄνθρωπος ὅταν ἐξομολογεῖται, μετανοεῖ καί διορθώνεται-ἐξαγιάζεται λαμβάνει τήν ἴαση ἀπό τίς πληγές, πού τοῦ προξένησε ὁ πονηρός, ὁ κόσμος καί ἡ δική του ἀμέλεια καί ραθυμία.
«Δόξα τῷ ἐν Τριάδι Θεῷ» παρατηρεῖ ὁ π. Σαράντης Σαράντος, «πού θεσμοθέτησε αὐτόν τόν τρόπο συγχωρήσεως τῶν ἀνθρώπων καί ἐντάξεώς τους στήν ἁγία Ποίμνη τῆς Ἐκκλησίας μας. Δόξα τῷ ἐν Τριάδι Θεῷ πού ἔδειξε καί ἀδιάκοπα δείχνει τό ἄμετρο ἔλεός Του καί προετοιμάζει τό φθαρτό πλάσμα του στήν αἰώνια προσωπική ἐπικοινωνία μαζί Του, ξεκινώντας ἀπό τό λυτρωτικό διάλογο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως.
Ἄνθρωποι στιγματισμένοι μέ ἠθικά, ψυχολογικά, νευρολογικά, κοινωνικά, συζυγικά καί οἰκογενειακά ἤ ἄλλα προσωπικά προβλήματα θεραπεύονται καί προοδευτικά ἑτοιμάζονται γιά νά συμμετάσχουν στή νέα ἀπέραντη οἰκογένεια τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν»[2]. Ἡ θεραπευτική ἐνέργεια τοῦ μυστηρίου τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως ἀγκαλιάζει ὁλόκληρη τήν ψυχοσωματική ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου.
 «Τήν ὥρα πού τά λές στόν ἐξομολόγο» δίδασκε ὁ Ἅγιος Γέροντας Πορφύριος,  «ἔρχεται  ἡ Θεία Χάρη καί σέ ἀπαλλάσει ἀπ΄ὅλα τά ἄσχημα βιώματα καί τίς πληγές καί τά ψυχικά τραύματα καί τίς ἐνοχές, διότι, τήν ὥρα πού τά λές, ὁ ἐξομολόγος εὔχεται θερμά στόν Κύριο γιά τήν ἀπαλλαγή σου»[3]. Ὑπάρχουν καταστάσεις, πού ζεῖ ὁ ἄνθρωπος ἤ «συμπεριφορές» στίς ὁποῖες ὑποδουλώνεται, καί οἱ ὁποῖες ὁφείλονται σέ τραύματα τῆς ἐμβρυϊκῆς ἤ παιδικῆς του ἡλικίας.
«Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἔχει πάρει μέσα του καί τά βιώματα τῶν γονέων του καί εἰδικά τῆς μητέρας»[4]. Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, πού «ἀκτινοβολεῖται» ἀπό τόν πνευματικό, στήν διάρκεια μιᾶς Γενικῆς Ἐξομολόγησης, ἐπουλώνει αὐτές τίς ἀνοιχτές αἱμορροοῦσες πληγές.
«Ἡ Θεία Ψυχανάλυση», ὅπως ἀποκαλοῦσε ὁ ὅσιος Γέροντας, τήν ἀνωτέρω διαδικασία τῆς Γενικῆς ἐξομολόγησης, εἶναι αὐτή, πού ὁδηγεῖ στήν ἀληθινή ψυχοθεραπεία. Ἐξωτερικά ἡ Γενική Ἐξομολόγηση, ὅπως τήν περιγράφει ὁ Γέροντας, μοιάζει μέ τήν ψυχανάλυση. Στήν πραγματικότητα εἶναι κάτι πάρα πολύ ἀνώτερο καί ἀποτελεσματικότερο. Στήν «κοσμική ψυχανάλυση» γίνεται μία ἀναμόχλευση τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, χωρίς ὅμως δυνατότητα θεραπείας. Εἶναι μία «ἀτέλειωτη κουβέντα» πού δέν ὁδηγεῖ πουθενά, ἀλλά ἀντίθετα μπορεῖ καί νά βλάψει.
Διά τῆς «κοσμικῆς ψυχανάλυσης» γίνεται καί ζημία, ἀφοῦ ὅταν κανείς:
 α)θυμᾶται τό παρελθόν καί
β) ἀσχολεῖται μέ τά ὄνειρα
(καί τά δύο αὐτά οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἀπαγορεύουν νά τά κάνουμε) δέν κάνει τίποτε ἄλλο ἀπό τό  νά ἀνακατεύει τόν βοῦρκο. Σάν ἀποτέλεσμα ἔχουμε τό θόλωμα τῆς ψυχῆς καί τήν ἀνάδοση δυσωδῶν ἀναθυμιάσεων, πού μολύνουν ἀκόμη περισσότερο τόν ἄνθρωπο.
Ἡ Γενική Ἐξομολόγηση  ὅμως, ἐπειδή διοχετεύει τήν θεραπευτική Χάρη, στό συνειδητό καί τό ἀσυνείδητο τοῦ ἀνθρώπου, ἐνεργεῖ σάν μία «θεία ψυχανάλυση καί ψυχοθεραπεία ἀληθινή».
Ὁ π. Πορφύριος ἀναφέρει τέτοιες περιπτώσεις θεραπείας διά τῆς Γενικῆς Ἐξομολόγησης.
Γιά μία κυρία πού τήν ἐξομολόγησε ἔλεγε: «Τήν παρακολουθοῦσα (τήν ὥρα πού τήν ἐξομολογοῦσε) μέσα στήν ψυχή της κι “ἔβλεπα” ὅτι πήγαινε Χάρη μέσα της, ὅπως τήνε κοίταζα ἐγώ»[5].
 Ὁ πνευματικός ὅταν εὔχεται ἐκπέμπει ἀκτίνες θείας Χάρης πού θεραπεύουν τόν ἐξομολογούμενο. «Ὅλοι οἱ πνευματικοί, οἱ ἐξομολόγοι, ἔχουν αὐτήν τήν χάρη» ἔλεγε ὁ Γέροντας «κι ὅταν εὔχονται, τήν ἐκπέμπουν ὡς ἀγωγοί»[6].
Συμβούλευε κάποτε πνευματικό του παιδί τά ἑξῆς:«Νά γίνεται, παιδί μου, κατά καιρούς στή ζωή μας καί μιά γενική ἐξομολόγηση, διότι διάφορα ψυχολογικά τραύματα ἤ διάφορα σοβαρά συμβάντα μᾶς δημιουργοῦν σωματικές ἀσθένειες. Στήν ἐξομολόγηση νά μή λέμε μόνο τά ἁμαρτήματά μας ἀλλά καί τούς διάφορους λογισμούς, π.χ. φόβου, λύπης, χαρᾶς, στενοχώριας πού περνᾶμε ἀπό διάφορα γεγονότα ἤ συμβάντα, ὅπως σεισμούς, θανάτους ,γάμους, ὀλιγοπιστίες κ.λ.π.»[7]
Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης
http://Hristospanagia3.blogspot.com

Τά πάθη καί ἡ κατάθλιψη - Τί εἶναι καί πῶς θεραπεύονται (Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου) - Νέο βιβλίο
[1] Κωνσταντίνου Γιαννιτσιώτη, «Κοντά στον γέροντα Πορφύριο». Έκδοση Ιερού Γυναικείου Ησυχαστηρίου η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Αθήναι, 1995, σελ. 122
[2] Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου, ἐφημερίου Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου, Περί ἐξομολογήσεως, http://www.orthros.org/Greek/Keimena/K-PeriExomologisews.htm
[3] Βίος καί Λόγοι Ζ΄, σελ. 370.
[4] Βίος καί Λόγοι Ζ΄, σελ. 369.
[5] Βίος καί Λόγοι, Ζ΄,σελ. 371.
[6] Βίος καί Λόγοι, Ζ΄,σελ. 372.
[7] Ἀναστασίου Τζαβάρα, Ἀναμνήσεις ἀπὸ τὸν γέροντα Πορφύριο, Ἀθήνα 2001, σελ. 141

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Ο Καλαβρύτων Αμβρόσιος: Να κοιμάσθε ήσυχοι! Το ξεπούλημα της Ελλάδος προχωράει ακάθεκτα!

ΑΝΤΙΟ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ, ΓΕΙΑΣ ΣΑΣ ΘΡΑΚΗ ΚΑΙ ΘΡΑΚΙΩΤΕΣ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ!
ΑΝΤΆΛΛΑΓΜΑ;
Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΤΟΥ Κ. ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΏ!

Με δόξα και τιμή, δυστυχώς, υποδεχόμεθα σήμερα τον κ. Γκιλντιρίμ, τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας, δηλ. ένα εκπρόσωπο της Χώρας, η οποία κάθε μέρα μας παρενοχλεί στρατιωτικά, παραβιάζει τα σύνορα μας, τα εναέρια και τα θαλάσσια, ενώ συγχρόνως δηλητηριάζει εθνικοθρησκευτικά και υπονομεύει την ενότητα του πληθυσμοού της Ελληνικής Θράκης!

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ στην Ελλάδα μας γιά να αυξήσει τις αγαπητικές σχέσεις των δύο Χωρών! Έρχεται για να υπονομεύσει την εθνική μας ακεραιότητα! ‘Ερχεται, για να κατακτήσει την Χώρα μας με όπλο τις διπλωματικές σχέσεις και με Συνεργούς αυτούς τους άθεους και απάτριδες, τους αριστερούς, που -δυστυχώς- μας κυβερνούν με τον τίτλο «Πρώτη φορά Αριστερά»!

Ο Πρωθυπουργός μας κ. Τσίπρας αδιάντροπα ξεπουλάει ό,τι εθνικό, ό,τι ιερό, ό,τι ιστορικό, δηλ. ό,τι έχει κατακτηθεί με αίμα, μόνο και μόνο για να διατηρηθεί στην Εξουσία! Πάει το αεροδρόμιο, πάει ο εναέριος διάδρομος, πάνε οι μεγάλοι παραγωγικοί Οργανισμοί, όπως η Δ.Ε.Η. κλπ., πάει η ΕΡΓΟΣΕ, πάει…..πάει….πάει… Τι να πρωτοαναφέρω και τι να παραλείψω;

Ο Πρωθυπουργός, που προεκλογικά έδειχνε μια -υποκριτική τώρα πιά- λεβεντιά, τα πουλάει όλα, μά όλα! Βολεύτηκε ο ίδιος, βόλεψε τους δικούς του, ακόμη και την γυναίκα του διώρισε στο Πολυτεχνείο και τώρα…..κοιμάται ήσυχος! «Άσε τα κορόϊδα, τον ελληνικό Λαό, νά κοιμούνται», λέει στον εαυτό του! «Δεν καταλαβαίνουν τίποτα»!

Χαρακτηριστική είναι η παρακάτω φωτογραφία!

βλ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, 18.06.2017

Σας ερωτώ: αυτή η έκφραση είναι έκφραση του προσώπου Πρωθυπουργού μιάς ένδοξης Χώρας; Εκφράζει άραγε την εθνική μας ταυτότητα, την εθνική μας υπερηφάνεια; Ο ξένος παράγων τον έχει σφικταγκαλιασμένο από τον λαιμό, δηλ. τον πνίγει…., και ο κ. Τσίπρας το ……απολαμβάνει! Κλείνει τά μάτια καί ….ονειρεύεται! ΑΙΣΧΟΣ! Ως Έλλην πολίτης ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ!

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός, έπειτα από τις επίσημες σχέσεις και εκδηλώσεις στην Αθήνα, θα μεταβεί στην Θράκη ως απλός Τούρκος Πολίτης!!! Δηλ. εκεί ψηλά στη Θράκη, την οποία η Τουρκία με επιμονή διεκδικεί, ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ από παράγοντες του Ελληνικού Κράτους! Θα κινείται μόνος και ανεξέλεγκτος, έτσι όμως θα μπορεί να υπονομεύσει τήν ενότητα του πληθυσμού, θα δώσει φτερά στους υποτιθέμενους δικούς του-Τούρκους-πολίτες της Θράκης, θα διχάσει και «εν δυνάμει» θα καθυποτάξει την Θράκη! Έπειτα από λίγο καιρό τελικά ο Σουλτάνος κ. Ερντογκάν θα προβάλει στο προσκήνιο και θα απαιτήσει την προσάρτιση της Θράκης στην Τουρκία, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα από τά «ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ» του Πρωθυπουργού του!

Έλληνες Αδελφοί μου,

Διερωτώμαι στην Ελλάδα τώρα πιά δεν υπάρχουν Έλληνες; Δεν βλέπουν την υπονόμευση της Χώρας; Δεν αισθάνονται την προδοσία, που συντελείται σε όλους τους τομείς, τον οικονομικό, τον διπλωματικό, τον θρησκευτικό, τον εδαφικό, τον εθνικοπατριωτικό;

Γιατί δεν υπάρχουν φωνές; Ακούσθηκε μόνο μία φωνή! Ο Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Παντελεήμων βροντοφώναξε:
«Η ΘΡΑΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ ΚΑΙ ΤΖΑΜΙΑ, ΑΛΛΑ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΜΠΑΝΑΡΙΑ»! Μπράβο, Αδελφέ! Σε ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας.

