Kainh_small

Παλαιά Διαθήκη ( mp3 )

palaia-diathiki_small

Ψαλμοί Δαυϊδ ( mp3 )

Αγία Γραφή - Βίβλος

Συνολικές προβολές σελίδας

ρολόι

test

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Δοξασμένο το Άγιο Όνομά Σου!!!» ( Αληθινό περιστατικό.18/9/1991)

Ο Κύριός μας, μας είπε: «-Αλήθεια σας λέγω. Ό,τι κι αν ζητήσετε με πίστη στην προσευχή σας, θα σας δοθεί…» Η καρδιά της Λένας βρισκόταν σε τρικυμία. Η μικρή της αδερφή ήταν άρρωστη βαρειά. Παραλυσία νευρικού συστήματος που την χτύπησε στο μάτι και στο πόδι. Έχασε την όραση από το αριστερό μάτι και το αριστερό της πόδι δεν την άκουγε πια. Σιγά- σιγά θα
προσβαλλόταν και το άλλο της μάτι και το άλλο πόδι, μέχρι γενικής παραλυσίας, μέχρι… Η Λένα προσπαθούσε να μην το σκέφτεται, μέχρι που μπορούσε να φτάσει η αρρώστεια της Δήμητρας. Γονάτισε και προσευχήθηκε με δάκρυα. Δεν μπόρεσε να το εξηγήσει, μα την ώρα που προσευχόταν, ένοιωσε κάτι σαν ανακούφιση. Από πού κι ως πού, αφού καλυτέρευση δεν υπήρχε στην υγεία της Δήμητρας. Όμως μάλωσε τον εαυτό της διότι ήξερε πολύ καλά και το πίστευε πέραν πάσης αμφιβολίας, πως ο Ένας και Μοναδικός Πατέρας, ακούει τα παιδιά Του, σ’ ό,τι κι αν Του ζητήσουν. Ξέρει Εκείνος τι χρειάζονται τα παιδιά Του, πριν ακόμα αυτά να Του το ζητήσουν. Κι αν μερικές φορές δεν απαντά στα αιτήματά τους, αυτό γίνεται γιατί έχει τους λόγους Του. Η Λένα λογάριασε σαν απάντησή Του την ανακούφιση που ένοιωσε προσευχόμενη. Μα η λύπη της την ακολουθούσε σε κάθε βήμα μέσα στο σπίτι. Έτσι, κατέβηκε στον κήπο. Μουντός ο καιρός και ψιλόβρεχε. Ο μολυβένιος και φορτωμένος ουρανός, συναγωνιζόταν σε χρώμα και σε βάρος την ψυχή της. Το συγκρατημένο παράπονό του, σαν να της έλεγε πως ήταν θέμα λίγων λεπτών το ξέσπασμα της άγριας μπόρας που ερχόταν. Σκοτείνιασε γύρω της θαρρείς και ήταν βράδυ. Τα πουλιά αλαφιάστηκαν και οι γουστερίτσες έτρεχαν να κρυφτούν στις τρύπες τους. Μα η Λένα, δεν αναζήτησε την ζεστασιά του σπιτιού της. Έμεινε εκεί στον κήπο κι ας βρεχόταν. -Η Παρουσία Σου, αυτή είναι η ζεστασιά που ζητώ. Το αποκούμπι μου κι η σιγουριά μου. Σε εμπιστεύομαι Κύριε. Κάμε όπως νομίζεις, είπε με το νου της. - Γεννηθήτω το θέλημά Σου… Η βροχή ξέσπασε με ορμή και στο δρόμο ακουγόντουσαν οι φωνές των περαστικών που ζητούσαν πρόχειρο καταφύγιο κάτω από τα υπόστεγα. Οι γάτες της γειτόνισσας πέρασαν μέσα από την τρύπα του τοίχου κι έτρεξαν να βρούν καταφύγιο, έξω από τον κήπο της Λένας. Μόνο οι τριανταφυλλιές περίμεναν καρτερικά τη βροχή. Άλλωστε την είχαν τόση ανάγκη… Και τότε τα πρόσεξε. Μέσα στην τόση μαυρίλα, τα κάτασπρα τριαντάφυλλα ξεχώριζαν σαν πανέμορφα μάτια της Φύσης που την κυττούσαν και προσπαθούσαν κάτι να της πούν. Πλησίασε σε μια από τις τόσες πολλές τριανταφυλλιές