Περιμένουμε και τις φωνές των υπολοίπων:
Του κ. Προέδρου της Δημοκρατίας,
Της Ιεράς Συνόδου, της Εκκλησίας,
Των Αρχηγών των άλλων Πολιτικών Κομμάτων,
της Ακαδημίας Αθηνών,
Της Ηγεσίας του Στρατεύματος,
Των Επιστημονικών, πατριωτικών, επαγγελματικών κλπ Συλλόγων
Την φωνή ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ και ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΔΕΛΦΟΙ,
Να κοιμάσθε ήσυχοι! Το ξεπούλημα της Ελλάδος προχωράει ακάθεκτα!
Σε λίγο οι ΑΛΛΟΙ θα είναι τα αφεντικά μας Κι εμείς οι δουλοπάροικοι!
Ξένοι στο σπίτι μας!
Εργάτες στο χωράφι μας!
Τα τζαμιά θα δεσπόζουν καί οι Ορθόδοξοι Ναοί θα γκρεμίζωνται!
Η Ελληνοχριστιανική μας παράδοση θα είναι στον τάφο της λησμονιάς!
Άλλωστε, μας τα είπε τόσο καθαρά ο κ. Φίλης!
(βλ. ΤΟ ΒΗΜΑ, 18.06.2017, σελ.12)

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ Αίγιον, 19.06 2017

Ας εφαρμόζουμε τον λόγο (Νόμο) του Θεού και ας τον γνωστοποιούμε πάντοτε σε όποιον δεν τον γνωρίζει μέχρι σήμερα

Κήρυκας θείου λόγου
 Γεώργιος Παπαδόπουλος
          Χιος
Στο Β’ Κεφάλαιο της προς Ρωμαίους επιστολής του, ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, κάνει μνεία στον Νόμο του Θεού και τον νόμο της ανθρώπινης συνείδησης.  Ειδικότερα, στους στίχους 10-16, οι οποίοι αναγιγνώσκονται ως Αποστολικό ανάγνωσμα στη Θεία Λειτουργία της πρώτης Κυριακής μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων, δίδονται ουράνια, θεϊκά, θεσπέσια μηνύματα στους πιστούς χριστιανούς, αλλά και κάθε μελετητή της Αγίας Γραφής.
Μηνύματα, από τα οποία συνεπάγεται ότι, αφενός ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις και αφετέρου οι χριστιανοί οφείλουν να πράττουν-εφαρμόζουν τον λόγο-Νόμο του Θεού, όχι απλά να τον ακούν.
Στους στίχους, λοιπόν, αυτούς ο ιερός Απόστολος αποδίδει τιμή και δόξα στον καθένα, που κάνει το καλό, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή φυλής, διότι ο Θεός δεν μεροληπτεί: “Αδελφοί, δόξα και τιμή και ειρήνη παντί των εργαζομένω το αγαθόν, Ιουδαίω τε και Έλληνι’ ου γαρ εστί προσωποληψία παρά τω Θεώ” (Ρωμ. Β’, 10).
Έπειτα, δίδει με ευκρίνεια, αλλά και κάθε λεπτομέρεια, το μήνυμα της κρίσης των ανθρώπων που αστοχούν, που διαπράττουν την αμαρτία και τις συνέπειες που απορρέουν από αυτή και θα φανούν όλα τούτα κατά την τελική κρίση του Θεού. Λέει: “Όσοι γαρ ανόμως ήμαρτον, ανόμως και απολούνται. Και όσοι εν νόμω ήμαρτον, δια νόμου κριθήσονται” (στ. 11-12). Δηλαδή, όσοι αμάρτησαν χωρίς τον νόμο (του Θεού, δηλαδή τον λόγο του ιερού Ευαγγελίου και της Αγίας Γραφής γενικότερα), χωρίς τον νόμο και θα χαθούν, και όσοι αμάρτησαν ενώ ήσαν υπό τον νόμο (δηλαδή ενώ ήσαν χριστιανοί και ενώ γνώριζαν τις αλήθειες της πίστεώς μας και όφειλαν να τις τηρούν) θα κριθούν με τον νόμο (εδώ Νόμος είναι η Παλαιά Διαθήκη, την οποία ο Χριστός δεν κατήργησε αλλά συμπλήρωσε-τελειοποίησε με την Καινή Διαθήκη που οφείλουμε να τηρούμε).
Συνεπώς, δεν υπάρχει δικαιολογία ή άγνοια για τον πιστό χριστιανό. Ο χριστιανός, εφόσον θέλει να ονομάζεται έτσι –και εφόσον θέλει να ακολουθεί τον Χριστό όντως –, οφείλει να γνωρίζει τι πρεσβεύει η πίστη του αυτή, ποιες οι αλήθειές της, και όχι μόνο να ακούει ή να διαβάζει τον λόγο (Νόμο) του Θεού, αλλά να τον ΤΗΡΕΙ στην καθημερινή του ζωή, εφαρμόζοντας τον έμπρακτα.
Και συνεχίζει ο Απόστολος Παύλος, με τον μελίρρυτο κηρυκτικό του λόγο, διατρανώνοντας σε όλους εμάς μια ακόμη τεράστια και φοβερή αλήθεια: “Ού γαρ οι ακροαταί του νόμου δίκαιοι παρά τω Θεώ, αλλ’οι ποιηταί του νόμου δικαιωθήσονται”. Δεν θα δικαιωθούν μπροστά στον Θεό εκείνοι που ακούν τον νόμο, αλλά εκείνοι που εφαρμόζουν τον νόμο θα κηρυχθούν δίκαιοι.
Τον ίδιο, ακριβώς, λόγο μας είπε και ο Χριστός: “Ός αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών” (Ματθ. Ε’, 19). Όποιος ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ τον λόγο του Θεού, το ιερό Ευαγγέλιο, τον λόγο της Αγίας Γραφής, της ιερής Παράδοσης της Εκκλησίας μας και πασχίζει τούτα να τα ΜΕΤΑΔΩΣΕΙ και στους συνανθρώπους του, ώστε να τα τηρούν κι εκείνοι, αυτός θα δικαιωθεί στη Βασιλεία του Θεού. “Ού πας ο λέγων μοι’ Κύριε Κύριε, εισελεύσεται εις της βασιλείαν των ουρανών, αλλ’ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς” (Ματθ. Ζ’, 21). Είναι, έτσι, ολοφάνερο ότι ο Θεός μάς σώζει, δια της χάριτός Του, όταν: α) πιστεύουμε στον Θεό ειλικρινά και εγκάρδια και β) εφαρμόζουμε το θέλημά Του, έμπρακτα, στην καθημερινή ζωή μας. Δηλαδή, ΠΙΣΤΗ και ΕΡΓΑ μαζί  Ακολούθως, ο Απόστολος μιλά για τον νόμο της ανθρώπινης συνείδησης. Για το μεγαλείο της ισχύος της και για το πώς θα κριθούν ή/και θα δικαιωθούν όσοι δεν γνώρισαν την αληθινή πίστη (Ορθοδοξία) αλλά ενήργησαν στη ζωή τους κινούμενοι από την καλοπροαίρετη συνείδησή τους. Η συνείδηση, οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι, είναι μια φλόγα του Θεού μέσα μας, ένα ιερό άναμα στην ψυχή μας. Ο Θεός, που έπλασε το σώμα και την ψυχή μας, ενεφύσησε πνοή ζώσα στον άνθρωπο, εξωράισε και δημιούργησε στην ανθρώπινη υπόσταση τη συνείδηση, ώστε να ελέγχεται όταν παρεκτρέπεται η ανθρώπινη φύση από το “κατά φύσιν” (δηλαδή την ελεύθερη ζωή, κοντά στον Θεό, απαλλαγμένος από την αμαρτία) στο “παρά φυσίν” (δηλαδή την αμαρτωλή ζωή, την έκλυτη ζωή, που εκούσια επιλέγει ο άνθρωπος, απομακρυνόμενος από τον Θεό). Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας πολλές φορές κάνουν λόγο για το “μαρτύριο της συνειδήσεως”, δηλαδή τον έλεγχο της συνείδησης, που ελέγχει την αμαρτία, τις άτοπες σκέψεις και πράξεις και επιβάλλει κανόνα πειθαρχίας και μεταστροφής προς τον σωστό τρόπο βιοτής, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.
Εδώ, ο Απόστολος Παύλος, αναφέρεται στα “κρυπτά” των ανθρώπων. “Όταν γαρ έθνη τα μη νόμον έχοντα, φύσει τα του νόμου ποιή, ούτοι νόμον μη έχοντες εαυτοίς εισί νόμος, οίτινες ενδείκνυνται το έργον τον νόμον γραπτόν εν ταις καρδίαις αυτών, συμμαρτυρούσης αυτών της συνειδήσεως και μεταξύ αλλήλων των λογισμών κατηγορούντων ή και απολογουμένων – εν ημέρα ότε κρινεί ο Θεός τα κρυπτά των ανθρώπων κατά το ευαγγέλιόν μου δια Ιησού Χριστού” (στ. 13-16). Δηλαδή, όταν εθνικοί (άπιστοι, μη γνωρίζοντες την αληθινή πίστη), που δεν έχουν τον νόμο, εφαρμόζουν τις διατάξεις του νόμου εκ φύσεως, τότε, αν και δεν έχουν νόμο, έχουν τον εαυτό τους για νόμο, διότι αποδεικνύουν ότι το έργο που ζητεί ο νόμος είναι γραμμένο στις καρδιές τους, συγχρόνως δε μαρτυρεί και η συνείδησή τους, και οι σκέψεις τους μεταξύ τους κατηγορούν ή και απολογούνται, όπως θα φανεί την ημέρα (Δευτέρα Παρουσία), όταν, σύμφωνα με το ευαγγέλιό μου, ο Θεός θα κρίνει τα κρυφά των ανθρώπων δια του Ιησού Χριστού {ερχομένου, πλέον, ως Δίκαιος Κριτής, διότι δίδαξε πού και πώς πρέπει να πιστεύουμε, πώς να συμπεριφερόμαστε και δεν υπάρχει δικαιολογία για άγνοια της αλήθειας για εμάς, που γνωρίζουμε την αληθινή πίστη και θα κριθούμε σύμφωνα με αυτήν (νόμος)}.
Το σημείο αυτό είναι ιδιαίτερα λεπτό διότι ενέχει ο κίνδυνος κάποιος να παρερμηνεύσει τον λόγο του ιερού Αποστόλου και να μιλήσει για “δικαίωση του ανθρώπου, σύμφωνα με τη δική του, προσωπική, κρίση”. Τούτο είναι μέγιστο σφάλμα. Διότι η συνείδηση μπορεί να είναι καλοπροαίρετη, όμως μπορεί να είναι και γεμάτη από πάθη, φθόνο και μίσος. Μια τέτοια συνείδηση, διδαγμένη στη βία, την απανθρωπιά, την αμαρτία και την αποστασία κατά του Θεού-την απιστία, δεν μπορεί να είναι καλοπροαίρετη και δεν μπορεί να είναι ευάρεστη στον Θεό. Προσοχή, λοιπόν. Ο ίδιος Απόστολος αναφέρει σε άλλο σημείο της γραφής του “εάν δε και αθλή τις ου στεφανούται, εάν μη νομίμως αθλήση” (Β’Τιμοθ. Β’, 5). Απαιτείται καλή, αγαθή, προαίρεση και πίστη σύμφωνα με τον Νόμο του Θεου Συμπερασματικά, οδηγούμαστε στη διαπίστωση ότι, ο Θεός είναι παντογνώστης, είναι ο “ετάζων καρδίας και νεφρούς”, ελέγχει, προγνωρίζει αλλά δεν προκαθορίζει (σεβόμενος την ελευθερία και την εκούσια βούληση-επιλογή του ανθρώπου, έχοντας όμως διδάξει ποιες είναι οι συνέπειες των όποιων επιλογών κάνει ο άνθρωπος) και θα κρίνει τις σκέψεις, επιθυμίες και πράξεις των ανθρώπων, όταν έλθει να κρίνει “ζώντας και νεκρούς” ως Δίκαιος Κριτής κατά τον νόμο Του (τον οποίο Νόμο, εμείς πλέον γνωρίζουμε). Μέχρι τότε, όσοι αποθνήσκουν κατά σάρκα (πεθαίνουν), οι ψυχές τους θα προγεύονται της μελλούσης κρίσεως και καταστάσεως, ευρισκόμενοι σε μια “ρευστή” (κατά τους Πατέρες) κατάσταση, μέχρι την Δευτέρα του Κυρίου Παρουσία, δηλαδή την τελική Κρίση.
Οι άνθρωποι, λοιπόν, που δεν γνώρισαν την αλήθεια του Ευαγγελίου, προφανώς διότι εκεί που ζουν δεν την διδάχτηκαν {σε αυτούς αναφέρεται ο Απόστολος και όχι σε εκείνους που την πληροφορήθηκαν αλλά δεν την δέχθηκαν ή την απέρριψαν ή την διαστρέβλωσαν – διότι είπε ξεκάθαρα ο Χριστός “ο μεν πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται” (Μαρκ. ΙΣΤ’, 16)}, αλλά στη ζωή τους ενήργησαν, σκέφτηκαν και έπραξαν σύμφωνα με την θεία, έμφυτη –πανανθρώπινα– συνείδησή τους (και αυτή ταυτίζεται με τον νόμο του Θεού, εφόσον είναι καλοπροαίρετη, διότι η καλοσύνη είναι κατ’εξοχήν ιδιότητα του Θεού) θα δικαιωθούν, αφού έπραξαν το θέλημα του Θεού, τον νόμο του Θεου Με δυο λόγια –και κατά θεολογική εννοιολογική ερμηνεία και παράφραση– ο ιερός Απόστολος μάς διαμηνύει ότι, όσο αγωνίζεται κάποιος, βλέπει ότι η χάρη του Χριστού παρακολουθεί όχι τόσο το πλήθος ή το είδος των παθών, που μας ταλαιπωρούν και φθείρουν, όσο τη δική μας αντιμετώπισή τους, κατά πόσο είμαστε ενάντιοι ή δεκτικοί τους και σύμφωνα με αυτή μας την πρόθεση και διάθεση “ποιεί συν τω πειρασμώ και την έκβασιν”(Α’Κορινθ. Ι’, 13), μας λυτρώνει, φωτίζει, θεώνει. Αρκεί να πιστεύουμε και να μετανοούμε.
 Ας έχουμε, λοιπόν, υπόψη μας ότι, όπως εμείς αντιμετωπίζουμε πειρασμούς, επιθυμίες και πάθη και με τη χάρη του Χριστού ανταπεξερχόμαστε όλων αυτών (ή ακόμη και εάν ηττηθούμε πρόσκαιρα ζητούμε το έλεος και την ευσπλαχνία Του), έτσι υπάρχουν καλοπροαίρετοι άνθρωποι (μη χριστιανοί) που αντιμετωπίζουν ένα “μαρτύριο” - ένα δικαστήριο - λογισμών και σκέψεων, με κατηγορίες και απολογίες το οποίο περνούν με υπακοή στην καλοπροαίρετη συνείδησή τους.
Εμείς, όμως, που γνωρίσαμε την αληθινή πίστη, την αλήθεια της Ορθοδοξίας, ας εφαρμόζουμε τον λόγο (Νόμο) του Θεού και ας τον γνωστοποιούμε πάντοτε σε όποιον δεν τον γνωρίζει μέχρι σήμερα, κάνοντας ουσιαστικά Ιεραποστολή στην πόλη ή το χωριό μας, ώστε όλοι μαζί να αγωνιστούμε τον “καλό καγαθό αγώνα” της πίστεως και να γίνουμε γνήσια παιδιά του Θεού, πολίτες της άνω Ιερουσαλήμ, της βασιλείας των ουρανών.- 

Γράφει ο Γιώργης Παπαδόπουλος



Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Το Ευαγγέλιο δεν είναι ένα ιδεολογικό κήρυγμα, αλλά ο παρών Χριστός στο δικό μας παρόν

Ο Χριστός ξεκίνησε το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων επιλέγοντας τους μαθητές που θα Τον ακολουθούσαν σ’ αυτό με την φράση «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ. 4, 19). «Ακολουθήστε με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων». Είναι ηγετικός ο λόγος αυτός. Ο Χριστός θα μπει μπροστά και ζητά από τους μαθητές, αλλά και από όσους θέλουν να πιστέψουν σ’ Αυτόν, να Τον ακολουθήσουν. Μπορεί να μη γίνουν όλοι αλιείς ανθρώπων. Ωστόσο προϋπόθεση για την πορεία στην οδό του Ευαγγελίου είναι το να ακολουθούμε τον Χριστό.Έρχεται εύλογο το ερώτημα: γιατί πρέπει να ακολουθήσουμε; δεν μπορούμε μόνοι μας να βρούμε τον δρόμο της αλήθειας; γιατί να ζητά ο Χριστός να αφήσουμε κατά μέρος τα αγαθά μας, την ζωή μας, την ίδια μας την ελευθερία και να πορευτούμε τον δρόμο που Αυτός χαράσσει, ακολουθώντας Τον;Ποιο είναι το νόημα μιας τέτοιας προτροπής σήμερα, οπότε και οι καιροί μας ομνύουν στην αυτοδιάθεση του ανθρώπου; Δεν θέλουμε κανέναν πάνω από το κεφάλι μας. Μπορούμε και μόνοι μας. Γιατί να ακολουθούμε μία οδό η οποία είναι βέβαιο ότι στην ζωή αυτή δεν πρόκειται να μας δώσει ευτυχία, τουλάχιστον με τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος και ο πολιτισμός βλέπουν την ευτυχία; Διότι αυτά που ζητά ο Χριστός να αφήσουμε κατά μέρος, τα αγαθά μας, την ζωή μας και τον τρόπο της, τους ανθρώπους που αγαπούμε και μας είναι οικείοι, αλλά και την ίδια την ελευθερία μας, για να βρούμε ταυτότητα κοντά στον Χριστό, είναι όλα όσα οι καιροί μας υπόσχονται ότι δικαιούμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι. Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Περνά μέσα από το τι αναζητεί ο καθένας μας. Αν είμαστε ευχαριστημένοι με τα όσα βλέπουμε και θέλουμε μ’ αυτά να ζούμε, γιατί δεν μας ενδιαφέρει να χαράξουμε πορεία αιωνιότητας, τότε θα αρκεστούμε στον χριστιανισμό της συνήθειας. Αυτόν που θα μας κάνει να αισθανόμαστε ότι τόσο μπορούμε. Θα μοιάζουμε με το πλήθος που άκουγε την διδασκαλία του Χριστού επάνω από το πλοιάριο του Πέτρου, χωρίς όμως να είναι σε θέση να Τον ακολουθήσει αυθεντικά. Αν πάλι θεωρούμε ότι το Πρόσωπο του Χριστού και ο λόγος του Ευαγγελίου αντίκεινται στον οραματισμό για μία ζωή με δικαιώματα και απολαύσεις και δεν υπάρχει αιωνιότητα, τότε ούτε καν θα Τον ακούσουμε. Θα είμαστε αδιάφοροι και κάποτε αρνητές. Αν όμως μέσα μας υπάρχει η δίψα για την όντως ζωή, αυτή που θα κάνει την καρδιά μας να πιστέψει ότι έχουμε ψυχή, ότι δεν σταματά η ζωή στην πέτρα του μνήματος, ότι όλα όσα μας ανήκουν στην ουσία δεν μας οδηγούν σε μία μόνιμη χαρά, τότε καταλαβαίνουμε ότι ο δρόμος περνά μέσα από την εκπλήρωση της προτροπής του Χριστού «δεύτε οπίσω μου». Χάνουμε την ελευθερία μας; Και ναι και όχι. Ναι, διότι δεν πορευόμαστε σύμφωνα με το θέλημά μας. Όχι διότι μπορούμε να χτίσουμε ένα καινούργιο θέλημα, αυτός της αγάπης και της κοινωνίας με το Πρόσωπο του Χριστού, για το οποίο θα αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας. Ευθύνη να μην είναι το «έχειν» το κλειδί, αλλά το «αγαπάν». Να μην είναι η επιθυμία της πρόσκαιρης ηδονής, της αποδοχής από τους άλλους, της εκπλήρωσης των φιλοδοξιών το κλειδί της πορείας μας, αλλά η ταπεινότητα και ο αγώνας να μοιάζουμε τον Χριστό, τους μαθητές Του, τους Αγίους, στην συγχωρητικότητα, στο μοίρασμα, στην αίσθηση ότι ο Χριστός ως αλήθεια είναι το παν στη ζωή μας. Να μπορούμε να δούμε τις σχέσεις μας με τους άλλους όχι στην προοπτική της εξουσίας, αλλά της προσφοράς και της διακονίας. Να είναι η καρδιά μας προσευχόμενη, όχι μόνο γι’ αυτούς που πάσχουν, αλλά, κυρίως, για όσους αισθάνονται ότι δεν βρίσκουν νόημα στην ζωή. Για όσους έχουν ταυτίσει την ζωή με το «έχειν» και διαπιστώνουν ότι τελικά τίποτε δεν τους ανήκει πραγματικά. Η ελευθερία μας ξαναβρίσκεται στην έξοδο από το «εγώ» μας. Ο μαθητής του Χριστού χάνοντας κερδίζει. Διότι όταν παραιτείται από τα ίδια, λαμβάνει ως αντίχαρη την χαρά της Βασιλείας. Την δύναμη του Ευαγγελίου.Μία άλλη ποιότητα ζωής, η οποία με βάση τον λόγο και την αγάπη κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ότι αξίζει να ζει. Διότι τίποτε δε μπορεί να τον νικήσει, καθώς το Ευαγγέλιο δεν είναι ένα ιδεολογικό κήρυγμα, αλλά ο παρών Χριστός στο δικό μας παρόν. Και όταν είμαστε με τον Θεό είμαστε ελεύθεροι από ό,τι μας υποδουλώνει στην ανάγκη. Πραγματικός σκλάβος είναι ο εμπαθής άνθρωπος.Αυτός ο οποίος, στηριγμένος στα πάθη του για να βρει την ευτυχία, καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί χωρίς τα πάθη, χωρίς τον εγωκεντρισμό και συγκρούεται συνεχώς με τους άλλους, που λειτουργούν παραπλήσια. Κάνει έτσι την ζωή έναν στίβο επιβίωσης. Έτσι όμως δεν υπάρχει ελευθερία.«Δεύτε οπίσω μου» μας λέει και πάλι ο Χριστός. Οι μαθητές άφησαν τα πάντα στην άκρη και Τον ακολούθησαν. Στο Πρόσωπό Του είδαν ό,τι ποθούσε η ύπαρξή τους. Την αλήθεια και την αγάπη. Η ζωή τους όμως ήταν μαζί Του και μεταξύ τους αρχικά και κατόπιν με όλους τους ανθρώπους που αποδέχτηκαν το κήρυγμα.Η αλήθεια και η αγάπη βρίσκονται στην Εκκλησία, στην αυθεντική συνάντηση όσων ακολουθούν τον Χριστό όχι από συνήθεια ή από φόβο, αλλά από αληθινό πόθο αιωνιότητας και χαρά που διαρκεί. Εκεί βρίσκεται η ελευθερία που ξεπερνά τα άγχη και τις φοβίες για να μην χάσουμε όσα μας έχουν απομείνει. Κουρασμένοι από τους κάθε λογής σωτήρες, είτε είναι πρόσωπα είτε ιδέες είτε πολιτισμικά ρεύματα, είτε θεάματα, οι άνθρωποι που ζούμε στην πλήξη των εικόνων ας τολμήσουμε να αναζητήσουμε στην ζωή της Εκκλησίας Αυτόν που μας δείχνει την οδό, την αλήθεια, την ζωή. Ό,τι δηλαδή είναι ο Ίδιος

Γράφει ο Πρωτοπρ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Νηστεύουμε, εκκλησιαζόμαστε, προσευχόμαστε, εξομολογούμαστε

Νηστεύουμε, εκκλησιαζόμαστε, προσευχόμαστε, εξομολογούμαστε… Χριστιανοί όμως δεν είμαστε… Πολλοί εγκλωβιζόμαστε στους «νόμους» και δεν προχωρούμε στην ουσία των πραγμάτων.
Διότι αντί να αποκτούμε διαμέσου όλων των παραπάνω αγάπη, συγκατάβαση, συγχωρητικότητα, υπομονή, κατανόηση, ταπείνωση, γινόμαστε πιο σκληροί, αυτοανυψωνόμαστε σε κριτές των άλλων -των αμαρτωλών- λες και εμείς είμαστε οι αμόλυντοι και αναμάρτητοι…
Τελικά, Χριστιανός είναι ο Άνθρωπος της Αγάπης και όχι ο άνθρωπος των νόμων, είναι ο Άνθρωπος της Υπακοής και της Ταπείνωσης και όχι ο άνθρωπος του φανατισμού και του αδιάκριτου ζηλωτισμού…
Είναι κρίμα να νομίζουμε ότι θα βρούμε τον Χριστό μέσα από τις κατακρίσεις των άλλων, τις διαβολές, την επιδειξιομανία και την τήρηση κάποιων εντολών χωρίς την αναζήτηση της ουσίας της Χριστιανικής διδασκαλίας.
Ας μην γελιόμαστε… “μπορεί να είμαστε της Εκκλησίας” αλλά του Χριστού δεν θα γίνουμε ποτέ, εάν δεν αποτινάξουμε την εμπάθεια και τον εγωισμό που φωλιάζει μέσα στην καρδιά μας.
Τα χρόνια μας περνούν μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, χωρίς να γνωρίσουμε τον Χριστό. Τα χρόνια μας περνούν διαβάζοντας και μελετώντας τους λόγους των Θεοφόρων Πατέρων που βίωσαν την Παρουσία του Παρακλήτου, χωρίς να μας αγγίζει ουσιαστικά και βαθιά ο λόγος τους.
Η χαρά χάνεται καθώς μεγαλώνουμε, η καθαρότητα αμαυρώνεται και η απλότητα γίνεται ιδιορρυθμία. Πολλοί χριστιανοί στο διάβα της πορείας τους χάνονται μέσα στον καθωσπρεπισμό και την συνήθεια.
Ο Χριστιανός είναι ο παθιασμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος που ποθεί τον Μέγα Εραστή της ύπαρξής του, τον Νυμφίο Χριστό ο οποίος στέκει αεικίνητος μέσα στον χωροχρόνο και έξω απ’ αυτόν και μας καλεί στο αιώνιο πανηγύρι της Βασιλείας του Πατρός.
Θες να γίνεις του Χριστού; Γίνε αδελφός του πλησίον σου, γίνε αγκαλιά παρηγοριάς, γίνε χαμόγελο, γίνε προσευχή, γίνε φωτιά χαράς, γίνε χορός συγχώρεσης, γίνε σιωπή ταπείνωσης, γίνε θυμίαμα αγάπης.
Και ο μυστηριακός τρόπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, μας προσφέρει όλες τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να ευδοκιμήσει ο κάθε “επίδοξος εραστής” της Χάρης Του. Είναι στην δική μας διάθεση να εκμεταλλευτούμε το πολύτιμο αγαθό της Αλήθειας που μας προσφέρει η Ορθόδοξη Εκκλησία, ώστε να ελευθερωθούμε από τα δεσμά του νόμου και να εισέλθουμε στον οίκο της Χάριτος