του κήπου, που ήταν κατάφορτη από μπουμπούκια ανείπωτης ομορφιάς. Εντελώς απρόσμενα ήρθαν στο νου της τα λόγια του Κυρίου:- Κυττάξτε τα λουλούδια, που ούτε κοπιάζουν ούτε γνέθουν. Κι όμως σας λέγω, ότι ούτε ο σοφός Σολομών, σε όλη τη βασιλική του μεγαλοπρέπεια, δεν περιεβλήθη ένδυμα τόσο θαυμάσιο, όπως περιβάλλεται ένα από τα άνθη αυτά. Η Λένα κατάλαβε κι έσκυψε το κεφάλι σαν παιδάκι που μόλις αναγνώρισε το λάθος του. Αλήθεια, γιατί είχε έγνοια; Έκανε την προσευχή της, είπε το αίτημά της. Από κεί κι ύστερα, την έγνοια θα την είχε Εκείνος. Και ναι, πράγματι, ήταν θέμα λίγων λεπτών το ξέσπασμα της άγριας μπόρας που είχε έρθει. Μα το ξέσπασμα των δακρύων της δεν ήταν άγριο. Ήταν πλούσιο και ήρεμο. Μέσα από το πνίξιμο των δακρύων της χάϊδεψε το βελούδινο τριαντάφυλλο και είπε: - Σε ευχαριστώ Κύριε για την αρρώστεια. Σε ευχαριστώ για την βροχή. Σε ευχαριστώ για τα ωραία τριαντάφυλλα που ανθίζουν ακόμα στον κήπο μου, ανάμεσα σε τόσα αγκάθια. Γύρω μου καταιγίδα και βρώμικος αέρας και ζιζάνια. Μα μέσα μου έχω ακόμα τριαντάφυλλα που ανθίζουν. Έτσι όμορφο τριαντάφυλλο είναι και η ψυχή της αδερφής μου. Ό,τι κι αν της συμβεί, η ψυχή της θα φοράει αυτό το πάλλευκο ένδυμα. Σε ευχαριστώ Κύριε για το ωραίο τριαντάφυλλο. Γεννηθήτω το θέλημά Σου… Το βράδυ πρίν κοιμηθεί ανάμεσα στα άλλα αιτήματά της, ζήτησε κι αυτό.«Φιλάνθρωπε Κύριε, έχεις τόσους θαυμαστούς αγίους!! Στείλε σε παρακαλώ έναν από τους αγίους Αναργύρους, ή όποιον θέλεις Εσύ και κάνε καλά την αδερφή μου. Σε παρακαλώ Κύριε…». Πέρασαν κάνα –δυό μέρες κι η Λένα ξέχασε για λίγο τη στενοχώρια της για την αδερφή της και την προσευχή που είχε κάνει. Την τρίτη μέρα ξανατηλεφώνησε στην Αθήνα. Η Δήμητρα πήγαινε καλύτερα!! Πως ήταν δυνατόν; Η όραση επανήλθε και το πόδι της καλυτέρευε κι αυτό. Η Λένα δεν σταμάτησε να προσεύχεται. Μάλιστα παρακάλεσε κι άλλους εν Χριστώ αδελφούς να κάνουν κι εκείνοι προσευχή. Και, ώ των θαυμασίων Σου Χριστέ! Η Δήμητρα έγινε καλά. Αργότερα η Λένα άκουσε από το στόμα της αδερφής της κι αυτό που δεν το ήξερε: -Όταν ήμουν στο νοσοκομείο, ένα βράδυ κοιμόμουν. Άνοιξε η πόρτα και μπήκε ένας γιατρός. Δεν τον έβλεπα, αλλά μέσα στον ύπνο μου ήξερα πως ήταν γιατρός. Έβλεπα και την άσπρη μπλούζα που φορούσε. Μου έκανε μια ένεση κι από τον πόνο ξύπνησα, μα δεν είδα κανέναν. Όμως από κείνη την ώρα, έγινα καλά. -Δόξα τω Θεώ, είπε η Λένα και συμπλήρωσε από μέσα της: «Κύριε, ποιόν από τους αγίους σου έστειλες κι έκανε το θαύμα Σου; Δεν έχει σημασία όποιος κι αν ήταν. Σημασία έχει πως ακούς τις προσευχές μας και μας έχεις πάντα στην έγνοια Σου. Ευχαριστώ Κύριέ μου, χίλια ευχαριστώ!! Δοξασμένο το Άγιο Όνομά Σου!!!» ( Αληθινό περιστατικό.18/9/1991)

Γράφει η Βασιλική Πασβαντίδου

.

*