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Όταν συναντιέσαι με κάποιον μην το θεωρείς ευκαιρία για αυτοπροβολή

Αποτέλεσμα εικόνας για λεκτικη επικοινωνιαΣυνήθως δεν ξέρουμε να κουβεντιάζουμε. Τα λόγια μας, οι συζητήσεις μας, είναι μαχαιριές που σπάζουν τους δεσμούς και σκοτώνουν την αγάπη μας. 
-----------------------------
Αντί η κουβέντα μας να γίνει άλλος ένας τρόπος ισχυροποίησης της σχέσης μας, πολλές φορές γίνεται η αιτία να απομακρυνθούμε από τον άλλον.
Και αυτό διότι όταν ανοίγουμε το στόμα μας δείχνουμε τί έχουμε μέσα μας. Και αυτό το "μέσα" έχει αρκετό εγώ ώστε να μην ακούμε τον άλλον, να μην υπολογίζουμε τον άλλον, να προσβάλλουμε τον άλλον.
-----------------------------
Ανοίγουμε το στόμα μας και καταστρέφουμε τα πάντα. Την σχέση μας με τον/την σύζυγο, με το παιδί, με τον φίλο, με τον συνεργάτη.
-----------------------------
Είναι συχνό φαινόμενο ότι όταν συναντιούνται δύο άνθρωποι, ο καθένας θέλει να προβάλει τον εαυτό του οπότε η συζήτηση αποτελείται από λόγο και αντίλογο. Είναι σαν να συναντιέται ένας αφελής με έναν ανόητο. Ο καθένας θέλει να αποδείξει ότι είναι ανώτερος από τον άλλο, ότι ξέρει περισσότερα πράγματα, ότι έχει πιο ενδιαφέρουσα ζωή κτλ.
-----------------------------
Μα έτσι ποτέ οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνδεθούν.
Αυτή η επικοινωνία μεταξύ τους είναι διαίρεση.
-----------------------------
Όταν συναντιέσαι με κάποιον μην το θεωρείς ευκαιρία για αυτοπροβολή αλλά ευκαιρία κοινωνίας μαζί του.
Πρόσεχε τον εαυτό σου, δηλαδή πρόσεχε τους λογισμούς σου, το στόμα σου. Μην αφήνεσαι εύκολα, με το παραμικρό, στην περιαυτολογία. Εάν σε ρωτήσουν απάντα. Απάντα μόνο το συγκεκριμένο όχι αυτό που θέλεις εσύ να πεις. 
-----------------------------
Π.χ. Με ρωτάει κάποιος, πάτερ σε ποιο ναό είσαι; 
Εγώ λοιπόν θα έπρεπε να απαντήσω, στον Ιερό Ναό του Αγίου Μηνά Ναούσης. Αυτή είναι η απάντηση που θα έπρεπε να δώσω. Όμως εγώ, λόγο της έπαρσης που έχω, δεν θα απαντήσω έτσι, αλλά θα δώσω μια απάντηση που θα κάνει τον άλλον να καταλάβει ότι "δεν είμαι τυχαίος". Η απάντησή μου λοιπον θα είναι: είμαι ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΣ στον Ιερό Ναό του Αγίου Μηνά Ναούσης. Δεν με ρώτησε εάν είμαι προϊστάμενος, αλλά σε ποιο ναό είμαι. Εγώ όμως θα δώσω επιπλέον πληροφορία ώστε να "εντυπωσιάσω" τον συνομιλητή μου. Δήλαδή, ότι δεν είμαι απλά ένας απλός εφημέριος του τάδε Ναού αλλά είμαι ο προϊστάμενος! (λες και κάτι έγινε...)
Άλλο παράδειγμα: Ρώτησα κάποιον κύριο πώς τον λέγανε, επειδή τον είδα να στέκεται στο στασίδι του ψαλτηρίου στο μοναστήρι μας και μου απαντά "Καθηγητής Θεόλογίας και πρωτοψάλτης του Ναού @σλ#% κύριος Μ*&%@%!!!ς". Χαμογέλασα με την απάντηση. 
-----------------------------
Από αυτά τα "μικρά" λοιπόν φαίνεται ο μεγάλος μας εγωισμός.
Από τις απλές καθημερινές κουβέντες μας φαίνεται κατα πόσο τελικά έχουμε συνειδητοποιήσει το χάλι μας ή όχι, κατα πόσο έχουμε γκερμίσει το αυτοείδωλό μας ή όχι.
-----------------------------
Άλλη φορά λοιπόν που κάποιος θα σε ρωτήσει κάτι, ή θα κουβεντιάζεις με κάποιον προσπάθησε να αποφεύγεις τα λόγια εκείνα που "δήθεν" θα σε ανεβάσουν στα μάτια του άλλου, γιατί τελικά όχι μόνο δεν ωφελούν το "προφίλ" σου αλλά σε ξεγυμνώνουν και φανερώνουν την εγωπάθειά σου.
-----------------------------
Πολλές φορές φεύγουμε από μια συζήτηση απογοητευμένοι όχι διότι δεν επικοινωνήσαμε ουσιαστικά με τον άλλον αλλά διότι δεν καταφέραμε κατα την διάρκειά της να πούμε αυτά που θέλαμε, που δεν προλάβαμε να "ταπώσουμε" τον άλλον, που δεν προλάβαμε να νικήσουμε τον άλλον. Στόχος μας δεν είναι η επικοινωνία αλλά η νίκη, η ανάδειξη του εγώ μας, της γνώμης μας.
-----------------------------
Η λογική αυτή είναι παράλογη. Εάν έρχομαι σε επικοινωνία με τον άλλον για να εδραιώσω μεταξύ μας την ρήξη σίγουρα ο παραλογισμός του ναρκισσισμού μου είναι ο δεσπότης της ζωής μου...είναι η καταστροφή μου.
-----------------------------
Όταν "η αμαρτία μου, ενώπιόν μου εστί διαπαντός" τότε σίγουρα σε κάθε κουβέντα μου θα είμαι προσεκτικός, σε κάθε συζήτηση διακριτικός, σε κάθε ερώτηση και απάντηση ταπεινός.
-----------------------------
Αυτό που χρειαζόμαστε λοιπόν είναι συναίσθηση της αμαρτίας μας. Να έχουμε μπροστά μας το χάλι μας. Όχι για να απογοητευόμαστε αλλά για να προφυλάσσουμε τον εαυτό μας από την έπαρση και την υπερηφάνεια. Η μετάνοια η οποία είναι μία δυναμική κατάσταση παραδοχής της αμαρτίας αλλά και ελπίδας αλλαγής θα πρέπει να είναι η συντροφιά της ζωής μας. Χωρίς την μετάνοια, η ταπείνωση πεθαίνει...και τότε αλοίμονο.

Γραφει ο αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Η θεία Ευχαριστία είναι το κέντρο της Εκκλησίας

Τα μέσα που παρέχει στον άνθρωπο η Εκκλησία για τη σωτηρία –δηλαδή για την ένωσή του με το Θεό και τους συνανθρώπους του– είναι πολλά. Είναι βοηθητικά μέσα. Δε σώζουν τον άνθρωπο «μαγικά», αλλά προσελκύουν τη θεία χάρη, η οποία ενισχύει την αγάπη του και με αυτή την αγάπη ο άνθρωπος σώζεται. Μπορεί, επαναλαμβάνω, να μείνουν χωρίς αποτέλεσμα. Όμως χωρίς αυτά είναι πολύ οδυνηρό και συνεπώς δύσκολο για τον άνθρωπο να ξεφύγει από το Εγώ του 1. Η προσευχή. Πρόκειται για το εκπληκτικό κανάλι άμεσης επικοινωνίας του ανθρώπου με το Θεό. Κατ’ ουσίαν, όλες οι χριστιανικές τελετές («ακολουθίες») είναι προσευχές. Υπάρχει όμως και η προσωπική προσευχή, που μπορεί να γίνεται παντού και πάντα. «Κάθε έργο που έγινε από αγάπη Χριστού φέρει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, όμως αυτό κατορθώνεται ευκολότερα με την προσευχή, γιατί αυτή αποτελεί το όργανο που διαθέτουμε. Μπορεί να τύχει να θέλετε να πάτε στην εκκλησία, αλλά η εκκλησία να μην είναι κοντά ή να έχει τελειώσει η ακολουθία. Ή να έχετε την επιθυμία να ελεήσετε κάποιον πτωχό, αλλά πτωχός να μην υπάρχει. Ίσως επιθυμείτε να γίνετε απαθής, αλλά δεν έχετε γι’ αυτό δυνάμεις. Για την προσευχή όμως υπάρχει πάντοτε δυνατότητα. Η προσευχή είναι προσιτή τόσο στον πλούσιο όσο και στον πτωχό, τόσο στον εγγράμματο όσο και στον απλοϊκό, στον ισχυρό όσο και στον αδύναμο, στο δίκαιο όσο και στον αμαρτωλό. Η δύναμη της προσευχής είναι τεράστια και περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο αυτή εκλύει το Άγιο Πνεύμα» (άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ). Ο μέσος άνθρωπος κατά κανόνα προσεύχεται, για να ζητήσει από το Θεό γήινα αγαθά –υγεία, πρόοδο, ευημερία– ή λύση σε συγκεκριμένα προβλήματα. Αν τα αιτήματά του ικανοποιηθούν, δοξάζει το Θεό. Αν όχι, Τον κατηγορεί ως άδικο ή αδιάφορο, κι ας ξέρει ότι Εκείνος, ως πάνσοφος, μπορεί να κρίνει καλύτερα. Ακόμα κι αυτές οι γραμμές πιθανόν να σκανδαλίζουν τον αναγνώστη, που είναι βιαστικός και απαιτητικός και υψώνει ενώπιον του Θεού το ανυποχώρητο θέλημά του.
Αν και είναι φυσικό να προσευχόμαστε για τις γήινες ανάγκες μας (και στη θεία λειτουργία λέγονται τέτοιες προσευχές), ο αληθινός σκοπός της προσευχής είναι ν’ ανοίξει την καρδιά του ανθρώπου για να δεχτεί τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό, κυρίως οι μοναχοί, αλλά και αρκετοί «κοσμικοί» (δηλαδή άνθρωποι που δεν είναι μοναχοί), λένε σύντομες προσευχές, που μπορούν να τις επαναλαμβάνουν όσες φορές θέλουν, ακόμα και την ώρα της δουλειάς τους ή όταν ξεκουράζονται, στις οποίες ζητούν από το Θεό «έλεος» χωρίς να Του λένε από πριν τι να κάνει. Τέτοιες προσευχές είναι: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», «άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών» (για όποιον άγιο έχουμε στο νου μας), «άγιοι πάντες, πρεσβεύσατε υπέρ ημών» κ.λ.π. Επίσης τέλεια προσευχή, που περιλαμβάνει όλες τις ανάγκες του ανθρώπου, γήινες και ουράνιες, είναι το Πάτερ ημών, που ονομάζεται κυριακή προσευχή (=του Κυρίου), γιατί το δίδαξε ο Χριστός στα Ματθ. 6, 9-13, και Λουκ. 11, 1-4.
Οι προσευχές αυτές δεν έχουν ως αποτέλεσμα να δουλεύουν όλα ρολόι στη ζωή μας, αλλά, όταν ο Θεός βρίσκεται στην καρδιά, όλες οι συμφορές του κόσμου δε μπορούν να μας πτοήσουν. Αυτό μοιάζει με αυθυποβολή ή με τη θεωρία της «θετικής ενέργειας», που παράγεται με «θετικές σκέψεις», αλλά δεν είναι το ίδιο. Προχωρώντας στο στάδιο της κάθαρσης της καρδιάς ή (διστάζω και να το πω) ακόμη μακρύτερα, η παρουσία του Θεού στη ζωή του ανθρώπου γίνεται ενεργός και εμφανής.
Η «εργασία της νοεράς προσευχής» είναι ολόκληρη επιστήμη για τους χριστιανούς, η οποία, σημειωτέον, στρέφεται προς τα έξω, προς το Θεό και τους αγίους, κι όχι προς τα μέσα, όπως ο διαλογισμός, κι έχει στόχο την προσέγγιση ανθρώπου και Θεού κι όχι την πνευματική ή σωματική χαλάρωση ή την «ανάπτυξη εσωτερικών δυνάμεών μας» κ.τ.τ. (Για το θέμα αυτό βλ. το Περί προσευχής του γέροντα Σωφρόνιου του Essex, αλλά και το ανώνυμο ρωσικό μυθιστόρημα του 19ου αιώνα Οι περιπέτειες ενός προσκυνητού, ελλ. έκδ. Αστήρ). Ο εκκλησιασμός. Εκτός από την προσωπική προσευχή, κρίνεται απαραίτητη η συμμετοχή του ανθρώπου στη θεία λειτουργία και τις άλλες τελετές που γίνονται στο ναό. Η συμμετοχή αυτή ονομάζεται εκκλησιασμός, δηλαδή συνάντηση με τους άλλους, γιατί εκκλησία = συγκέντρωση. Για την ακρίβεια, η έκφραση «πάω στην εκκλησία» δε σημαίνει πάω στο ναό, αλλά πάω να συναντήσω τους υπόλοιπους χριστιανούς, που έχουν συγκεντρωθεί στο ναό – γι’ αυτό έχει επικρατήσει να λέμε το ναό «εκκλησία», δηλαδή συγκέντρωση.
Ο εκκλησιασμός είναι απαραίτητος για δύο λόγους: 
α) διότι στο ναό δε γίνεται απλώς προσευχή, αλλά τελούνται και τα μυστήρια, με κυριότερο τη θεία Μετάληψη˙ παντού μπορώ να προσευχηθώ, αλλά μόνο στην εκκλησία μπορώ να μεταλάβω˙ 
β) διότι στο ναό θα συναντήσω τους συνανθρώπους μου, τους αδελφούς μου, και θα προσευχηθώ στο Θεό μαζί μ’ αυτούς˙ εκεί θα βρω και τους εχθρούς μου ή εκείνους που περιφρονώ ή αντιπαθώ, για να τους συγχωρήσω μέσα στην καρδιά μου, δηλαδή να τους κάνω χώρο να μπουν (συν+χωρώ = βρίσκομαι στον ίδιο χώρο μ’ εσένα, και ο χώρος αυτός είναι η καρδιά μου)˙ εκεί θα προσευχηθώ γι’ αυτούς που βαφτίζονται ή παντρεύονται, ώστε να έχουν τη χάρη του Θεού στη ζωή τους, και για τους νεκρούς που κηδεύονται ή μνημονεύονται (στα μνημόσυνα), για την ανάπαυση της ψυχής τους… Αυτό σημαίνει ότι, κι αν δεν καταλαβαίνω τα λόγια της τελετής, λόγω της αρχαίας γλώσσας ή ενός κακόφωνου ψάλτη, έχει μεγάλη σημασία να προσευχηθώ εκείνη την ώρα μέσα στο ναό, μαζί με τους άλλους, ακόμη κι αν κανείς άλλος εκτός από μένα δεν προσεύχεται˙ ας προσευχηθώ εγώ, με ταπείνωση, για όλους.
Χωρίς τον εκκλησιασμό, δεν υπάρχει χριστιανική Εκκλησία, αλλά μόνο δυστυχισμένα πρόσωπα, που παλεύουν με τη μοναξιά τους και δεν πρόκειται να σωθούν ποτέ, γιατί σωτηρία δεν είναι να «πείσω» το Θεό πως είμαι δικός Του άνθρωπος, εξασφαλίζοντας μια θεσούλα στον παραδείσιο κήπο, αλλά να ενωθώ μ’ Αυτόν διά της αγάπης, πράγμα που σημαίνει και ένωση με τους συνανθρώπους μου.
Είναι φυσικό ότι, αν δεν έχω όρεξη να συγχωρήσω τον αδελφό μου ή να προσευχηθώ για τους άλλους, δεν έχω και διάθεση να πάω στο ναό. Επομένως, πηγαίνω μόνο σε ξωκλήσια, όπου δε βλέπω κανέναν και «ανάβω το κερί μου» μόνο για τον εαυτό μου ή για κείνους με τους οποίους είμαι δεμένος συναισθηματικά (τα «αγαπημένα μου πρόσωπα», σύζυγο, παιδιά φίλους, ευεργέτες –στην ουσία προεκτάσεις του εαυτού μου), ή πάω στο ναό για κοινωνικούς λόγους, για να δω κόσμο και να με δουν, να επιδείξω τον πλούτο μου ή την ομορφιά μου ή να διασκεδάσω βλέποντας με μισό μάτι τους άλλους. Αυτές είναι οι παρενέργειες του εκκλησιασμού, που οφείλονται στην ανεπάρκεια και την ανωριμότητα των χριστιανών, ιερέων και λαϊκών, και καλό είναι να μη γίνονται δικαιολογία για να μην πηγαίνουμε στην εκκλησία. Και πάλι, είναι δικαίωμά μας να μην πάμε ποτέ, αλλά είναι σπουδαιότερο δικαίωμά μας να πάμε και να ενωθούμε με το Θεό και τους αδελφούς μας σ’ εκείνο το ευλογημένο περιβάλλον.
Ας έχουμε υπόψιν ότι σε όλο τον κόσμο, κάθε Κυριακή και εορτή, τελείται μόνο μία λειτουργία, απλωμένη σε όλους τους ορθόδοξους ναούς της Γης. Η λειτουργία αυτή ενώνεται με την ουράνια λειτουργία, που τελείται μυστικά στον ουρανό, από τους αγγέλους και τους αγίους. Κατά την έναρξη της λειτουργίας, τελείται η «αγία προσκομιδή», όπου ο ιερέας σχηματίζει με μερίδες από το πρόσφορο (το ψωμί της θείας Μεταλήψεως) το σύμβολο της παγκόσμιας Εκκλησίας πάνω στο δισκάριο, από το οποίο κατόπιν θα μπει στο άγιο ποτήριο και, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα γίνουν όλοι αυτοί –άγγελοι, άγιοι, η Παναγία, ο Χριστός, οι ζωντανοί και οι νεκροί– το Σώμα του Χριστού, το Οποίο θα κοινωνήσουμε, όταν κοινωνήσουμε, ενώνοντας τον εαυτό μας μ’ εκείνους.
3. Η νηστεία. Ο αθλητής, όταν προετοιμάζεται για τους αγώνες, πρέπει να προσέχει τη διατροφή του. Συχνά πρέπει να στερείται πολλά και μάλιστα πράγματα που του αρέσουν. Και ο χριστιανός, που είναι κι αυτός αθλητής, προσέχει επίσης τη διατροφή του. Συχνά στερείται πολλά και μάλιστα πράγματα που του αρέσουν. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι «κακό» να τρως ή ότι «το φαγητό είναι αμαρτία», ούτε ότι ο Θεός «μας τιμωρεί» επειδή απολαμβάνουμε κάτι νόστιμο. Η απόλαυση δε είναι αμαρτία. Αυτό δε θα έλεγε και η Κίρκη στον Οδυσσέα;
Εδώ και λίγα χρόνια, τουλάχιστον στην Ελλάδα, νομίζω πως παρατηρείται μια επιστροφή αρκετών ανθρώπων στη συνήθεια της νηστείας. Αυτό το συμπεραίνω από την προσφορά νηστίσιμων εδεσμάτων ή και γευμάτων στα καταστήματα έτοιμου φαγητού. Η νηστεία, κατά τη γνώμη μου, είναι καλή για τον άνθρωπο, ακόμη κι αν δεν ξέρει το βαθύτερο νόημά της. Αυτό το βαθύτερο νόημα θα προσπαθήσουμε να δώσουμε με συντομία εδώ.
Κατ’ αρχάς, η ορθόδοξη νηστεία δεν είναι θέμα μόνο είδους αλλά και ποσότητας φαγητού. Όταν δηλαδή τρώγω μέχρι σκασμού φαγητό που θεωρείται νηστίσιμο (πράγμα που κάνω κατά κανόνα), δε νηστεύω. Επίσης, αν νηστεύω το φαγητό, αλλά συγχρόνως αμαρτάνω με την καρδιά, τις πράξεις ή τις αισθήσεις μου, δε νηστεύω. Τέλος, αν ακολουθώ νηστίσιμο διαιτολόγιο για λόγους αποτοξίνωσης και σωματικής υγείας, ενώ δεν αισθάνομαι ορθόδοξος χριστιανός αλλά πιστεύω «όλες τις θρησκείες» ή καμία, είμαι μάλλον σε λάθος δρόμο – παρόλο που ο Θεός κάθε λάθος δρόμο μπορεί να βρει τρόπο να τον κάνει σωστό δρόμο. Άνθρωποι απ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να σωθούν, ωστόσο αυτό που κάνουν δεν είναι ορθόδοξη νηστεία.
Το νόημα της νηστείας θα μπορούσαμε ίσως να το συνοψίσουμε στα εξής: 
α) αποσύρεις τις αισθήσεις σου από τις γήινες απολαύσεις, για να τις στρέψεις προς την απόλαυση της επαφής με το Θεό˙ δε νηστεύεις για να στερηθείς, αλλά για να απολαύσεις, σε ένα άλλο, ανώτερο επίπεδο απόλαυσης˙ γι’ αυτό τις περιόδους νηστείας αυξάνονται οι εκκλησιαστικές ακολουθίες και πυκνώνει η συμμετοχή στη θεία Μετάληψη˙ εμείς βέβαια τις ακολουθίες τις νιώθουμε σαν αγγαρείες, επειδή είμαστε πνευματικά αναλφάβητοι, όσο προχωρεί όμως κάποιος στην πνευματική ζωή τόσο αισθάνεται «ανέκφραστη ηδονή» από την παρουσία του στην εκκλησία˙ 
β) αρνείσαι κάποιες απολαύσεις, για να πάψουν να σου είναι αναγκαίες, για να μάθεις να επιβιώνεις χωρίς αυτές˙ με δυο λόγια, ασκείσαι στη στέρηση, για να μάθεις να απορρίπτεις και «αμαρτωλές» απολαύσεις (π.χ. την ξένη γυναίκα) ή και αμαρτωλή ικανοποίηση αναγκών (π.χ. τα ξένα χρήματα, ακόμα κι αν τα έχεις ανάγκη), αλλά και για να μπορείς να θυσιάσεις την άνετη ζωή σου, αν σου ζητηθεί να προδώσεις τον αδελφό σου ή ν’ αρνηθείς το Χριστό και τη διδασκαλία Του˙ 
γ) νηστεύεις για να μάθεις να είσαι ταπεινός, όχι για να υποτάσσεσαι εύκολα αλλά, αντίθετα, για να είσαι ελεύθερος από το παραπλανητικό διογκωμένο Εγώ σου˙ έτσι, ενώ έχεις το δικαίωμα να φας ό,τι θες, αποποιείσαι αυτό το δικαίωμα και τρως αυτό που σου λένε κάποιοι άλλοι, οι παπάδες, η Εκκλησία, τα βιβλία των αγίων (αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πολλοί δεν νηστεύουν – οι παπάδες θα Μου πούνε Εμένα τι θα φάω;)˙ γι’ αυτό, δε νηστεύουμε όταν, όπως και όσο θέλουμε, αλλά όταν, όπως και όσο ορίζει η Εκκλησία και, για να τροποποιήσουμε τη νηστεία, χρειαζόμαστε ευλογία απ’ τον πνευματικό μας. Αν π.χ. νηστεύω διπλές σαρακοστές, μπορεί να θεωρήσω πως είμαι άγιος κι αυτό να κλείσει εντελώς την καρδιά μου απέναντι στο Θεό και σε σένα, αδελφέ μου. Τότε η νηστεία μπορεί να λειτουργήσει σε βάρος της σωτηρίας, αυξάνοντας τον εγωισμό μας.
Σημειωτέον, ότι η νηστεία προβλέπεται στην Αγία Γραφή: ο Χριστός νήστεψε σαράντα μέρες μετά τη βάφτισή Του στον Ιορδάνη (Ματθ. 4, 1), και, παρόλο που τόνισε πως ο άνθρωπος μολύνεται απ’ αυτό που βγαίνει απ’ το στόμα κι όχι απ’ αυτό που μπαίνει (Ματθ. 15, 10-20), είπε για το διάβολο: «αυτό το γένος δε φεύγει, παρά μόνο με προσευχή και νηστεία» (Ματθ. 17, 21). 4. Η εξομολόγηση. Ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια στον εγωισμό μας, που μας σκανδαλίζει αφάνταστα, είναι ότι η Εκκλησία μας ζητάει να βρούμε έναν άνθρωπο αμαρτωλό σαν εμάς και να του αποκαλύψουμε τις αμαρτωλές πράξεις και σκέψεις μας. Φυσικά ήδη καταλάβατε το σκοπό αυτής της πράξης, που είναι το να γίνουμε ταπεινοί. Η «εξομολόγηση στην εικόνα» ή «απευθείας στο Θεό» ή «στην Παναγία» δεν μας ταπεινώνει, εκτός αν είμαστε ήδη ταπεινοί. Μπορεί να μας βοηθήσει, κάτω από ειδικές συνθήκες (π.χ. αν δεν υπάρχει ιερέας), όμως δεν υποκαθιστά την πραγματική εξομολόγηση.
Εκτός όμως από την καλλιέργεια της ταπείνωσης (που είναι τόσο οδυνηρή στα πρώτα στάδια, ώστε να καθυστερούμε για χρόνια το μεγάλο βήμα, ακριβώς όπως δυσκολευόμαστε να πάμε στον οδοντίατρο ή να δώσουμε αίμα), υπάρχουν και οι εξής σοβαροί λόγοι, που κάνουν την εξομολόγηση απαραίτητη:
α) Ο ιερέας διαβάζει στον εξομολογούμενο τη «συγχωρητική ευχή», με την οποία οι εξομολογημένες αμαρτίες του συγχωρούνται και δε θα τον βαραίνουν κατά την ώρα του θανάτου και κατά την ημέρα της κρίσεως. Οι απόστολοι είχαν λάβει από το Χριστό την εξουσία να συγχωρούν αμαρτίες, εξουσία που ανήκει μόνο στο Θεό («όσα εάν δήσητε επί της γης, έσται δεδεμένα εν τω ουρανώ, και όσα εάν λύσητε επί της γης, έσται λελυμένα εν τω ουρανώ», Ματθ. 18, 18)˙ εκείνοι κληροδότησαν αυτή τη χάρη στους μαθητές τους (τους πρώτους επισκόπους [*]), κι έτσι, από ιερέα σε ιερέα, έφτασε ώς τις μέρες μας. Έτσι ο ιερέας γίνεται χοάνη που δέχεται μέσα της κάθε αμαρτία και την αδειάζει στο κενό. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει ο λαϊκός (ο μη ιερέας), παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις (αν είναι άγιος και αν δεν υπάρχει ιερέας κοντά, επειδή π.χ. βρισκόμαστε σε διωγμό και το καθεστώς έχει κατασφάξει τους ιερείς, ή δεν προλαβαίνει να πάει σε ιερέα εκείνος που επιθυμεί να εξομολογηθεί, επειδή π.χ. είναι ετοιμοθάνατος, τότε θα μπορούσε να του δώσει άφεση αμαρτιών και λαϊκός).
β) Η εξομολόγηση δεν είναι μια «ανάκριση θρησκευτικού τύπου», αλλά μια βαθιά και διαρκής σχέση πνευματικής πατρότητας, στην οποία ο «πνευματικός» ή «γέροντας» (δηλαδή ο πνευματικός δάσκαλος) καλείται να στηρίξει τον άνθρωπο που τον πλησιάζει και θέτει τον εαυτό του στα χέρια του ως παιδί προς το γονιό, να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τα πάθη του (δηλαδή να νικήσει την αμαρτία εντός του) και όσο το δυνατόν πιο καθαρός να πλησιάσει το Θεό. 
Αυτή η πνευματική πατρότητα δεν είναι επίσημος «θεσμός» και μπορεί να την ασκήσει και λαϊκός, άντρας ή γυναίκα, με την προϋπόθεση ότι διαθέτει σοφία Θεού: ή είναι άγιος –αυτό θα ήταν το ιδανικότερο– ή έχει την ταπείνωση και τη σύνεση να μελετά του βίους και τα έργα των αγίων και να διδάσκει από τα υποδείγματά τους και όχι μόνο λέγοντας την ανθρώπινη γνώμη του. Τότε αυτός ο γέροντας ή η γερόντισσα μπορεί να διδάσκει ανθρώπους, και να τους στέλνει σε ιερέα για την (ας την πούμε έτσι) «συγχωρητική εξομολόγηση», αυτήν που περιλαμβάνει την ευχή της άφεσης των αμαρτιών. Τέτοιοι λαϊκοί γέροντες συνήθως κατοικούν στα μοναστήρια ή τις ερήμους (είναι δηλαδή απλοί μοναχοί, χωρίς χειροτονία ιερέα, που δε μπορούν να λειτουργήσουν, ή μοναχές), αλλά μπορεί να ζουν και δίπλα μας, να είναι μορφωμένοι ή αμόρφωτοι, πλούσιοι ή φτωχοί, πιθανόν παραμελημένοι γέροι ή φαινομενικά αλλοπρόσαλλοι, αλλά οπωσδήποτε ευσεβείς, ταπεινοί και γεμάτοι αγάπη για το συνάνθρωπό τους. Επίσης μπορεί να είναι στην ηλικία νέοι ή και παιδιά («παιδιογέροντες»), αν και συνήθως έχουν κάποια ηλικία, αφού η πρόοδος στην πίστη, την αγάπη και τη σοφία μπορεί να προϋποθέτει χρόνια. Η πνευματική πατρότητα είναι η ανώτερη εκδοχή του μυστηρίου της εξομολόγησης, την οποία χρειάζεται απαραίτητα κάθε άνθρωπος, όπως χρειάζεται τον προσωπικό και τον οικογενειακό του γιατρό. Αυτή η σχέση, όταν λειτουργεί σωστά, απελευθερώνει, δυναμώνει, εξισορροπεί, ειρηνεύει, προλαμβάνει συμφορές, και τελικά θεραπεύει. Αυτή η σχέση, μια ιδιαίτερα εξελιγμένη θεραπευτική επιστήμη του ορθόδοξου χώρου, είναι που αντικαταστάθηκε με την ψυχοθεραπεία δυτικού τύπου στις σύγχρονες κοινωνίες [σημ. "ΝΕΚΡΟΥ": & όχι το αντίθετο, όπως νομίζουν κάποιοι], παρόλο που οι επιδιώξεις τους δεν είναι κοινές˙ ο ψυχίατρος ή ο ψυχολόγος αποσκοπεί στην αποκατάσταση της ψυχικής υγείας, ενώ ο πνευματικός στη θεραπεία από την αμαρτία, δηλαδή στην αιώνια σωτηρία.
Εννοείται ότι ψάχνεις για τον κατάλληλο πνευματικό, όπως ψάχνεις για τον κατάλληλο γιατρό, μπορεί να διανύσεις χιλιόμετρα για να τον βρεις, δοκιμάζεις, πιθανώς απορρίπτεις, προσεύχεσαι και προσέχεις. Αρκεί να μην εξαπατάς τον εαυτό σου, λέγοντας στη συνείδησή σου πως είναι ανάξιος για πνευματικός σου κάποιος που σου λέει την αλήθεια χωρίς να σε κολακεύει. Και φυσικά είναι δικαίωμά σου να μην αναζητήσεις ποτέ πνευματικό και να μην προσέλθεις ποτέ για εξομολόγηση (ιδίως αν «δεν αισθάνεσαι αμαρτωλός»), όπως και να μην πας ποτέ σε γιατρό και να μην κάνεις εξετάσεις, ιδίως αν «δεν αισθάνεσαι άρρωστος». Μπορείς να κάνεις ο ίδιος διάγνωση στον εαυτό σου διαβάζοντας βιβλία, περιφρονώντας τη ζεστή πραγματική επικοινωνία μ’ έναν άλλο άνθρωπο και χωρίς ν’ ανοίγεσαι σε μια «δεύτερη γνώμη».
Μπορεί έτσι να μην αρρωστήσεις ποτέ και να ζήσεις μέχρι βαθύ γήρας˙ το πιθανότερο όμως είναι ότι θα υποφέρεις και θα πεθάνεις πρόωρα. Στην περίπτωση του πνευματικού, μπορεί να πλησιάσεις «μόνος σου» το Θεό και να σωθείς˙ το πιθανότερο όμως είναι πως θα περιπλανηθείς σε άγνωστα μονοπάτια και μάλιστα ίσως –το χειρότερο– να νομίζεις ότι Τον βρήκες ή και ότι Εσύ είσαι ο κατάλληλος πνευματικός άλλων ή ακόμη και ότι, με κάποιο παράξενο τρόπο, είσαι ο Θεός ή ένας θεός. Κανείς δε μπορεί να είναι βέβαιος, όταν είναι μόνος˙ χρειάζεται τη συμβουλή έμπειρων, που δεν τον κολακεύουν. Και, για να τη ζητήσει, κάνει το πρώτο βήμα προς την ταπείνωση.

5. Η θεία Μετάληψη. Παρακαλώ το Θεό να οδηγήσει τα χέρια μου, για να μπορέσω, αν και ανάξιος, να γράψω αυτό που Εκείνος θέλει για το μέγα μυστήριο, το «φάρμακο της αθανασίας και αντίδοτο κατά του θανάτου» (όπως το ονομάζει ο μαθητής των αποστόλων άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος το 110 μ.Χ.). Η θεία Μετάληψη ή θεία Κοινωνία (=επικοινωνία) ή θεία Ευχαριστία είναι το κέντρο της Εκκλησίας. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει χριστιανισμός. Η επίγεια Εκκλησία είναι οι χριστιανοί ενωμένοι γύρω από το κοινό Ποτήρι της θείας Μετάληψης.
Βλέποντας παραμορφωμένα την εκκλησιαστική ζωή, αντιμετωπίζουμε τη θεία Μετάληψη ως ένα προσωπικό μας γεγονός («πάω να μεταλάβω», χωρίς να νιώθω δεσμό με τους άλλους που μεταλαβαίνουν συγχρόνως) και μάλιστα ως εξαίρεση στην καθημερινότητά μας, ενώ στην πραγματικότητα σε κάθε λειτουργία θα έπρεπε να μεταλαβαίνουμε όλοι όσοι είμαστε στο ναό, εκτός φυσικά αν ο πνευματικός μας μάς έχει ζητήσει να απέχουμε για κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Αυτό θα σήμαινε ότι κάθε μέρα θα προσέχουμε να μην αμαρτάνουμε (να μην προσκολλόμαστε σε αγάπες που μας αποκόπτουν από το Θεό και τον αδελφό μας), όχι όμως κι ότι θα νηστεύουμε κάθε μέρα. Αν κοινωνούσαμε ταχτικά, θα αρκούσε να νηστεύουμε όταν είναι μέρες νηστείας, δηλαδή τις σαρακοστές, τις Τετάρτες και τις Παρασκευές (με εξαιρέσεις) και τις άλλες νηστίσιμες εορτές, όπως η ημέρα του Τιμίου Σταυρού, 14 Σεπτεμβρίου, ή η επέτειος της αποτομής της κεφαλής του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, 29 Αυγούστου (μήπως μιλάω σαν τη γιαγιά σας; μα η απλή σοφία της γιαγιάς έχει κάτι να δώσει στο μοντέρνο και παγκόσμια δικτυωμένο σύγχρονο κοσμοπολίτη –και πιθανόν πρώην χριστιανό– καταναλωτή).
Η θεία λειτουργία γίνεται αποκλειστικά και μόνο για να κοινωνήσουν οι παρευρισκόμενοι και λειτουργία ονομάζεται μόνο εκείνη η εκκλησιαστική τελετή, στην οποία τελείται η θεία Μετάληψη. Δεν είναι λειτουργία ο εσπερινός, ο γάμος, η βάφτιση, η κηδεία, το ευχέλαιο, οι Χαιρετισμοί κ.τ.λ. Όλα αυτά λέγονται «ακολουθίες». Λειτουργία λέγεται μία ακολουθία, αυτή που γίνεται κάθε Κυριακή και γιορτή και περιλαμβάνει τη θεία Μετάληψη. Υπάρχει και η θεία λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, που γίνεται τις καθημερινές της μεγάλης Σαρακοστής (πριν το Πάσχα), με θεία Μετάληψη που έχει καθαγιαστεί την προηγούμενη Κυριακή.
Αυτό που τρώμε, όταν μεταλαβαίνουμε, είναι το αληθινό Σώμα και το αληθινό Αίμα του Χριστού, και όχι απλό ψωμί και κρασί που «συμβολίζουν» μόνο το Σώμα και το Αίμα Του. Ο Ίδιος το λέει στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο, 6, 48-59: «Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής… Ο άρτος που θα δώσω εγώ είναι η σάρκα μου, την οποία θα δώσω υπέρ της ζωής του κόσμου. Αλήθεια σας λέω, αν δε φάτε τη σάρκα και δεν πιείτε το αίμα του Υιού του ανθρώπου, δεν έχετε ζωή μέσα σας. Όποιος τρώει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα μου έχει ζωή αιώνια και εγώ θα τον αναστήσω την έσχατη ημέρα. Γιατί η σάρκα μου είναι στ’ αλήθεια τροφή και το αίμα μου στ’ αλήθεια ποτό. Όποιος τρώει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα μου μένει μέσα μου κι εγώ μέσα του…».
Φυσικά ο Ίδιος ο Ιησούς παρέδωσε τη θεία Μετάληψη στους ανθρώπους κατά το μυστικό δείπνο (που λέγεται «μυστικός», επειδή περιελάμβανε το «μυστήριο» της θείας Μετάληψης κι όχι επειδή… ήταν κρυμμένοι), όπως φαίνεται στα Ματθ. 26, 26-29, Μάρκ. 14, 22-24, Λουκ. 22, 17-20, και Α΄ προς Κορινθίους 11, 23-30.
Στην πρώτη Εκκλησία η θεία Μετάληψη λεγόταν «κλάσις του άρτου» (κόψιμο του ψωμιού) και γινόταν τουλάχιστον κάθε Κυριακή, δηλαδή τη «Μία των σαββάτων», ημέρα της ανάστασης του Χριστού (βλ. Πράξεις των αποστόλων, 20, 7).

Γιατί όμως μεταλαβαίνουμε; Πώς η θεία Μετάληψη μας βοηθάει να πλησιάσουμε το Θεό; Ας προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε την απάντηση.
Ο άνθρωπος ενώνεται περισσότερο μ’ αυτό που τρώει παρά με οτιδήποτε άλλο. Τρώγοντας λοιπόν το Σώμα και πίνοντας το Αίμα του Χριστού, ενώνεται με Αυτόν. Γίνεται έτσι «μικρός Χριστός». Δε γίνεται βέβαια άγιος αυτόματα και μαγικά. Όμως η ένωση αυτή με το Θεό (δηλαδή με το Χριστό) ενισχύει τον άνθρωπο, για να μπορεί να αντέξει το μεγάλο μαρτύριο της αγάπης. Χωρίς τη θεία Μετάληψη, Κύριε, δε μπορώ να εκπληρώσω την εντολή Σου «αγαπάτε αλλήλους» και μάλιστα «αγαπάτε τους εχθρούς σας». Τους εχθρούς μου θέλω να τους μισώ. Άλλωστε, αν αγαπώ χωρίς όρια, οι περισσότεροι θα με εκμεταλλευτούν, θα με προδώσουν, θα με συντρίψουν! Και, γεμάτος πόνο, ή θα εξοντωθώ ή θα βάλω φρένο στην αγάπη μου και θα πάψω να προσπαθώ να τηρώ την εντολή Σου. Θ’ αγαπώ μόνο αυτούς που μ’ αγαπούν και τους άλλους απλά θα τους «συμπαθώ» μέσα σε περιορισμένα όρια. Έχω όμως το Σώμα και το Αίμα Σου, που με θωρακίζει και με κάνει ν’ αντέχω και να συνεχίζω μαζί Σου. Αν θέλω. Αν είμαι πωρωμένος και δε θέλω ν’ αγαπήσω, και κάθε μέρα να μεταλαβαίνω, θα είμαι (μη γένοιτο) μακριά Σου…
Αν και οι προεκτάσεις της θείας Μετάληψης είναι πάρα πολλές, ας αναφέρουμε μερικές όσο το δυνατόν απλούστερα.
Καθώς ο άνθρωπος μεταλαβαίνει, συμβαίνει μια πολλαπλή ένωσή του με όλο το υπόλοιπο σύμπαν. Στη θεία Μετάληψη θεωρούμε ότι συνοψίζεται και μεταμορφώνεται όλη η κτίση. Αποτελεί σύνοψη, πρώτον, ολόκληρου του υλικού κόσμου, που εκπροσωπείται μέσω των δύο βασικών τροφών –που εκφράζουν τη σχέση αυτού του κόσμου με τον άνθρωπο, γιατί αυτή η σχέση είναι η τροφή (ο άνθρωπος ζει επειδή τρώει, δηλαδή βάζει μέσα του τον κόσμο και ενώνεται μ’ αυτόν). Δεύτερον, όλης της ανθρωπότητας, με την υπερφυσική παρουσία του Χριστού, που δεν είναι απλώς άνθρωπος, αλλά πρωτόπλαστος, νέος Αδάμ, γι’ αυτό στο πρόσωπό Του περιλαμβάνονται δυνάμει όλοι οι άνθρωποι, από την αρχή μέχρι το τέλος της ιστορίας. Τρίτον, όλης της Θεότητας, γιατί ο Χριστός, ως Θεός, είναι πάντα ενωμένος με τα άλλα δύο Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. Τέταρτον, της σταύρωσης και της ανάστασης του Χριστού, γιατί το Σώμα Του κόπηκε και το Αίμα Του χύθηκε, καταργώντας τις θυσίες των παλιών θρησκειών και εγκαινιάζοντας το μόνο αληθινό τρόπο λατρείας, τη μόνη θυσία: την αυτοθυσία.
Έτσι, θεωρούμε ότι ο χριστιανός που μεταλαβαίνει επιτελεί την ύψιστη ένωση με όλη την ανθρωπότητα, με όλη τη δημιουργία και με το Θεό, αλλά και συμμετέχει με μυστικό τρόπο στη σταύρωση και την ανάσταση του Χριστού. Και φυσικά ενώνεται ιδιαίτερα με εκείνους που κοινωνούν την ίδια μέρα, γιατί όλοι κοινωνούμε από το «κοινό Ποτήριο». Επιπλέον, δείχνει ότι αποδέχεται τον υλικό κόσμο ως δημιούργημα του Θεού κι επομένως καλό. Όλες οι θρησκευτικές παραδόσεις μιλούν για σωτηρία, αλλά την περιορίζουν στο πνεύμα του ανθρώπου˙ εδώ η σωτηρία δεν επεκτείνεται μόνο στο σώμα του ανθρώπου, αλλά και σε ολόκληρο τον υλικό κόσμο, που μέσω του ανθρώπου καθαγιάζεται (γι’ αυτό και, καθώς ο άνθρωπος προοδεύει στη σχέση του με το Θεό, βιώνει όλο και πιο έντονα τις επισκέψεις της άκτιστης χάριτός Του κάθε φορά που μεταλαβαίνει).
Τέλος, επειδή η πρωταρχική απομάκρυνση του ανθρώπου απ’ το Θεό συμβολίζεται με τη βρώση του απαγορευμένου καρπού (από τον Αδάμ και την Εύα), η προσέγγισή μας με το Θεό γίνεται με μιαν άλλη βρώση –τροφή αντί τροφής.
Υπόψιν ότι κατά την αγία προσκομιδή, την ουσιαστική έναρξη της θείας λειτουργίας, ο ιερέας βγάζει από το πρόσφορο μερίδες για το Χριστό (τον «Αμνό» = αρνάκι), την Παναγία, τους αγγέλους, τους αγίους και κάθε ζωντανό και νεκρό, τα ονόματα των οποίων του έχουμε πάει (σε χαρτάκια) να μνημονεύσει. Όλα αυτά τοποθετούνται σ’ ένα μικρό δίσκο (το «δισκάριο») και στη συνέχεια μπαίνουν στο άγιο Ποτήριο και γίνονται η θεία Μετάληψη. Όταν λοιπόν έρθει η ώρα να μεταλάβεις, μέσα στο Ποτήρι –το κοινό Ποτήρι, το Ποτήρι της αγάπης που μας ενώνει– βρίσκεται σε μικρογραφία το πλήρες σύμπαν. Ας σημειώσουμε τέλος ότι το πρόσφορο, το ψωμί της θείας Μετάληψης, είναι ένα, γιατί συμβολίζει την ενότητά μας, και στρογγυλό, γιατί συμβολίζει τον κόσμο. Όσο απομένει και δε γίνεται Σώμα Χριστού, καθώς και τα επιπλέον πρόσφορα, κόβεται και μοιράζεται σ’ εκείνους που δεν κοινωνούν «αντί Δώρου». Είναι το «αντίδωρο». Βέβαια εμείς παίρνουμε αντίδωρο ακόμη κι όταν κοινωνούμε, όμως ο αρχικός προορισμός του αντίδωρου ήταν για εκείνους που δεν κοινωνούσαν

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Ιερές επιστολές ρουκέτες Αρχιερέων

Αποτέλεσμα εικόνας για μητροπολιτης πειραιως αργολιδοςΣύμφωνα με πληροφορίες του trikalavoice.gr  με την επιστολή  αυτή ο Μητροπολίτης Αργολίδος, την οποία κοινοποίησε σε όλα τα μέλη της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, απευθύνεται σε αδελφικό ύφος στον Μητροπολίτη Πειραιώς, πλην όμως καθιστά σαφές πως οι κατά καιρούς τοποθετήσεις του  δεν εκπροσωπούν την εκκλησία, παρά μόνο τον ίδιο του τον εαυτό. «… Προσωπικά ενοχλούμαι πολύ (κι όχι μόνον εγώ, αλλά και πολλοί άλλοι συνεπίσκοποι) όταν μιλάς με τρόπο ως… εκ προσώπου. Δεν εκπροσωπείς κανέναν» σημειώνεται στην επιστολή που φέρεται να απέστειλε ο Μητροπολίτης Αργολίδος στον Μητροπολίτη Πειραιώς.
Στην ίδια επιστολή  ο κ. Νεκτάριος φέρεται να  ζητά προκαταβολικώς συγνώμη  από τον κ. Σεραφείμ γιατί θα τον λυπήσει με τις σκέψεις του, οι οποίες όμως αφορούν τις πράξεις του Ποιμενάρχη του Πειραιά, οι οποίες όπως σε άλλο σημείο αναφέρει  «τα δημοσίως γενόμενα, δημοσίως κρίνονται».
« Σεβασμιώτατε άγιε αδελφέ, θέλω εδώ και πολύ καιρό να σου απευθύνω αυτή την επιστολή, αλλά δίσταζα. Αφ’ ενός μεν γιατί θα σε λυπήσω και θα γίνω αιτία να νιώσεις άσχημα, αφ’ ετέρου δε, γιατί έχω γίνει δέκτης πολλές φορές της φιλαδελφείας, της φιλοφροσύνης και της φιλοξενίας σου, η οποία κατά κοινή ομολογία, αλλά και από προσωπική εμπειρία, είναι παροιμιώδης. Όμως, συγχώρεσέ με, δεν μπορώ να σιωπήσω…» αναφέρεται στην επιστολή η οποία σύμφωνα με πληροφορίες τουtrikalavoice.gr  έχει φτάσει ήδη στα γραφεία των περισσότερων Μητροπόλεων με φερόμενο ως αποστολέα τον Μητροπολίτη Αργολίδος.
Ο κ. Νεκτάριος φέρεται να υπενθυμίζει στη συνέχεια πως και ο ίδιος έχει δεχθεί σκληρή κριτική μέσω ανακοινώσεων του γραφείου αιρέσεων της Μητρόπολης Πειραιώς.
« (…) Πριν από καιρό το γραφείο αιρέσεων της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς, δημοσίευσε κάποια κείμενα εναντίον μου, έναν οχετό ύβρεων και κατηγοριών. Πιστεύω, ότι έγιναν εν γνώσει σου, αν όχι με τις ευλογίες σου. Όμως ούτε απάντησα, ούτε διαμαρτυρήθηκα, ούτε άρχισα να πυροβολώ μέσα από το διαδίκτυο-αγαπημένο άθλημα για πολλούς «Χριστιανούς»-και όσες φορές συναντηθήκαμε σε διάφορες εκδηλώσεις, ή στην Ιεραρχία, δεν σου είπα κουβέντα, ούτε εξέφρασα κάποιο παράπονο. Το ίδιο θα κάνω και τώρα. Δεν θα ασχοληθώ με προσωπικές μας αντιθέσεις. Οι προβληματισμοί που καταθέτω δεν είναι για προσωπικά θέματα, αλλά για καθαρά εκκλησιαστικά και ποιμαντικά.
Είναι αλήθεια ότι κάθε φορά μας εκπλήσσεις. Και μάλιστα αρνητικά (…)».
Το πρώτο σημείο που υπενθυμίζει ο Μητροπολίτης Αργολίδος είναι οι αφορισμοί και τα αναθέματα που εξαπέλυσε προ ετών ο Μητροπολίτης Πειραιώς ανήμερα του εορτασμού της Κυριακής της Ορθοδοξίας: « (…) Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που απήγγειλες τα γνωστά αναθέματα κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Εκτός του ότι απετέλεσε μοναδική πανελλήνια εξαίρεση, συμπεριέλαβες ετεροδόξους, αιρετικούς, ακόμη και αλλοθρήσκους. Φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο είναι παραλογισμός. Η εκκλησία αναθεματίζει και αφορίζει μέλη της τα οποία διαστρέφουν ή αποκηρύσσουν την αλήθεια. Απ’ όσο ξέρω, η εκκλησία δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να αφορίσει και να αναθεματίσει, δηλαδή να αποπέμψει κάποιον που δεν ήταν μέλος της. Όσον αφορά τον αφορισμό, επίτρεψέ μου ένα προσωπικό σχόλιο, μπορεί να κάνω και λάθος. Αν ο αναθεματισμός και ο αφορισμός γίνονται από εμπάθεια, τότε είναι κάτι ξένο προς την εκκλησία. Ο αναθεματισμός-αφορισμός ήταν πιστεύω, ένα έσχατο ποιμαντικό μέτρο και έκφραση αγάπης της εκκλησίας, όχι εκδίκησης. Ο αιρετικός μόνος του, εθελουσίως και ενσυνειδήτως αποκόπτεται από την εκκλησία. Δεν αφορίζει η εκκλησία. Μόνος του αυτοαφορίζεται….».
Υπενθυμίζοντας την ευθύνη της εκκλησίας για τη διδασκαλία του πιστού λαού ο κ. Νεκτάριος φέρεται να κάνει λόγο περί έλλειψης κατήχησης των σύγχρονων ανθρώπων που έχει ως αποτέλεσμα «ξεματιάστρες» να κυκλοφορούν εντός της εκκλησίας:
«… Το έχω και πάλι ξαναγράψει, και δεν θα πάψω να το γράφω με πόνο, ότι ο λαός μας, με δική μας ευθύνη, παραμένει ακατήχητος, στα σκοτάδια της αγνοίας. Και εμείς βαυκαλιζόμαστε για το αντίθετο. Ζούμε εκτός πραγματικότητος. Βλέπουμε τις χιλιάδες των ανθρώπων που κατακλύζουν τις εκκλησίες τη Μ. Εβδομάδα και ενθουσιαζόμαστε. Δεν αναρωτιόμαστε όμως πόσοι απ’ αυτούς ήλθαν για φολκλορικούς λόγους, για να τηρήσουν το έθιμο, για να ρίξουν κροτίδες. Δεν αναρωτιόμαστε πόσοι έχουν ζωντανή σχέση με τον Χριστό. Πόσοι έχουν πάρει στα σοβαρά την ευθύνη τους ως μέλη της εκκλησίας….
… Αυτή η άγνοια, αδελφέ μου, είναι που με συνέχει ως επίσκοπο. Αυτό είναι το μεγάλο ποιμαντικό πρόβλημα της εκκλησίας μας. Δεν είναι ο πάπας το πρόβλημα, δεν είναι οι σκοτεινές δυνάμεις. Δυστυχώς οι περισσότεροι χριστιανοί μας έχουν μια δεισιδαιμονική αντίληψη για την πίστη.  Ελάχιστα πράγματα γνωρίζουν. Το μόνο που ξέρουν καλά, είναι να ξεματιάζουν! (αλήθεια θα άξιζε να κάναμε μια στατιστική να δούμε πόσες «ξεματιάστρες» διαθέτει η εκκλησία μας. Κάποτε διέθετε Αποστόλους, προφήτες, διδασκάλους, δυνάμεις, χαρίσματα ιαμάτων, αντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσών. Στις μέρες μας τα περισσότερα χαρίσματα εξαφανίστηκαν ή ελαχιστοποιήθηκαν. Αντικαταστάθηκαν από το «ξεμάτιασμα»…).
Μου φαίνεται λοιπόν παράλογο να αναθεματίζουμε όλους τους άλλους, εκτός από τους κατ’ όνομα Ορθοδόξους χριστιανούς με αιρετικές αντιλήψεις. Δυστυχώς ο αρειανισμός, ο πραγματικός μονοφυσιτισμός κλπ.  έχουν ριζώσει βαθιά στις καρδιές των ανθρώπων μας και εμείς «αέρα δέρομεν»…».

Ο Μητροπολίτης Αργολίδος  εμφανίζεται αντίθετος και με την δριμεία κριτική που κατά καιρούς έχει κάνει ο Μητροπολίτης Πειραιώς έναντι άλλων θρησκειών και των ιδρυτών τους.
«Σε παλαιότερες δηλώσεις σου καταφέρθηκες εναντίον κάποιων θρησκειών και των ιδρυτών τους. Αλήθεια, δεν αναλογίστηκες τι επιπτώσεις μπορούσε να φέρει αυτή η ενέργειά σου; Τη στιγμή που κάποιοι δεν διστάζουν να αιματοκυλήσουν τον κόσμο στο όνομα της πίστης τους, είναι λογικό να προκαλούμε;(…)» σημειώνει ενώ δεν παραλείπει να αναφερθεί και σε επιστολές που κατά καιρούς έχει στείλει ο κ. Σεραφείμ προς ηγέτες κρατών, (υπενθυμίζουμε εμείς όπως στη Βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ και πιο πρόσφατα στον πρόεδρο της Τουρκίας Ερντογάν).
«(…)Κείμενα σαν αυτά που απευθύνονται σε αρχηγούς άλλων κρατών και τελευταία σαν το απίθανο στον αρχηγό γειτονικού κράτους, κάθε άλλο παρά παρουσίαση της διδασκαλίας της εκκλησίας μας είναι, μάλλον για διαγγέλματα πρόκειται και κάτι τέτοιο ξεφεύγει από το χώρο του τραγικού και μπαίνει στο χώρο του κωμικού. Αφήνω πως τα διαγγέλματα αυτά προκάλεσαν σοβαρά διπλωματικά προβλήματα και εξέθεσαν την εκκλησία μας».

Για την  επιστολή που απέστειλε πρόσφατα ο Μητροπολίτης κ. Σεραφείμ προς τους Κόπτες «τους οποίους απειλείς με κόλαση αν δεν προσέλθουν στην Ορθοδοξία» ο Μητροπολίτης Αργολίδος φέρεται να σημειώνει πως αυτή παρουσιάζει σοβαρά εκκλησιολογικά και πνευματικά προβλήματα.
Δηλώνει δε ότι θλίβεται και πονάει για το μαρτύριο που υφίστανται αυτοί οι χριστιανοί, που μέτρησαν τόσα θύματα. «Δεν άξιζαν λίγο τη συμπάθειά μας;» διερωτάται και προσθέτει: «Ενοχλήθηκα πολύ όταν απέδωσες το διωγμό που υφίστανται οι Κόπτες σε αποδοκιμασία του Θεού για την κακοδοξία τους. Μα πως μπορούμε να μιλάμε εξ ονόματος του Θεού;».

Σε άλλο σημείο της επιστολής του ο κ. Νεκτάριος φέρεται να σημειώνει:«Δυστυχώς οι περισσότεροι χριστιανοί και κληρικοί ψάχνουμε για εχθρούς, δεν μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς «βαρβάρους». Κλεισμένοι στο καβούκι μας, έχουμε την αίσθηση ότι όλες οι σκοτεινές δυνάμεις, με προεξάρχοντα τον σιωνισμό, έχουν μοναδικό στόχο την Ορθοδοξία και την Ελλάδα. «Τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών» έχουν αντικαταστήσει σε πολλούς το Ευαγγέλιο (…) Από μικρό παιδί έχω κουραστεί να ακούω στο χώρο μας ένα σωρό απίστευτες συνωμοσιολογίες, που μόνο να τρομοκρατούν καταφέρνουν και να μην βοηθούν τους ανθρώπους στην ανάληψη της ευθύνης και στην ωρίμανση. Ό,τι κακό συμβαίνει μέσα μας και γύρω μας, φταίνε πάντα οι άλλοι, οι μασόνοι, οι σιωνιστές, οι άθεοι, οι εχθροί της Ορθοδοξίας (…)
(…) Δυστυχώς η σταλινικού τύπου δικτατορία των «Ορθοδόξων» φονταμενταλιστών, δεν επιτρέπει να ακουστεί καμία άλλη φωνή. Υφιστάμεθα μια πρωτόγνωρη τρομοκρατία στις ιστοσελίδες και στα γνωστά περιοδικά, όταν τολμήσαμε να καταθέσουμε τον προβληματισμό μας, όταν προσπαθούμε να αφουγκραστούμε το ρυθμό της εποχής μας, τις ανάγκες και τα αιτήματα των ανθρώπων. Κι έτσι φτάσαμε στο σημείο οιsuper ορθόδοξοι να διακόπτουν το μνημόσυνο του επισκόπου, να καλούν τον λαό σε αποτείχιση, να δημιουργούνται φατρίες, να αναστατώνονται συνειδήσεις κλπ. κλπ.. Δεν φταίνε βέβαια γι’ αυτό ούτε οι σκοτεινές δυνάμεις, ούτε οι εχθροί της εκκλησίας, αλλά σίγουρα εμείς που δεν αναλογιζόμαστε την τεράστια ευθύνη μας απέναντι στον Θεό και στην εκκλησία Του. Όλοι αυτοί που τρέφονται με κάθε είδους τρομολαγνεία γίνονται δυστυχώς οι κόλακές μας. …
…Οι κόλακες δεν μας αγαπούν. Τα συμφέροντά τους κοιτάζουν. Και κινούνται όπου φυσάει ο άνεμος. Βλέπω πολλές φορές να μας προβάλουν και να μας επαινούν με πηχιαίους τίτλους σε εφημερίδες, περιοδικά, ιστοσελίδες και ειλικρινά φοβάμαι όσο κι αν κολακεύεται ο κρυφός ή φανερός εγωισμός μας».

Σε άλλο σημείο ο κ. Νεκτάριος φέρεται, αναφερόμενος στο δικαίωμα του κάθε επισκόπου να εκφράζει την άποψή του στο χώρο της αρμοδιότητάς του να διερωτάται:  «Όταν, αδελφέ μου, απευθύνεσαι αναρμοδίως σε πρόσωπα εκτός της επισκοπής σου, όσον αφορά το χώρο αρμοδιότητάς σου, πως μπορεί να μην έχει τις αντιρρήσεις του; Αν και αφού είμαστε Εκκλησία, δεν νομίζεις ότι κανείς δεν δικαιούται να γίνεται αλλοτριοεπίσκοπος; Να παρεμβαίνει διδάσκων επιτιμητικά πρόσωπα εκτός χώρου ευθύνης του; Αυτονόητα γεννιέται η απορία: Ως τι ομιλείς; Ως εκπρόσωπος τίνος; Της διοικούσης εκκλησίας; Δεν είσαι. Ως επίσκοπος; Είναι αλλότριος ικέτης, αυτός στον οποίο απευθύνεσαι. Ως υπερεπίσκοπος τελικά; Δεν έχεις την επισύσταση πασών των εκκλησιών. Κείμενα σαν αυτά που απευθύνονται σε ετεροδόξους αδελφούς, προς τους Ιουδαίους, προς τους αρχηγούς κρατών, προς τους ανθρώπους με συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό, δίνουν την αίσθηση μιας ατμόσφαιρας, μονομερούς, φανατικής, ανελέητης, αυτοαναφορικής. Παρουσιάζουν ευθέως και πλαγίως μιαν αντίληψη εθνικής θρησκείας και μια… ιουδαϊκή μονομερή, λανθασμένη θεολογία περιούσιου λαού, των προσδιορισμό στον οποίο λαό, τον αποδίδεις μόνος. Όμως, δε σου γράφω για να αξιολογήσω τα γραφόμενά σου, αλλά για να διαμαρτυρηθώ για την ενέργεια καθ’ εαυτήν.  Η εξ αγνοίας ή εξ σκοπιμότητος ταύτιση από μέρους των ανθρώπων κάθε κληρικού με την εκκλησία, οδηγεί στο σκεπτικό και στο συμπέρασμα, ότι οι απόψεις σου είναι απόψεις της εκκλησίας. Πράγμα αναληθές. Η εκκλησία αγαπά τους πάντες και περισσότερο από όλους τους εχθρούς της. Ας μην ξεχνάμε ότι την ώρα της Σταύρωσης ο Χριστός ανησυχούσε για τους σταυρωτές Του. (…)».
Και η επιστολή που ο Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος φέρεται να έχει αποστείλει στον Μητροπολίτη Πειραιώς κ. Σεραφείμ κλείνει ως εξής:
«… Η εκκλησία θυσιάζεται και δεν θυσιάζει. Ευλογεί και δεν καταριέται. Πάσχει και δεν βασανίζει. Λοιδορείται και δεν εμπαίζει. Παραδίδεται και δεν επιτίθεται. Σταυρώνεται και δεν σταυρώνει. … Ντρέπεται και ζητάει συγνώμη για τις περιόδους που ξέχασε τον Χριστό και άρπαξε το ξίφος του Καίσαρα και πλέον (όπου γης) ξέρει ότι αν δεν το επέστρεψε (το ξίφος στον Καίσαρα) πρέπει να το κάνει ΑΜΕΣΩΣ και ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, έχοντας συνειδητοποιήσει ότι πρόκειται για δαιμονική παρεκτροπή. Η νύμφη του Χριστού δεν είναι μακελάρης!!! Συγχώρα με να σου πω ότι τα κείμενά σου γελοιοποιούν την εκκλησία, εκθέτουν τους κληρικούς και ρημάζουν την ελπίδα να δεχθούν τον Χριστό Σωτήρα οι σημερινοί πελαγοδρομούντες άνθρωποι, αφού διαβάζοντας μένουν με την αίσθηση φανατισμού, μονομέριας, εμμονικής απολυτότητας, καμμιάς διαλλακτικότητας και σε τελική ανάλυση φαρμακερής αναλγησίας αντί αγάπης. (…)
(…) Προσωπικά ενοχλούμαι πολύ (κι όχι μόνον εγώ, αλλά και πολλοί άλλοι συνεπίσκοποι) όταν μιλάς με τρόπο ως… εκ προσώπου. Δεν εκπροσωπείς κανέναν. Φυσικά σιχαίνομαι τη λογοκρισία (και δεν εννοώ με αυτά που γράφω την προληπτική λογοκρισία –Θεός φυλάξει), αλλά σιχαίνομαι και το καπέλωμα. Γράψε και πες ό,τι θέλεις, διευκρινίζοντας όμως ότι είναι απόψεις σου, γνώμες σου, τοποθετήσεις σου. Δεν είναι σωστό να διατείνεσαι ότι η εκκλησία λέει κλπ.. Καθένας μας έχει τις ευθύνες του και αν μου αντίπεις ότι αυτά τα γράφεις ως επίσκοπος, τότε κάθε επίσκοπος θα ξαναθυμηθεί τον απόστολο και θα φωνάξει: «Καγώ ειμί» (…)».
Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος


____________________________________________________________________________

πατήστε παρακάτω για να δείτε την Επιστολή 

ΥΓ  ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΑΡΘΡΟ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΑΡΤΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΡΙΤΙΚΗ Η ΕΙΔΗΣΕΩΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΑΥΤΑ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΑΛΛΑ ΑΞΙΟΛΟΓΑ SITE ΟΠΩΣ ΠΧ ROMFEA AMEN K.A 
Επιστολή απάντηση στον Μητροπολίτη Αργολίδος κ. Νεκτάριο, απέστειλε ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ.Επιστολή απάντηση στον Μητροπολίτη Αργολίδος κ. Νεκτάριο, απέστειλε ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

fb google

Δημοφιλείς αναρτήσεις

“Μητροπόλεις”

“Μητροπόλεις”
Στην ενότητα “Μητροπόλεις” μπορείτε να ενημερωθείτε για την διοικητική δομή και την οργάνωση της εκκλησιαστικής ζωής, ανά Ιερά Μητρόπολη, για τα μοναστικά κέντρα, την τοπική αγιολογία και το κοινωνικό έργο. Για πρακτικούς λόγους έχουν συμπεριληφθεί εκτός των Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος και οι Μητροπόλεις της ημιαυτονόμου Εκκλησίας της Κρήτης, καθώς και οι υπαγόμενες απευθείας στη διοίκηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου. Για καθεμία από τις Μητροπόλεις δημοσιεύουμε τις διευθύνσεις επικοινωνίας, τα τηλέφωνα και τους διαδικτυακούς τόπους, όπου υπάρχουν. Σε πολλές από τις Μητροπόλεις, στο Αρχείο Ειδήσεων, μπορείτε, τέλος, να πληροφορηθείτε για σημαντικά δρώμενα και τη ζωή της τοπικής Εκκλησίας.

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ
CLIK ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